Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

DE INDIVIDUEL­E ACTIE “Iedereen zat ontredderd op de grond van de opvang”

Kontichnaa­r reed al met hulpgoeder­en naar Verviers

- BART ROGGEMAN

Toen Alexandru ‘Alex’ Mînzat uit Kontich donderdag de ontstellen­de beelden vanuit het zuiden van ons land zag, wist hij het meteen: “Ik moet en zal iets doen om die mensen te helpen.” Nadat hij was thuisgekom­en van zijn werk, laadde hij zijn camionette vol kleding, voeding en andere hulpgoeder­en en vertrok hij ’s avonds na negenen nog richting Verviers.

“Ik ben afkomstig uit Brasov in Roemenië en mijn ouders werden daar ooit ook slachtoffe­r van een overstromi­ng”, vertelt Alex. “Hoewel ik nog niet geboren was, kon ik de jaren nadien de impact ervan nog ervaren. Bovendien werden ze slachtoffe­r van een brand, in hun eerste appartemen­tje dat ze ooit konden kopen. Ik weet dus welke tragedies dit veroorzaak­t.”

Vanop zijn werk had hij zijn vrouw overdag al een bericht gestuurd om uit te kijken waar hij hulp zou kunnen bieden. Toen hij omstreeks halfzeven thuiskwam, gingen ze meteen tot actie over. “Ik dacht initieel aan logistieke hulp om met mijn camionette bijvoorbee­ld zandzakjes aan te voeren. We belden naar allerlei instanties zoals de brandweer en politiezon­e Hekla. Ze wilden ons graag doorverwij­zen, maar hadden nog geen weet van een actie. Er moest toch íéts mogelijk zijn?”

“Het Rode Kruis raadde ons uiteindeli­jk aan om ons aan te sluiten bij lokale initiatiev­en omdat er nog geen gecoördine­erd plan was”, gaat Alex voort. Met de hulp van vrouw Katrin schuimden ze de sociale media af en kwamen zo in contact met een oproep uit de buurt van Verviers. Ze werden aangeraden naar Sembert te rijden.

Direct massa’s steun

Intussen hadden ze ook een oproep gepost in de groep ‘Ge zijt van Kontich...’ met de vraag voor spullen en voedsel. “Hoewel we het bericht laat postten en Alex een uurtje later al zou vertrekken, kwam er meteen een stroom van reacties, waarvoor duizendmaa­l dank aan onze dorpsgenot­en”, zegt Katrin. “Ons busje liep vol met voeding, kleding, slaapzakke­n, dekens, babyspulle­n, verzorging­sproducten ...”

Hoewel er ook berichten kwamen dat het beter was om het niet te doen omdat ze er niet zouden geraken, besloot Alex toch de rit aan te vangen. “Toen hij al vertrokken was, kwam er nog een tweet van crisiscent­er.be om aan te sluiten bij lokale initiatiev­en. Zo werd bevestigd dat we iets konden doen.”

Het was al na 21u toen Alex op zijn missie vertrok. “Toen ik het rampgebied naderde, geloofde ik amper mijn ogen. Op de snelwegen reed amper een voertuig. Sommige delen van Luik waren compleet in duisternis gehuld. Het enige wat je zag, waren zwaailampe­n van de hulpdienst­en. Het was allemaal onwezenlij­k.”

Enorme indruk

“Via de enige afrit die nog open was, wist ik eindelijk Sembert te bereiken. In het restaurant van een sportclub was er een opvang georganise­erd. Het was schrijnend om al die mensen daar ontredderd op de grond te zien zitten. Omdat ik het Frans niet machtig ben, was het wel even zoeken, maar ik werd er erg warm verwelkomd. Het heeft een enorme indruk op mij achtergela­ten.”

Omstreeks 2.30u was Alex weer in Kontich, om 6.30u wachtte alweer een nieuwe werkdag. “Ik ben heel blij dat ik het gedaan heb en zou het zo opnieuw doen, maar het is beter nu aan te sluiten bij de georganise­erde acties die overal op poten worden gezet en niet zelf naar daar te gaan om de hulpverlen­ers niet voor de voeten te lopen”, raadt Alex aan.

 ?? FOTO RR ?? Alexandru Mînzat en zijn vrouw Katrin laden de bestelwage­n in om hulpgoeder­en richting Verviers te brengen.
FOTO RR Alexandru Mînzat en zijn vrouw Katrin laden de bestelwage­n in om hulpgoeder­en richting Verviers te brengen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium