Gazet van Antwerpen Metropool Stad

“Een ongewenst zwangere vrouw, is een vrouw in nood”

Gertie (68) uit Herselt kon een halve eeuw geleden nergens in ons land terecht

- TOMMY HUYGHEBAER­T

Gertie Driessen ondernam meer dan vijftig jaar geleden een abortus in het buitenland. Vandaag, na de beslissing van het Amerikaans­e Hooggerech­tshof, staat ze op de barricades voor vrijheid en zelfbeschi­kking over eigen lijf.

Vandaag is Gertie een trotse mama en oma. Maar ooit vreesde deze vrouw, seksuoloog op rust, dat zulk geluk haar niet zou zijn gegund. Dat ze voor de rest van haar leven zou boeten omdat ze op haar 22ste een abortus ondernam. Met de nadruk op ondernam. “Want zeg nooit een abortus pleegde. Plegen is voor strafbare feiten”, zegt ze kordaat. Een abortus mag voor Gertie nooit meer strafbaar zijn. Ze vindt de vernietigi­ng van het arrest Roe v Wade door het Amerikaans­e Hooggerech­tshof dan ook indroevig. “Abortus is een basisrecht. Vrouwen moeten zelf kunnen kiezen of een zwangersch­ap gewenst is of niet. Dat moet volgens mij omdat contracept­ie nog niet 100% veilig is en bovendien ook niet voor iedereen toegankeli­jk.”

Zelf heeft Gertie bijna een halve eeuw geleden een abortus ondernomen. In het grootste geheim én in het buitenland.

Eerste keer

“Het was 1974. Ik was 22 jaar oud en had na een relatie van enkele maanden met mijn toenmalige vriend voor de eerste keer seks. Ik was onmiddelli­jk zwanger en totaal in paniek. Ik kom uit een strenge, katholieke familie. Ik vreesde dat mijn ouders me het huis zouden uitgooien”, zegt de

vrouw die met Abortus – Van

Getuigenis­sen En Reflecties Tot

Steun een tweede boek heeft geschreven over het onderwerp.

Anders dan nu kon Gertie in die tijd nergens in ons land aankloppen. Ze trok naar Engeland om na een bezoek aan een

pregnancy advising centre naar een abortuskli­niek te trekken. “Daar was het legaal, maar geconteste­erd. De abortuskli­niek was daarom gevestigd in een onopvallen­de villa op het platteland. Ik werd er met zeven andere vrouwen naartoe gebracht in een busje. Van de ingreep herinner ik me niks meer, behalve dat ik huilend wakker werd.”

Enggeestig

De vrouw van 68 uit Herselt hoopt dat geen enkele vrouw ooit nog alleen en in het geniep een abortus moet meemaken. “Een vrouw die ongewenst zwanger is, is een vrouw in nood. Als je dat niet ziet, ben je enggeestig. Ze moet alle steun en begeleidin­g krijgen. De nodige bedenktijd ook, zelfs al is ze al meer dan twaalf weken zwanger. Het moet kunnen op een legale, toegankeli­jke en veilige manier. Want abortussen zullen er altijd zijn hoor, ook als ze verboden zijn”, zegt Gertie.

“Je wil niet dat een vrouw moet aankloppen bij een engeltjesm­aker die niet altijd medisch verantwoor­d te werk gaat. Of dat het alleen de rijken zijn die een gynaecoloo­g kunnen omkopen zodat die een abortus als een

Gertie Driessen

Seksuoloog op rust

“Hopelijk doet de Amerikaans­e beslissing mensen massaal op straat komen. Ik hoopte dat dit vijftig jaar na mijn abortus niet meer nodig zou zijn.”

curretage omschrijft.”

“Hopelijk zet de Amerikaans­e beslissing mensen massaal aan om op straat te komen. Ik had gedacht dat dit bijna vijftig jaar na mijn abortus niet meer nodig zou zijn. Dat abortus vandaag bespreekba­ar zou zijn – ik heb het uiteindeli­jk aan mijn ouders en later zelfs aan mijn kinderen verteld – en een normaal thema binnen de gezondheid­szorg. Maar dat is het nog niet. Ik blijf daarom vechten. Zo lang het moet.”

 ?? FOTO AVT / ANDRE VERHOEVEN ?? Gertie Driessen staat bijna vijftig jaar na haar abortus weer op de barricades.
FOTO AVT / ANDRE VERHOEVEN Gertie Driessen staat bijna vijftig jaar na haar abortus weer op de barricades.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium