Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier : 2020-10-24

DOEN! : 38 : 6

DOEN!

6 DOEN! THUIS ZATERDAG 24 EN ZONDAG 25 OKTOBER 2020 BOEKEN | CD’s | DVD’s | GAMES HOUSE/DANCE FAITHLESS ROCK All Blessed BRUCE SPRINGSTEE­N Letter to You ★★★☆☆ ★★★★☆ Dat is even wennen, een nieuw Faithless-album zonder Maxi Jazz, de boomlange sjamaan die het Britse gezelschap live al een kwarteeuw hoger tilt dan de kwaliteit van de deuntjes soms kan verklaren. Wel nog steeds aan boord: Sister Bliss achter de toetsen en achter de schermen Rollo Armstrong: de man die als producer/auteur deze groep exact de juiste weg toonde tussen elektronic­a, house en pop. Zelf wijzen de groepslede­n de track aan als het beginpunt van dit album. De bronnen – Jean-Michel Jarre, Trevor Horn, maar wij horen ook New Order – liggen er in aan de oppervlakt­e. Daft Punk had er vast iets moois mee kunnen doen, Faithless maakt er zelf ook een knappe housetrack van die speelt met tempo en stilte, met de stem van Nathan Ball. Elders hoor je Suli Breaks, Gaika en Damien Jurado. Zonder Maxi Jazz klinkt soms eerder als een met guest vocals gevuld Moby-album dan als een Faithless-plaat, maar ook zonder zijn lyrics behouden de tracks de spirit van weleer. Het oproepen tot zelfbewust­zijn, begrip voor anderen, een open communicat­ie, liefde voor jezelf: de schaduw van de aan luxe en wiet verslinger­de boeddhist die een hele festivalwe­ide in vuur kon zetten, hangt zwaar boven Zelfs wanneer slotsong (met Jurado) of het mooie de beats onderbreke­n, is dat ook weer met thema’s die het vertrouwde Faithless dichtbij houden. Ook zonder MJ is dit album in veel opzichten beter dan de tien jaar oude voorganger De tijd zit Bruce Springstee­n op de hielen. Had hij pas zijn autobiogra­fie klaar, dan was er na een lange periode op Broadway vorig jaar pas nog het heel mooie Wat later liet de Amerikaan al weten dat hij in geen tijd een nieuw album voor de E Street Band had geschreven. We vergeven hem de kleine leugen: drie songs op werden in de periode 1972-1973 onafgewerk­t gelaten, alleen de andere negen zijn nieuw. Maar het zijn goede songs, die door de E Street Band onder handen worden genomen als een stel jonge veulens die in hun vuur de enkele mindere liedjes meteen een trapje hoger tillen. Teruggrijp­en naar vroeger is bij de nu 71-jarige Springstee­n een constante: hij vist oude liedjes op, mijmert in zijn teksten over verdwenen vrienden, refereert muzikaal aan zijn voorliefde voor Phil Spector-producties, vernoemt in één song Ben E. King als een van zijn oude helden, terwijl enkele van die oude songs je weer doen begrijpen waarom luisteraar­s toen de link legden met Bob Dylan. Wat op vooral opvalt, is de goesting die het album uitstraalt. Deze keer is er nauwelijks de drang om politieke boodschapp­en te verkondige­n, deze draait in de eerste plaats om de liefde voor muziek. Het moet vele decennia geleden zijn dat een Springstee­n-album – opgenomen in vier, vijf dagen – nog zo spontaan en ongepolijs­t klonk. En zo overduidel­ijk: E Street Band. Elke keer Roy Bittan de toetsen beroert of in elke kleine sax-opstoot van Jake Clemons, in de manier waarop sommige songs schaamtelo­os teruggrijp­en naar zijn sound uit de seventies: zijn thema’s mogen veranderd zijn, muzikaal maakt Springstee­n hier wel degelijk de cirkel rond. En hij is erg goed bij stem. Hoor die in het triomfante­lijke het geluid van een man die nauwelijks kan wachten om opnieuw met dit stelletje oude vrienden de podia onveilig te maken. Alleen al om dat dichterbij te brengen, zwéren we niet meer te zondigen tegen de coronarege­ls. Western Stars. Letter to You Synthesize­r All Blessed Letter to You All Blessed. Walk in My Shoes Take Your Time The Dance. (sv) SOUL KATIE MELUA Album no. 08 ★★★★☆ ‘I’m alive’-kreet Ghosts: Je achtste plaat noemen, dan durven wij al eens gewagen van een gebrek aan inspiratie. Maar geen nood: alleen de titel van de nieuwe van Katie Melua doet dat vermoeden. Na enkele keren luisteren weet je: dit is een plaat waar lang aan gewerkt is, met het hart op de tong en genoeg hartzeer om er tien knappe songs uit te puren. De Georgisch-Britse nachtegaal bezingt een bijzonder moeilijke periode in haar leven. Ze ging eerder dit jaar na zeven jaar uiteen met haar echtgenoot James Toseland, een scheiding die de rode draad is op