“In Duits­land dach­ten ze dat ik kan­ker had”

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - Vrijuit -

Hel­mut Lot­ti lonkt met zijn nieu­we al­bum weer vol am­bi­tie naar het bui­ten­land. Met min­der haar dan in zijn gro­te suc­ces­pe­ri­o­de, maar met min­stens even­veel en­thou­si­as­me. “Als het pu­bliek de ou­de Hel­mut te­rug­wil, dan krijgt het die. Zo­lang ik maar weer op een po­di­um kan staan.”

b Na een moei­lij­ke pe­ri­o­de, pri­vé en pro­fes­si­o­neel, heeft Hel­mut Lot­ti (47) zijn le­ven weer he­le­maal op de rails. Het is lek­ker druk, en de nieu­we start die hem ook weer naar het bui­ten­land brengt, doet hem dui­de­lijk deugd. “Neen, ik heb geen schrik om op­nieuw dicht bij een burn-out te ko­men”, zegt hij. “Ik ge­niet er­van om weer de ou­de Lot­ti te zijn.” Heb je als ti­tel The Co­me­back

b

Al­bum ge­ko­zen om ie­der­een voor te zijn?

Neen, dat was mijn ma­na­ger zijn idee. Mijn werk­ti­tel was Back in­to

the Light. Te­rug in de schijn­wer­pers, en te­rug in het licht na een don­ke­re pe­ri­o­de in je ge­moed. Maar die dub­be­le be­te­ke­nis was te moei­lijk. Het al­bum is een ge­pimp­te ver­sie van Faith, Ho­pe and Lo­ve, mijn vo­ri­ge plaat. Maar om­dat ze in Duits­land meer co­vers wil­den, heb ik er vijf van mijn ei­gen num­mers af­ge­gooid en ver­van­gen door co­vers zo­als Hal­le­lu­jah en Brid­ge over Trou­b­led Wa­ter.

Op de co­ver is in het mid­den

b ge­la­ten hoe­veel haar je nog hebt. Be­wust?

Ik be­kijk ge­woon wat ze mij voor­stel­len, en blijk­baar zien ze dat lie­ver zo ge­kadreerd, zo­dat mijn ge­zicht er zo groot mo­ge­lijk op­staat. Dit was ook ge­woon de leuk­ste fo­to, en in Duits­land heb­ben ze lie­ver een la­chend ge­zicht. De laat­ste ja­ren keek ik al­tijd een beet­je moei­lijk (lacht).

b Moet je meer toe­ge­vin­gen doen nu je op­nieuw voor een bre­der pu­bliek werkt?

Ik denk niet dat er men­sen be­staan

b die een job heb­ben waar­in ze nooit toe­ge­vin­gen moe­ten doen. Ver­der heb ik daar­op niets te zeg­gen. Oké, ik heb een tijd meer mijn goes­ting ge­daan, maar dat was voor­al de slin­ger­be­we­ging na een pe­ri­o­de waar­in ik vond dat ik mijn ei­gen­heid aan het ver­lie­zen was. Nu is er een ge­zond even­wicht.

Hoe voelt het om weer in­ter

b na­ti­o­naal be­zig te zijn?

Span­nend. In Duits­land heb ik al een aan­tal con­cer­ten ge­daan. Daar re­a­ge­ren ze heel leuk: de ver­lo­ren zoon is te­rug, tof! Er wa­ren

b men­sen die dach­ten dat ik kan­ker had ge­had om­dat ik nu veel min­der haar heb. De wild­ste ge­ruch­ten de­den de ron­de. Ik heb moe­ten uit­leg­gen dat ik kern­ge­zond ben en lan­ge fiets­toch­ten maak.

Er ko­men nog con­cer­ten in Duits­land, Zwit­ser­land en Oos­ten­rijk, en in fe­bru­a­ri in Scan­di­na­vië. Er zijn ook ge­sprek­ken met ZuidAfri­ka. Het is goed dat ik ein­de­lijk weer meer werk heb. Ik zat te vaak thuis en stond te wei­nig op een po­di­um, punt. Met Mijn Hart en Mijn

Lijf trad ik op in der­tig cul­tu­re­le cen­tra in Vlaan­de­ren. Ik heb me rot ge­a­mu­seerd, maar dat is te rap ge­daan. Ik ben geen zan­ger ge­wor­den om in twee jaar der­tig con­cer­ten te doen. Dus heb ik lang­zaam af­scheid moe­ten ne­men van de weg die ik dacht in­ge­sla­gen te heb­ben. Als de ma­chi­ne al­leen maar goed draait met de Hel­mut die de men­sen ken­nen, ja, dan moet je toe­ge­ven.

Je bent zelfs en­ke­le maan

b den in Duits­land gaan wo­nen.

Ik wou al­tijd al in Ham­burg zit­ten, ik vind dat een keischo­ne stad. Maar ik werd ge­con­fron­teerd met het feit dat mijn le­ven zich

toch meer in Bel­gië af­speelt dan in Duits­land.

Je bent honk­vas­ter dan je dacht?

Ja, ik ben een ech­te Belg, ze gaan mij hier nooit weg­krij­gen. Ik woon nu in de Ar­den­nen, maar in de pe­ri­o­des dat er veel werk is, woon ik in mijn ap­par­te­ment­je in een he­ren­huis in Ant­wer­pen. Dat is niet al­tijd even prak­tisch. Ik moet con­stant na­den­ken waar de la­der van mijn elek­tri­sche tan­den­bor­stel ligt

(lacht). Pas op: ik ben ook graag in de Ar­den­nen, het kan niet rus­tig ge­noeg zijn. Veel wan­de­len en fiet­sen, het hoofd leeg­ma­ken, heer­lijk.

Je co­me­back krijgt een mooi ver­leng­stuk met Lief­de voor

Mu­ziek. Gaan we daar een emo­ti­o­ne­le Hel­mut zien?

Neen, want ik scherm mijn emo­ties af. Als ik emo­ti­o­neel word, dan klink ik voor geen me­ter meer. Ik ben de slecht­ste be­gra­fe­nis­zan­ger die er is. Zo’n num­mer als Pa­pa van Niels De­stads­ba­der of dat lied­je dat Sa­rah Bet­tens voor haar va­der ge­schre­ven heeft: dat ga ik niet doen, daar geraak ik niet door. Of de an­de­re ar­ties­ten mij gaan ra­ken? Ik denk dat nie­mand mij goed ge­noeg kent om te we­ten waar de ge­voe­li­ge snaar bij mij ligt, en dat hou ik lie­ver zo.

Hel­mut Lot­ti: “Als de ma­chi­ne al­leen maar goed draait met de Hel­mut die de men­sen ken­nen, ja, dan moet je toe­ge­ven.”

FO­TO DBA

The Co­me­back Al­bum ver­schijnt op 15/09 bij Put the Bla­me on Me/Po­wer­to­ne. Con­cert op 25/11 in de Eli­sa­be­th­zaal Ant­wer­pen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.