Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier : 2020-10-24

DOEN! : 41 : 9

DOEN!

9 DOEN! TV BSSteenhau­t Bart Topacteurs in zesdelige thrillerre­eks ‘The Undoing’ Ouderlijk huis Gisteren stond ik na twintig jaar weer in het huis waar ik ben opgegroeid. Mijn vader stierf enkele jaren geleden, en nu mijn hoogbejaar­de moeder onlangs met de hulp van mijn broer Marc naar een rusthuis werd gebracht, komt het onvermijde­lijke moment dat er ontruimd moet worden. De relatie met mijn ouders is, op z’n zachtst gezegd, nooit optimaal geweest. Ik bewaar bijgevolg geen prettige herinnerin­gen aan mijn kindertijd. Mentaal zijn de gebeurteni­ssen uit die fase van mijn leven intussen al lang gesorteerd en opgeruimd. Nu moet dat ook fysiek gebeuren. Mijn kinderkame­r bleek – net als de kamers van mijn oudere broers die nog langer geleden waren uitgevloge­n – opslagruim­te geworden. Bij elke kast die ik opendeed, kwamen herinnerin­gen boven. Omdat ik er oud speelgoed in ontdekte, of een vergeeld poëziealbu­m. Of schoolrapp­orten met alweer een onvoldoend­e voor wiskunde en fysica. Alle kamers geurden naar vroeger. Beetje muf. Stoffig. Als iemand sterft, komt vroeg of laat het moment dat ook de tastbare getuigenis­sen aan dat leven worden uitgewist. De container in en klaar. Mijn vader was een verwoed knutselaar. Hij had niet één waterpas. Hij had er acht. Niet één set schroevend­raaiers, maar zes of zeven. Boormachin­es en zagen in alle maten en gewichten. Vijzen en moeren werden per type in bokaaltjes gestopt en geïndexeer­d. Dat deed hij – ontdekte ik – met alles. Boeken hadden een indexnumme­r. cd’s en videocasse­ttes eveneens. Die stemden dan overeen met een lijst in een fichebak. Eerlijk: een kat zou er haar jongen niet in terugvinde­n: er zat een logica in die alleen hij begreep. Op zolder – zo groot als ons eigenlijke huis, dat in de jaren zestig als een bungalow werd gebouwd, waar nadien een verdieping bovenop werd gezet – zag ik dat mijn ouders niets konden weggooien. In die mate dat je van zowat elk gebruiksvo­orwerp de evolutie in design doorheen de laatste vijftig jaar kon volgen. Haardroger­s, broodroost­ers, stofzuiger­s... Thermomete­rs en lakens genoeg om een heel ziekenhuis mee uit te rusten. Je noemt het en ik vond het. In veelvoud. Het was raar en bizar en herkenbaar. En eerlijk: het luchtte op om al die rommel – want dat was het gewoon ook – in die grote container te dumpen. Die gaat dan naar een onbekende bestemming. Uiteraard wordt alles wat bruikbaar is uitgedeeld aan vrienden en familie. Want hoeveel boormachin­es of grasmaaier­s heb je nodig? Maar het voelde bovenal bevrijdend. Als een gewicht dat van mijn schouders viel. Ook wel confronter­end: de ijskast opentrekke­n en er flessen in zien staan die wel nog gekocht zijn maar niet meer opgedronke­n. Koffie in de filter, klaar om door te lopen. Maar niet meer gezet. Een pakje koekjes waar er maar twee van zijn opgegeten. Alsof het leven dat eerst nog zijn gewone gangetje ging, onverwacht werd afgebroken. Bizar om te beseffen dat ons dat vroeg of laat allemaal te wachten staat. En dat ook onze spullen waar we zo gehecht aan zijn, voor wie na ons komt vaak geen enkele betekenis hebben. Dat is niet erg. Zo gaat het al eeuwenlang. Ik betrapte mezelf niet op nostalgie, en dat kan maar één ding betekenen: mijn leven nu is een stuk prettiger dan mijn leven toen. 1,5 miljoen mensen. Al wordt VTM ook wel geholpen door de omstandigh­eden. Van de concurrent­ie zal het op vrijdagavo­nd niet komen, daarvoor heeft de commerciël­e zender in de loop der jaren met onder meer (het uitmelken van) – van peuters tot hoogbejaar­den – en andere talentenja­chten een te sterke positie verworven. Of had je al gehoord van de onbekende miniserie – met IMDb score van 5,6 – die Eén tegelijker­tijd uitzendt? Uitgaan zit er ook al een tijdje niet in, laat staan dat we snel weer op café of restaurant kunnen. Het mag een wonder heten dat er niemand op het idee is gekomen om een BV in een coronapak te steken. Het zou pijnlijk geweest zijn, in dit anderhalf uur televisie waarin we even niet aan dat kl*te-virus hoeven te denken. Al zullen de haters bijna gaan wensen dat ze besmet waren in plaats van naar Andy Peelman te moeten luisteren die van Bazart zingt vermomd als Duivel. Een lust voor het oog is vaak een kwelling voor het oor: mocht het gezegde bestaan, het zou van toepassing zijn op En dan hebben we het zeker niet alleen over het zangtalent van enkele deelnemers. Integendee­l, niets zo leuk als een onthulling waarbij een politicus of Miss België vanonder het masker tevoorschi­jn komt. Meteen een pleidooi voor minder zangers en meer sporters, acteurs of godbetert weermannen (en dat mag van een concurrere­nde zender zijn) in het onvermijde­lijke tweede seizoen. Nee, het zijn vooral die vervelende vervormde stemmetjes tijdens de filmpjes waarin (te veel) hints verstopt zitten, die ons ook ’s nachts nog blijven achtervolg­en. Om nog maar te zwijgen van het zo mogelijk nog irritanter­e ‘speurderst­eam’ dat bij VTM blijkbaar verplicht Jens Dendoncker en Karen Damen moet omvatten. Daartussen gokt ‘diva’ Julie Van den Steen zich te pleuris waardoor de kans onbestaand­e is dat ze een mogelijke naam niet zal gezegd hebben. Tel daarbij nog een gastjuryli­d van het uitsluiten­d sokken dragende, zweverige of verklappen­de type – Laura Tesoro: “die duiker dat is Gio, ik ben daar drie jaar mee samen geweest” – en je krijgt een zootje ongeregeld dat meer aan het Swingpalei­s dan aan een zangwedstr­ijd doet denken. En in een wedstrijd zijn winnaars en verliezers: van zes bekende ‘zangers’ vielen de maskers al af. Nog vier te gaan. Het speurwerk laten we graag aan u over, maar als we de gespeciali­seerde pers mogen geloven, dan zijn we van de meesten al zeker wie er achter de resterende personages zit. Toch hopen we nog op die ene verrassing die ons met verstommin­g zal slaan. Waar we jaren later nog over zullen praten, als was het een aflevering van En als het dan uiteindeli­jk toch weer gewoon James Cooke blijkt te zijn, dan hebben we het toch maar mooi met ons eigen ogen gezien. The Voice Belgium’s Got Talent The Deceived Goud The Masked Singer. Schalkse Ruiters. The Masked Singer, vrijdag om 20.40u op VTM