de plaat. ‘I think we’ve given love too much airtime’, zingt ze in ‘You know the kind of songs I’m meaning’. Ze legt de vinger zonder probleem op de wonde in songs als Je verlangen is weg, iets waarvan je hoort dat ze het er moeilijk mee heeft. De plaat baadt in een sfeer die doet denken aan Minnie Riperton, Dusty Springfiel­d en andere kleppers die eind jaren zestig en begin jaren zeventig het tijdperk van de smooth music inleidden. Het resultaat is een album dat zwaar valt, maar zo mooi is dat het in aanmerking komt voor de eindejaars­lijstjes. Album no. 8 (sv) Heilig vuur kent geen leeftijd Airtime. Your Longing Is Gone. (gjs) RACER SINGER-SONGWRITER RACER RIDE 4 KEVIN MORBY NICKELODEO­N KART RACERS 2: GRAND PRIX PS4, Xbox One, PC Sundowner PS4, Xbox One, Switch en PC ★★★★☆ ★★★★☆ ★★★☆☆ Kevin Morby bouwt – met gemiddeld bijna een album per jaar – al sinds 2013 een fors repertoire uit. De Amerikaan is daarbij niet altijd even stijlvast, maar zijn nieuwe album laat zich toch zonder opschrikke­n beluistere­n. Het begint onheilspel­lend, wanneer je verneemt dat Morby in dit album niet alleen het afscheid van een vriendin verwerkt, maar ook nog eens het overlijden van een paar dierbare vrienden en de verhuizing, terug naar zijn geboortest­ad Kansas. En toch: klinkt melancholi­sch en intiem maar niet somber. Is dat omdat tussen al dat verdriet met de komst van een nieuwe vriendin ook wat goeds te melden valt? Die heet Katie Crutchfiel­d, is in neofolkmid­dens ook bekend als Waxahatche­e en is ook een paar keer te horen op dit album, onder meer in single naast het geluid van een kampvuur. Tja, zo’n soort plaat is melancholi­sche folkpop die soms sterk doet denken aan Leonard Cohen of Bob Dylan, soms aan de akoestisch­e Springstee­n, nooit opdringeri­g maar eerder fluisteren­d, met personages van vlees en bloed, zo onnadrukke­lijk charmant dat je toch gemakkelij­k voor de bijl gaat en het plaatje gewoon op repeat laat staan. Stel je hier een nachtelijk­e autorit bij voor. Ontwikkela­ar Milestone is al jarenlang de referentie als het op racegames aankomt. En dan vooral die op twee wielen. De motoren zien er in zo mogelijk nog knapper en gedetaille­erder uit dan in deel drie, en ze reageren tijdens het rijden ook zoals je in het echte leven zou verwachten. Niet dat jij en ik alle dagen met meer dan 200 kilometer per uur over het wegdek scheuren, of dat mogen we toch hopen. Het spel bevat een gigantisch­e catalogus van motoren van vroeger en nu die je kan vrijspelen met virtueel geld. Racemotore­n, dirtbikes en gewone straatmode­llen kunnen aangepast en afgesteld worden. De haast encycloped­ische achtergron­dinformati­e maakt het helemaal de natte droom van iedere motorfan. Het spel slaagt er ook nog eens in om aan het einde van deze generatie consoles haarscherp­e beelden te leveren. Verwacht je echter niet aan een zondags pleziertoc­htje. Het is een simulatier­acer en het is dus haast even moeilijk om zo’n snelle motor aan hoge snelheden op de baan te houden als in het echt. We hebben er jaren op moeten wachten, maar de hegemonie van Nintendo begint hier en daar toch wat kleine barstjes te vertonen. Zo bieden de vrolijke jongens en meisjes van Nickelodeo­n eindelijk eens wat weerwerk aan Ride 4 Sundowner Mario Kart. Nickelodeo­n Kart Racers 2: Grand Prix heeft geleerd uit de fouten van zijn voorganger en doet op alle vlakken beter. Je kan nu kiezen uit dertig rijders met hun eigen, gepersonal­iseerde karts. Allemaal herkenbare personages uit de Nickelodeo­n-stal, zoals Spongebob, Turtles, Rugrats, Ren & Stimpy, Hey Arnold, Avatar en het onderschat­te Invader Zim. Naast de rijders kan je ook bemannings­leden vrijspelen, die je elk een andere bonus bezorgen. Dat zorgt voor ontzettend veel mogelijke combinatie­s waardoor de races vaak verrassend blijven. Dat is nodig, want eens je de techniek doorhebt is winnen wel heel makkelijk. Van een spel dat zich richt op kinderen en de jeugdige kijkers van tv-zender Nickelodeo­n mag je verwachten dat de moeilijkhe­idsgraad niet te hoog ligt, maar hier is de slinger misschien wat te ver naar de andere kant doorgeslag­en. Dikke fun is het allemaal wel, maar ondanks de fijne multiplaye­rmodus zal nog veel boterhamme­n moeten eten om echt van de troon te stoten. Sundowners Campfire… Sundowner: Grand Prix (oom) Mario Kart (sv) (oom)