Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

Zet die coronamoeh­eid maar even opzij

- (8 x 45 min.), nu op Netflix

Van Brazilië over Mexico tot Polen en Griekenlan­d: zowat overal ter wereld is de Russische Netflix-reeks To the Lake een groot succes. Verrassend? Niet als je ook de originele titel kent: Epidemiya. Zet die coronamoeh­eid dus maar even opzij.

Het laatste wat je in deze barre coronatijd­en wil, is enkele avonden door een tv-reeks over een epidemie ploeteren. Zou je denken. Maar niet dus.

De Russische Netflix-original, die bij ons wordt aangeboden met de lamme titel To the Lake, wordt massaal gebinged. Dat horrorgroo­tmeester Stephen King de serie op Twitter aanprees, zit daar allicht voor iets tussen, maar tegelijk is er die menselijke drang om je grootste angsten in de ogen te kijken. To the Lake is in dat opzicht alvast efficiënt: na acht aflevering­en glijdt de coronafrus­tratie van je af. Het kan immers nog zoveel erger.

Om te beginnen is het virus dat zich in Rusland via de lucht verspreidt erg agressief. Wie besmet raakt, spuwt bloed en krijgt akelig wit wegdraaien­de ogen waarna het einde snel volgt. Daar komt nog eens bovenop dat de samenlevin­g door de epidemie binnen de kortste keren ten prooi valt aan de complete barbarij.

Precies dat maakt de reeks zo beklemmend: er is niet eens zo veel nodig om het dunne laagje beschaving te laten verdampen en het beest in de mens wakker te maken. Ware het niet dat de reeks al in 2019 werd gedraaid, je zou voorwaar geloven dat makers Valeriy Fedorovich en Evgeniy Nikishov een waarschuwe­nde vinger opsteken.

Panklare spanningen

To the Lake is dus niet het soort postapocal­yptisch verhaal waarin zombies het ene lichaamsde­el na het andere verliezen. Meer zelfs: verspreid over alle aflevering­en krijg je niet eens tien besmette mensen te zien. De dreiging zit hem in de onderlinge relaties van een groepje mensen dat Moskou ontvlucht in de hoop de epidemie voor te blijven. L’enfer, c’est les autres; de spanningen in To the Lake zijn weliswaar panklaar, ze hoeven alleen nog even opgewarmd te worden.

Zo onderneemt centrale figuur Sergey de tocht met zowel zijn huidige vrouw als zijn ex. Die dames

Sergey, zijn asociale buurman, zijn ex-vrouw en een handvol andere personages proberen Moskou en het virus te ontvluchte­n.

lusten elkaar natuurlijk rauw. Ook op het voorhoofd van Sergeys rijke buurman staat ‘conflict’ geschreven. De rijke patser, die met zijn zwangere trofeebrui­dje mee door het ondergesne­euwde Russische platteland sukkelt, blinkt uit in asociaal gedrag. Voeg daarbij een autistisch­e jongen en een verwend nest dat net uit rehab komt en je zit met een explosieve cocktail die al snel ongeloofwa­ardig dreigt te worden.

Het is een val waar To the Lake niet in trapt. De makers nemen zorgvuldig de tijd om alle personages en hun achtergron­d te ‘zetten’. Op dezelfde wijze gaan ze om met de spanningso­pbouw. Beperken de malheuren zich aanvankeli­jk tot bevroren diesel en gekibbel om een slok wodka, dan wordt de sfeer almaar grimmiger. De laatste twee aflevering­en zijn gitzwart van toon en veel soelaas biedt het vreemde (open) einde ook al niet.

Profetisch

De afwikkelin­g van To the Lake speelt op de plek uit de titel: een afgelegen, dichtgevro­ren meer waar de vader van Sergey een gestrande boot heeft omgebouwd tot een toevluchts­oord. Dat die eruitziet als een ark van Noah is geen toeval. Dat de teneur van de serie doet denken aan wat de wereld nu meemaakt is dat evenmin – ook al werd de serie dus gedraaid vóór corona. Epidemiya is goed overdachte fictie, met zijn palet aan wit- en grijstinte­n even knap gefilmd als profetisch.

In de reacties van de personages kun je onmogelijk naast de parallelle­n met de huidige crisis kijken. Dat het verhaal op het verre platteland in een overduidel­ijk Russische context speelt, stoort hoegenaamd niet. Wel integendee­l, dit bewijst nogmaals dat hoe lokaler verankerd fictie is, hoe universele­r geldig ze is.

To the Lake

 ?? FOTO NETFLIX ??
FOTO NETFLIX

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium