BOE­KEN | CD’s | DVD’s | GA­MES

JAZZ HIP­HOP We be­grij­pen me­kaar Black Swan

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! -

TOU­RIST LEMC ★★★èè

In fei­te heeft Jo­han­nes Faes pech met z’n doop­naam. Heet­te hij pak­weg Werner of Wil­fre­do, dan scho­ven we hem zo in het rij­tje van de drie W’s: Wil­lem Ver­man­de­re, Wan­nes Van de Vel­de en Wal­ter De Buck. In zijn taal, be­schei­den­heid, ro­man­tiek en zin voor maat­schap­pij­kri­tiek is Tou­rist LeMC al lang de even­knie van on­ze gro­te bar­den. Ook op zijn der­de al­bum We be­grij­pen me­kaar is klein­kunst de stu­wen­de kracht, en hip­hop de va­ri­a­be­le die hem on­der­scheidt. Maar bo­ven de door­braak En Rou­te uit­stij­gen, doet Faes niet. Al staan er wel weer prachts­ongs op dit al­bum. Bar­ba­ren (“Geen ron­de ta­fel hier, laat staan no­bel­heid/Rid­ders in the­o­rie, bar­ba­ren in prak­tijk”), Op­rech­te Leu­gens met de Waal­se pop­prin­ses Ali­ce on the Roof in smet­te­loos plat Ant­werps, en ui­ter­aard de krach­ti­ge sin­gle Spie­gel, met ple­zan­te non­kel Ray­mond van het Groe­ne­woud, gooi­en even­veel bra­nie als hit­po­ten­ti­eel in de schaal. Maar wan­neer Tou­rist het kin­der­deun­tje Schip­per, mag ik over­va­ren? een po­li­tie­ke draai wil ge­ven in Zoe­te Blas­fe­mie, of gaat flir­ten met me­lig­heid in Mu­ziek van het hart, legt hij nog en­ke­le pijn­pun­ten bloot. Schrij­ven is schrap­pen, en dat mocht va­ker ge­beu­ren in de soms druk­ke woor­den­brij. Maar wie klaagt? De trou­ba­dour be­ves­tigt, en laat in af­slui­ter Al­les komt te­rug ho­ren dat hij z’n raps ook als gif kan spu­wen. LA­DY LINN & HER MAGNIFICENT BIGBAND ★★★èè

De swing-golf waar­op ook Lien De Greef vijf­tien jaar ge­le­den mee­surf­te toen ze haar Magnificent Se­ven voor­stel­de, is over zijn piek heen. Tijd om uit een an­der vaat­je te tap­pen? Nee, denkt de als La­dy Linn be­ken­de Gent­se. Ge­heel te­gen de stroom in, steekt ze op haar nieu­we al­bum nog een tand­je bij door haar ze­ven­kop­pi­ge en­sem­ble uit te brei­den tot een heu­se big band. Black Swan, haar vijf­de al­bum, lijkt eerst wat té gre­tig te put­ten uit die plot­se weel­de, waar­door het ge­toe­ter wat over­wel­di­gend wordt. Ge­luk­kig slijt dat ge­voel na een paar luis­ter­beur­ten, be­gin je steeds meer te ge­nie­ten van de weel­de­ri­ge ar­ran­ge­men­ten en blijkt daar­on­der ook nog eens het mooi­ste stel songs uit La­dy Lyn­ns car­ri­è­re te zit­ten. De tek­sten zijn au­then­tie­ke en her­ken­ba­re echo’s van da­ge­lijk­se be­slom­me­rin­gen. De Lon­den­se sin­ger-song­wri­ter Jo­na­than Je­re­miah draagt niet al­leen als co-au­teur van som­mi­ge songs, maar ook als pro­du­cer van het he­le al­bum bij tot een con­stan­te kwa­li­teit. Slechts één be­den­king daar­bij: als je met zo’n man kunt sa­men­wer­ken, waar­om dan niet even diens war­me ba­ri­ton uit­spe­len in een du­et? La­ten we ho­pen dat de twee con­tact hou­den en daar toch nog werk van ma­ken.

