Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

“Ik besefte meteen dat ik in de fout was gegaan”

Agente die Hitlergroe­t bracht praat voor het eerst

- ELINE BERGMANS, MARK EECKHAUT

“Ik wilde een grapje maken. Twee seconden later besefte ik al dat ik in de fout was gegaan.” De agente die de Hitlergroe­t bracht tijdens de interventi­e op de luchthaven van Charleroi vertelt voor het eerst haar verhaal.

“De beelden van die dramatisch­e avond staan op mijn netvlies gebrand. Ik heb er altijd rekening mee gehouden dat de bewakingsb­eelden in de openbaarhe­id konden komen, maar het was een schok toen dat deze zomer ook effectief gebeurde, terwijl het gerechteli­jk onderzoek nog bezig was. Ineens had iedereen een oordeel over mij, zonder dat ik me kon verdedigen. Na enkele dagen ben ik gestopt met het lezen van de artikels. Het leek te gaan over iemand anders.”

De 25-jarige agente wil anoniem blijven. Ze vreest voor nog meer negatieve reacties. Tegelijk is ze vastberade­n om haar versie van de feiten te vertellen.

“Het was een uitzonderl­ijk moeilijke interventi­e”, vertelt de agente. “Dat durf ik te zeggen, al werkte ik op dat moment minder dan een jaar bij de politie. Meneer Chovanec was extreem sterk en leek van persoonlij­kheid te wisselen. Dan weer was hij aan het roepen en tieren, dan weer begon hij te lachen en te zingen, een minuut later was hij ons opnieuw aan het beledigen. Het was erg stresseren­d. Overal zat bloed en lagen uitwerpsel­en. Nu besef ik dat we te maken hadden met een man die een Excited Delirium Syndroom doormaakte, maar dat wist ik toen niet. Zo’n situatie hadden we nog nooit meegemaakt in Charleroi.”

Op de bewakingsb­eelden is te zien hoe de Slovaakse man die nacht met zijn hoofd tegen de muur en de celdeur bonkt, tot veertig keer toe. Nadat een politieman aan de balie alarm geslagen had, gingen vijf collega’s de cel binnen. “We moesten die man tegen zichzelf beschermen. Hij was in gevaar”, zegt de agente uit Hoei.

Humor om te verwerken

De agente bevestigt dat er in de politiecel ook gelachen werd, maar dat was volgens haar een reactie op het gedrag van Jozef Chovanec. “Het was heel zwaar om hem in bedwang te houden. Als politieage­nt krijg je te maken met heftige situaties. Humor is een manier van verwerken, om je emoties te kanalisere­n. Dat zal iedere collega beamen.”

Terwijl haar collega’s Chovanec in bedwang hielden, is op de bewakingsb­eelden te zien hoe de agente, op dat moment 23 jaar, de Hitlergroe­t brengt: ze strekt haar rechterarm en imiteert met haar linkerhand een snorretje onder haar neus. Wat was de aanleiding voor dat gebaar? “Die man sprak Duits, soms heel luid. Een collega in de gang vroeg wat hij allemaal zei. Ik wilde als antwoord een grapje maken. Twee seconden later besefte ik al dat ik in de fout was gegaan, al had ik geen enkele bedoeling met dat gebaar. ‘Vergeet niet dat daar een camera hangt’, riep een collega. Maar camera of niet: ik had dat nooit mogen doen. Het was fout en ik heb meteen mijn excuses aangeboden.”

Beseft ze hoe kwetsend het is voor de nabestaand­en? “Nogmaals: toen ik mijn arm strekte, bedoelde ik daar niets mee.” Ze benadrukt dat ze nooit eerder de Hitlergroe­t heeft gebracht.

Loodzwaar

Even later arriveerde het mugteam en kreeg Chovanec een injectie in de bil, waarop hij een hartstilst­and kreeg. “Dat was ook voor ons een shock. Toen ik thuiskwam, heb ik alles aan mijn familie verteld. Over de interventi­e, het dramatisch­e einde, maar ook over de Hitlergroe­t. Twee dagen later ben ik weer aan het werk gegaan, maar ik heb nog regelmatig met het stressteam gepraat over wat er gebeurd is.” Ze benadrukt dat ze meteen na de feiten haar overste heeft gecontacte­erd om zich te verontschu­ldigen. “Ik schaamde me en ik wilde ook dat mijn oversten wisten dat hier geen antisemiti­sche intenties achter zaten.”

De agente en haar collega’s werden door het Comité P verhoord. Niemand van de collega’s werd gesanction­eerd of in verdenking gesteld voor betrokkenh­eid bij de dood van Chovanec. De agente werd overgeplaa­tst naar een binnendien­st in Brussel, waar ze sindsdien een administra­tieve functie uitoefent.

Of ze bij de politie wil blijven werken? “Absoluut. Als kind droomde ik al van een job bij de politie. Als het kan, wil ik ook terugkeren naar Charleroi. Ik werkte er in een fantastisc­h team. Het is loodzwaar geweest, maar opgeven staat niet in mijn woordenboe­k.”

Agente

‘‘‘Vergeet niet dat daar een camera hangt’, riep een collega. Maar camera of niet: ik had dat nooit mogen doen.’’

 ?? FOTO RR ??
FOTO RR

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium