RECENSIE

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - DOEN! -

ZA­TER­DAG 8 EN ZON­DAG 9 DE­CEM­BER 2018

★★★★☆ DE ZOE­TE SMAAK DER ZON­DE ZA 08/12 - VR 21/12 |

VLAAM­SE TOUR­NEE | WWW.GUIDOBELCANTO.BE

Heeft Gui­do Bel­can­to iets te lang in de bots­au­to’s ge­ze­ten? De vraag werpt zich op bij een aan­tal Bel-fan-to’s na het zien van De Zoe­te Smaak der Zon­de. Naar aan­lei­ding van zijn 65ste ver­jaar­dag deed de ge­vier­de ar­tiest zich­zelf een mu­si­cal ca­deau. Bel­can­to noemt het zelf een ver­me­tel pro­ject. Hij ging te ra­de bij Vi­tal­ski, die met­een de re­gie en het schrij­ven van de tekst op zich nam. En die vond het een ge­wel­dig idee om zich­zelf, naast Gui­do Bel­can­to, de hoofd­rol te la­ten spe­len en zin­gen. De ma­kers noe­men het “een mu­si­cal met Bel­can­tesk me­lo­dra­ma en Vi­tal­ski­aans ab­sur­dis­me, die te­ge­lijk ook een re­vue, bi­o­gra­fie, tra­gi­ko­me­die, slap­stick, lief­des­ver­haal en moord­ver­haal is”.

Een ge­wo­ner ster­ve­ling zou het op een al­le­gaar­tje hou­den. Zo komt het ook over. Het ver­haal schiet al­le kan­ten uit, zo­dat het on­dui­de­lijk is of de voor­stel­ling op het ein­de wel zal lan­den. De ver­beel­dings­kracht van het pu­bliek wordt zwaar op de proef ge­steld bij het zwal­pen tus­sen fic­tie en re­a­li­teit. Er zijn mo­men­ten van ge­ni­a­le gek­te maar er wordt ook ge­speeld zo­als het plaat­se­lijk ama­teur­ge­zel­schap ‘Wil­len maar niet kun­nen’ op een van zijn zwak­ke da­gen. Dat klinkt als een dra­ma maar hoeft het ze­ker niet te zijn. Voor ver­schil­len­de mu­si­cal- en zelfs Bel­can­to-fans is De Zoe­te Smaak der Zon­de wel­licht een brug te ver. Maar ver­beel­ding is waar het in the­a­ter om draait. Wie mee wil gaan in de over­da­di­ge her­sen­spin­sels van Bel­can­to en Vi­tal­ski amu­seert zich te plet­ter. De po­ging tot mu­si­cal we­melt van per­so­na­ges op de pech­strook van het le­ven, die daar ook nog eens wor­den aan­ge­re­den.

Al­les be­gint wan­neer Gui­do Bel­can­to tij­dens een con­cert on­wel wordt. Hij wordt over­ge­bracht naar het plaat­se­lij­ke zie­ken­huis, waar de zan­ger be­gint te hal­lu­ci­ne­ren. Hij neemt het pu­bliek mee in een droom­we­reld, waar­in El Ban­dido (Vi­tal­ski) op de loop gaat voor de gar­de­vil­le. Hij is een soort Don Qui­chot, met Ka­duuk (Koen Jans­sen) als zijn ei­gen San­cho Pan­za, die zijn gro­te lief­de ver­moord­de. Hij vindt haar te­rug bij de dui­vel­se Fra Di­avo­lo (Gui­do Bel­can­to), de man die al­tijd twee lie­ven had om­dat hij meent dat lief­de van twee kan­ten moet ko­men. Fra Di­avo­lo voelt zich steeds min­der op zijn ge­mak in zijn bor­deel zon­der cli­ën­teel, waar Gi­na Di­vi­na (Ne­le Goos­sens) de plak zwaait. Gi­na Di­vi­na staat sym­bool voor de vrouw die Bel­can­to graag had wil­len zijn. In het twee­de deel krijgt de ge­ne­reu­ze Bel­can­to, net als de vrek­ki­ge Scrooge in A Christ­mas Ca­rol, drie gees­ten uit het ver­le­den op be­zoek. Zo komt de toe­schou­wer on­der meer aan de weet dat Bel­can­to zon­der een ge­stop­te pe­nal­ty nooit ver­wekt zou zijn.

De lied­jes van de zan­ger zijn ver­we­ven door­heen dit ab­sur­de ver­haal. Gui­do Bel­can­to kan ge­rust zijn: zijn mu­ziek leent zich wel de­ge­lijk tot het ma­ken een mu­si­cal. Het pu­bliek stapt voor­al bui­ten met het be­sef dat de ar­tiest een on­ver­gan­ke­lijk oeu­vre heeft. En daar­mee gaf Bel­can­to zich­zelf het mooi­ste ver­jaar­dags­ca­deau.

FO­TO KOEN VAN WUYTSWINKEL

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.