5 Stu­dio 54 ver­huist naar Ant­werp Ex­po

Di­mi­tri Ve­g­as & Li­ke Mi­ke slui­ten nieuw jaar bom­vol op­tre­dens af in thuis­ba­sis Ant­wer­pen

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - DOEN! - ZA 08/12 | ANT­WERP EX­PO | WWW.STUDIO54.EU

Nog een paar nach­ten stil­te en Di­mi­tri Ve­g­as & Li­ke Mi­ke bla­zen het Ant­werp­se Sportpaleis weer op met hun ei­gen Gar­den of Mad­ness. Voor de twee broers is het de af­slui­ter van het zo­veel­ste jaar vol in­ter­na­ti­o­na­le op­tre­dens. “We pro­be­ren een beet­je or­de in de cha­os te hou­den.”

Wie een in­ter­view wil met Di­mi­tri Ve­g­as & Li­ke Mi­ke mag zijn agen­da uit­kui­sen. De twee Ant­werp­se dj-broers zijn maar wei­nig in het land. Als ze er al zijn, is het meest­al voor een flits­be­zoek. Op een drui­le­ri­ge maan­dag­mid­dag bij­voor­beeld, er­gens in Scho­ten. En dan nog spreekt u maar een van de twee: Di­mi­tri Ve­g­as (36) aka Di­mi­tri Thi­vai­os.

Hij en zijn broer zijn een dag eer­der om 1u ’s nachts thuis­ge­ko­men van een tour­nee langs Singapo­re, My­an­mar, Chi­na en Du­bai. Een dag la­ter om 10u ’s och­tends zal Di­mi­tri naar Lon­den ver­trek­ken voor een Hol­ly­wood­film en aan­slui­tend naar Li­ver­pool rei­zen voor een uit­ver­kocht so­lo­con­cert van 15.000 man. Fo­to’s zag de oud­ste van de twee broers op voor­hand al niet zit­ten. “Ik ga er toch niet uit­zien.”

Een mens zou bij­na een in­fuus met vi­ta­mi­nes mee­ne­men in plaats van een band­op­ne­mer. Ook al om­dat op de mo­bie­le te­le­foon van Di­mi­tri 9.395 nog te le­zen e-mails wach­ten. “En dan ben ik ie­mand die snel en al­tijd re­a­geert op be­rich­ten.”

Je ziet er best fris uit, om te be­gin­nen met een com­pli­ment. Want jul­lie zijn met Smash Ge­ne­ra­ti­on ook nog eens een pla­ten­la­bel be­gon­nen voor nieuw ta­lent. Hoe hou je zo’n le­ven vol?

Di­mi­tri Ve­g­as: Om­dat we al­les met pas­sie doen, het voelt dus niet aan als wer­ken. En we heb­ben een goeie ma­na­ger die net zo­als wij 24 op 7 in de weer is. Dat zijn al twee voor­de­len. Bo­ven­dien zijn we in­tus­sen al zo lang be­zig dat we zor­gen voor vol­doen­de rust­pau­zes. Er zijn men­sen die nog gek­ker doen, zo­als Ste­ve Ao­ki, maar wij pro­be­ren een beet­je or­de in de cha­os te hou­den.

Toch moet dat op­tre­den over de he­le we­reld zo nu en dan te­gen­ste­ken?

Als iets soms op de ze­nu­wen werkt, dan is het rei­zen in ver­schil­len­de tijd­zo­nes, zo­als nu in Azië. Dat is best zwaar. Maar in Eu­ro­pa heb je dat pro­bleem niet. Dat is een zak­doek. In maxi­mum vier uur zit je met de jet aan de an­de­re kant. Daar­om is het zo­mer­toe­ren in Eu­ro­pa van­uit Ibi­za zo ge­wel­dig. We lig­gen el­ke avond in ons ei­gen bed.

Jij fo­cust je de laatste tijd ook steeds meer op film­rol­len. Is dat een uit­weg voor als het toe­ren ooit te zwaar wordt?

Nee, ik heb voor ac­te­ren ge­ko­zen om­dat ik er als kind al van droom­de. Bo­ven­dien is de film­we­reld heel nieuw en dat doet me den­ken aan het be­gin van on­ze dj-car­ri­è­re. Ik voel me weer on­ze­ker, ik ben een be­gin­ner. Een tijd te­rug stond ik op een set in Roe­me­nië voor een Hol­ly­wood­film. Ik heb daar acht uur moe­ten wach­ten in een trai­ler met nau­we­lijks ver­war­ming. Ik was ook zo stom om geen op­la­der mee te ne­men. Daar­door zat ik na twee uur zon­der te­le­foon. Ik heb daar dus zes uur voor me zit­ten uitsta­ren. Als zo­iets ge­beurt voor een op­tre­den, dan be­dank ik fees­te­lijk. Maar nu was dat – hoe zal ik het zeg­gen – char­mant... Het zet je met de voe­ten op de grond.

Een Bel­gi­sche dj die vroe­ger ook op Ibi­za speel­de en in de ja­ren 90 el­ke Bel­gi­sche club on­vei­lig maak­te, zei ooit dat het op den duur ook ge­woon niets meer doet: vol­le za­len met dui­zen­den men­sen. Wat jij?

