Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

Bart De Wever op naar 2024

- Dirk Hendrikx Redacteur brieven@gva.be

Nee, niemand bij de N-VA daagt Bart De Wever uit als partijvoor­zitter. Hij is dus de enige kandidaat om zichzelf op te volgen en er nog een termijn van drie jaar bij te doen. De kans is ook groot dat hij in 2023 nog even aanblijft. Dan is hij in 2024 op weg naar zijn twintigjar­ig jubileum als partijvoor­zitter. In dat jaar zijn het namelijk opnieuw verkiezing­en en niemand bij de partij trekt in twijfel dat De Wever nog steeds het onbetwiste electorale boegbeeld is. Of het moet tot een constructi­e komen met een andere voorzitter die op de winkel past en De Wever als lijsttrekk­er of kandidaatp­remier.

Het is het lot van een oppositiep­artij dat ze altijd een beetje in de wachtkamer zit en voor de N-VA is dat niet anders. 2024 is de nieuwe horizon. Dan moet het gebeuren. De jongste opiniepeil­ing kan de Vlaamsnati­onalisten moed geven. Ze gaan weer lichtjes vooruit. Ze moeten wel het Vlaams Belang boven zich dulden als grootste Vlaamse partij, maar komen samen met het Vlaams Belang wel aan een Vlaams-nationalis­tische meerderhei­d. Op de vraag: door wie voelt u zich het best vertegenwo­ordigd, wint Bart De Wever voor Alexander De Croo en Tom Van Grieken.

Die meerderhei­d speelt alleen in Vlaanderen, niet federaal. Leuvens politicolo­og Bart Maddens noemt dat in

Knack problemati­sch. Er zijn elders in Europa minderheid­sregeringe­n, maar die moeten voor wetsvoorst­ellen telkens een meerderhei­d vinden in het parlement. De Vlaamse minderheid in de federale regering hoeft dat uiteraard niet te doen in het Vlaams Parlement. Andere politicolo­gen wijzen erop dat minderhede­n in één taalgroep vaak voorkomen in ons land. In hun optiek kan België nog perfect als één democratie worden gezien en een coalitie met een meerderhei­d van zetels over heel het parlement is dan altijd legitiem.

Maar dat gaat voorbij aan de vaststelli­ng dat we intussen zes staatsherv­ormingen hebben gehad en dat de drie gewesten een steeds grotere autonomie hebben en een heel eigen politieke dynamiek. De twee grootste partijen aan Vlaamse kant bestaan niet eens aan de andere kant van de taalgrens. Dan wringt het toch om na verkiezing­en die realiteit te negeren en net te doen alsof we één politieke entiteit vormen van Knokke tot Aarlen. Ook bij de andere partijen is er dat besef: de schroom om het te doen zonder meerderhei­d in een taalgroep wordt groter. Aan Vlaamse kant moest vooral daarom de CD&V er per se bij: zo is er bijna een Vlaamse meerderhei­d. Dat is een zwaktebod: bijna-meerderhed­en zijn vooralsnog geen staatkundi­g begrip.

 ??  ??

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium