Schrijf ze vrij

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! -

Zou het kun­nen dat kin­de­ren van de ja­ren 80 het ta­lent voor en­ga­ge­ment met de pap­le­pel in­ge­ge­ven kre­gen? Er werd al­les­zins mas­saal be­toogd toen. Te­gen kern­ra­ket­ten, bij­voor­beeld. En voor zon­ne-ener­gie. De No Ti­me To Was­te-shirts van Gr­een­pea­ce kleur­den het straat­beeld. Mu­zi­kan­ten uit al­le uit­hoe­ken van de we­reld bun­del­den de krach­ten op ‘(I Ain’t Gon­na Play) Sun Ci­ty’ te­gen het ge­weld­da­di­ge apart­heids­re­gime in Zuid-Afri­ka. Maar als één eve­ne­ment de maat­schap­pe­lij­ke be­trok­ken­heid van een heel tijds­ge­wricht sym­bo­li­seert, moet het Li­ve Aid zijn. Het ma­ra­thon­con­cert hield over meer dan hon­derd­vijf­tig lan­den bij­na 2 mil­jard men­sen vijf­tien uur aan het te­le­vi­sie­scherm ge­kluis­terd. Pro­beer je dat van­daag eens voor te stel­len: 40% van de we­reld­be­vol­king die naar het­zelf­de pro­gram­ma kijkt. Als je toen een pop­ster was, hoor­de het er ge­woon bij dat je je in­zet­te voor een gro­ter doel. Mis­schien niet ge­heel be­lan­ge­loos – de ex­po­su­re was ze­ker mee­ge­no­men, en die zwen­gel­de ui­ter­aard de pla­ten­ver­koop aan – maar toch le­ken de mees­ten het ge­woon een kwes­tie van ge­zond ver­stand te vin­den. Een klei­ne in­span­ning voor een be­te­re we­reld. Wel­licht ro­man­ti­seer ik het al­le­maal een beet­je, maar ik kan me niet van de in­druk ont­doen dat die be­trok­ken­heid de de­cen­nia na­dien als­maar ver­der weg­deem­ster­de. Apart­heid werd – in the­o­rie al­thans – naar de vol­tooid ver­le­den tijd ver­we­zen, en Ier­land werk­te zich in die ma­te op tot een eco­no­mi­sche wel­vaarts­staat dat het lief­ko­zend de Kel­ti­sche tij­ger werd ge­noemd. Er was vast nog ge­noeg om voor te de­mon­stre­ren, al­leen kwam men er niet meer voor op straat. De voor­bije ja­ren ver­keer­de ik – net als zo­ve­len – in de waan dat je de we­reld kon ver­an­de­ren door van­ach­ter je lap­top een pe­ti­tie te on­der­te­ke­nen. Target ge­haald en klaar. Pro­bleem van de baan. Maar zo een­vou­dig is het ui­ter­aard niet. Daar­om was ik blij dat zich de voor­bije week toch weer twee ini­ti­a­tie­ven ont­plooi­den waar ik het zo warm van kreeg dat het ge­plan­de sau­na­be­zoek plots niet meer hoef­de. De Claim the Cli­ma­te-mars in Brussel liet de sfeer van gro­te da­gen weer even her­le­ven. Veel volk op straat, die een po­si­tie­ve bood­schap te ver­kon­di­gen had­den. Om­dat het no­dig was. De di­no­sau­rus­sen dach­ten vroe­ger vast ook dat ze nog tijd zat had, en kijk wat er van hen ge­wor­den is. Dich­ter bij huis ging vo­rig week­end de jaar­lijk­se schrijf­ma­ra­thon van Am­ne­sty In­ter­na­ti­o­nal van start in de Ka­rel de Gro­te Ho­ge­school. Mijn wet­ti­ge we­der­helft werkt voor de men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­tie, dus ik word elk jaar aan­ge­duid als vrij­wil­li­ger om er een he­le dag ac­ti­vis­ten vrij te schrij­ven. Dat is het eni­ge mo­ment per jaar dat ik niet met een lap­top, maar met een ou­der­wet­se sty­lo schrijf. Mijn hand­schrift wordt met an­de­re woor­den elk jaar kun­sti­ger én min­der lees­baar, maar het deed me ont­zet­tend ple­zier dat het ope­nings­eve­ne­ment dit keer een wa­re over­rom­pe­ling is ge­wor­den, met meer dan vier­dui­zend hand­ge­schre­ven brie­ven als re­sul­taat. Met­een een re­cord, en de ac­tie loopt nog de he­le maand. Er staat van­daag weer een ge­ne­ra­tie op die niet al­leen aan dik­ke bo­nus­sen en du­re be­drijfs­wa­gens denkt, maar ook aan een mooi­e­re mor­gen. Twee ac­ti­vis­ten die vo­rig jaar nog vast­za­ten, kwa­men in Ant­wer­pen ge­tui­gen dat zo’n ou­der­wet­se brief­schrijf­ac­tie echt werkt. Kort­om: schrijf eens een brief en ver­an­der een le­ven. En doe even als­of de ja­ren 80 weer he­le­maal te­rug zijn.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.