Welk nieuws te slij­ten valt over de acht­ste van Mu­se? Dat na al­bums over aliens, in­doc­tri­na­tie en apo­ca­lyp­ti­sche doem­den­ke­rij nu de kaart ‘vir­tu­al re­a­li­ty’ wordt ge­speeld. Dat de saus werd ge­haald bij vi­deo­ga­mes en sf-films uit de ja­ren tach­tig en dat de hoes van Si­mu­la­ti­on The­o­ry dus niet toe­val­lig werd ont­wor­pen door Ky­le Lam­bert, de man ach­ter de pos­ters van de Net­flix-reeks Stran­ger Things. En dat Matt Bel­la­my zijn vir­tu­o­ze gi­taar­spel de­fi­ni­tief on­der­ge­schikt heeft ge­maakt aan druk ge­klooi met syn­the­si­zers. Voorts is de nieu­we boor­ling van Mu­se al­les wat we sinds The Re­sis­tan­ce (2009) van het Brit­se trio mo­gen ver­wach­ten. Slim­me songs als Knights of Cy­do­nia en New Born zijn ver­le­den tijd, in­zet­ten doen Bel­la­my en co. uit­slui­tend op bom­bast.

Nu goed, zo­als bij voor­gan­ger Dro­nes (2015) schui­len er goe­de idee­ën in Si­mu­la­ti­on The­o­ry: in Pro­pa­gan­da ho­ren we een sli­de­gi­taar die van Beck had kun­nen zijn, Break it to Me maakt een spreid­stand tus­sen ori­ën­taal­se mu­ziek en hip­hop. Maar Al­go­rithm, Thought Con­ta­gi­on en Get up and Fight zijn met hun im­mi­nen­te be­ats stil­aan ste­reo­tiep. Vi­su­eel spek­ta­kel ge­ga­ran­deerd, straks op Rock Werch­ter, maar de Mu­se van kracht­stoot Black Ho­les & Re­ve­la­ti­ons zijn we al even kwijt.

Op de co­ver van haar nieu­we al­bum denk je even Bar­bra St­reisand aan de klaag­muur te zien staan. Het zou kun­nen, met haar Jood­se ach­ter­grond, maar de mu­ren uit de al­bum­ti­tel zijn ook en voor­al de bar­ri­è­res die men­sen van­daag tus­sen el­kaar op­trek­ken en het po­li­tie­ke wa­pen waar­mee Do­nald Trump de we­reld bui­ten houdt. Hij wordt niet ge­noemd in de uit­leg die St­reisand geeft bij haar lied­jes, maar haar al­bum is een zach­te vuist te­gen zijn we­reld, waar­in men­se­lijk fat­soen en waar­dig­heid “snel­ler smel­ten dan het pool­ijs”. St­reisand schreef mee aan en­ke­le songs die haar en­ga­ge­ment kracht bij zet­ten. What’s on my Mind, Don’t Lie to Me en The Rain Will Fall zijn sta­te­ments van een ac­ti­vis­te die met haar ei­gen foun­da­ti­on al lang strijdt voor het mi­li­eu en min­der­he­den. Her­ne­min­gen van en­ke­le clas­sics – What the World Needs Now van Burt Ba­charach en Hal Da­vid en een med­ley van Ima­gi­ne en What a Won­der­ful World – be­na­druk­ken voor­al haar ge­loof in de mens­heid. Walls kan som­mi­gen te zoet in de oren klin­ken, in een ge­po­la­ri­seer­de maat­schap­pij is het een dap­per al­bum van ie­mand die lie­ver fluis­te­rend dan schreeu­wend de re­vo­lu­tie pre­dikt. Wat moet ze, na de Ame­ri­kaan­se mid­terms, op­ge­lucht heb­ben adem­ge­haald…

FOTO WAL­TER SAE­NEN

Jo­han­nes Faes: de even­knie van on­ze gro­te bar­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.