Dat vind ik cru. Ik ben nooit een ze­nuw­ach­ti­ge mens ge­weest. Als ie­mand me een mi­cro­foon in de han­den duwt om een speech te ge­ven of een show te doen voor hon­derd­dui­zend man, dan doe ik dat van­zelf. Maar je staat na­tuur­lijk niet van dag één zo ste­vig in je schoe­nen. En dat be­te­kent niet dat op­tre­den me nu niets meer doet. Het is zo­als een meis­je le­ren ken­nen: in het be­gin ben je dol­ver­liefd en on­ze­ker, la­ter wis­sel je die ver­liefd­heid in voor lief­de en ver­trou­wen – dat heeft tel­kens zijn ei­gen char­me.

Nu je er toch over be­gint: hoe las­tig is het om ge­trouwd te zijn met een Anouk Mat­ton, die in­tus­sen ook als dj de we­reld rond­reist?

Anouk heeft haar ei­gen car­ri­è­re, maar toch pro­be­ren we on­ze op­tre­dens op el­kaar af te stem­men. Zo gaat ze vaak mee als on­ze sup­por­ting act. Maar el­kaar mis­sen, is ook ge­zond. Dan is het eens zo leuk als je el­kaar te­rug­ziet. De dag dat we aan kin­de­ren be­gin­nen, wordt dat las­ti­ger.

En dat is van­daag niet aan de or­de? Of wel?

(wikt zijn woor­den) Een jaar ge­le­den wa­ren we daar hard mee be­zig. Maar voor ons, en ze­ker voor Anouk, is het nu be­lang­rijk om nog even te fo­cus­sen op de car­ri­è­re.

En dus blijft het nog een aan­tal jaar heen en weer rei­zen te­gen een snel­trein­vaart.

Kijk, be­gin ja­ren 2000 heb ik een zo­mer lang ge­draaid in de twee gro­te clubs van een Grieks fees­tei­land. Ik kreeg een maand­loon en een ap­par­te­ment. Wow, ik heb het ge­maakt, dacht ik. Bleek dat ik zes nach­ten per week acht uur aan een stuk moest spe­len. Dus je hoort mij ze­ker niet kla­gen. We zijn heel dank­baar voor wat we be­reikt heb­ben.

Af­ge­lo­pen zo­mer ging de Zweeds-Bosni­sche dj Sal­va­to­re Ganac­ci de we­reld rond om­dat hij op het hoofd­po­di­um van To­mor­row­land de ene na de an­de­re be­la­che­lij­ke dans­mo­ve deed. Hoe sta jij daar­te­gen­over?

Ik had hem al wel eer­der be­zig ge­zien. Doet hij dat ge­meend? Is het om te la­chen? Ik ken hem niet per­soon­lijk, dus ik kan niet voor hem spre­ken. Maar zo­lang men­sen geld ge­ven om naar hem te kij­ken, heeft hij ge­lijk. Als mor­gen ie­mand zin heeft om een uur lang exact het­zelf­de ge­luid­je af te spe­len en men­sen ko­men naar die show, dan is dat voor mij oké. Ik trek het nu in het be­la­che­lij­ke en ik heb daar na­tuur­lijk mijn ge­dacht over. Maar ik ga dat zel­den uit­spre­ken. Sma­ken ver­schil­len. Wat voor de ene cre­di­ble is, is voor de an­de­re com­mer­cie.

Noem eens wat films op die jouw voor­keur weg­dra­gen.

Ik ben een nos­tal­gisch ie­mand en hou van films uit de ja­ren 80, zo­als Back to the Fu­tu­re. Maar ik ben ook een gran­di­o­ze Ju­ras­sic Park-fan. Ik hou van en­ter­tai­ning mo­vies. Dat kun je er­gens ver­ge­lij­ken met wat wij in on­ze shows doen. Maar ik hou ook van ori­gi­na­li­teit. Se­ar­ching bij­voor­beeld speelt zich de he­le tijd af op een com­pu­ter­scherm. Dat is ori­gi­neel, kost niks en draait toch een de­ge­lij­ke box of­fi­ce. Goed ge­daan, zeg ik dan.

“Soms vraag ik me af of de leer­krach­ten die zei­den dat er van ons niks ging wor­den, we­ten dat wij die twee on­no­ze­laars van toen zijn.”

We­ten die jon­gens van die Griek­se clubs in­tus­sen wie ze daar vroe­ger zes nach­ten lang acht uur aan een stuk heb­ben la­ten spe­len?

(lacht) Ik ge­loof dat ik van één club ja­ren la­ter een uit­no­di­ging ge­kre­gen heb, maar daar ben ik niet op in­ge­gaan. Het is grap­pig dat je dat vraagt, want ik stel me die vraag ook wel­eens. Mijn broer en ik wa­ren niet de meest voor­beel­di­ge leer­lin­gen, om het zacht uit te druk­ken. Ik vraag me af of die leer­krach­ten die zei­den dat er van ons niks zou ko­men, we­ten dat wij die twee on­no­ze­laars van toen zijn. (lacht)

FO­TO BOY KORTEKAAS

Di­mi­tri Ve­g­as & Li­ke Mi­ke bouw­den vo­ri­ge week nog een feest­je in Singapo­re.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.