“Ik had nooit ge­dacht dat ik mijn der­tig­ste ver­jaar­dag zou vie­ren”

Leer­kracht Duits en ma­ma van twee schrijft aan­grij­pen­de ge­tui­ge­nis over ge­vecht te­gen zwa­re de­pres­sie

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - GEZONDHEID - KRISTIN MATTHYSSEN Wie met vra­gen zit over zelf­do­ding, kan te­recht bij de Zelf­moord­lijn op het gra­tis num­mer 1813. Wordt het ooit weer licht? – Wan­neer de­pres­sie je le­ven steelt, An Pee­ters, 156 pa­gi­na’s, uit­ge­ve­rij Boek­scout, 18,99 eu­ro.

An Pee­ters (31) uit Wuust­we­zel is leer­kracht Duits in het ASO, heeft een leu­ke man en twee ge­zon­de kind­jes. Toch kreeg ze in fe­bru­a­ri 2016 de dia­gno­se ‘ern­sti­ge de­pres­sie’. Om het ta­boe te door­bre­ken, schreef ze het boek Wordt het ooit weer licht?

Wie het pro­gram­ma Van­daag over een Jaar met Cath Luy­ten op Eén volg­de, her­kent An Pee­ters mis­schien nog. In mei van dit jaar bracht ze ver­slag uit van de zoek­tocht naar haar do­nor­va­der. Op haar 25ste kreeg ze te ho­ren dat haar va­der niet haar bi­o­lo­gi­sche va­der is, maar dat ze ver­wekt werd met zaad van een ano­nie­me do­nor, om­dat haar ou­ders fer­ti­li­teits­pro­ble­men had­den. Toch komt de­ze di­men­sie niet aan bod in haar boek Wordt het ooit weer licht? “Ik wil­de die twee za­ken uit el­kaar hou­den, om­dat ze elk even­veel aan­dacht ver­die­nen.”

An is er zelf nog niet uit of het eer­ste on­los­ma­ke­lijk ver­band houdt met het twee­de. “Ik heb al­tijd wel een zwar­te vlek op mijn hart ge­had. Van­af mijn pu­ber­teit kwa­men er pe­ri­o­des van duis­ter­nis en leeg­te. Maar nooit in die ma­te als eind 2015.”

Aler­te huis­dok­ter

Wat de trig­ger is ge­weest, weet ze niet. “Mijn jong­ste doch­ter­tje Iza, nu 3, was 8 maan­den oud en sliep nog al­tijd niet door. Ik was uit­ge­put door die ge­bro­ken nach­ten. Col­le­ga’s op het werk – ik geef Duits in het ASO Spij­ker in Hoog­stra­ten – merk­ten het ook. Op een avond in ja­nu­a­ri 2016 kwam ik van school thuis en ging het echt niet meer. De huis­arts schreef me ziek­te­ver­lof voor. Te­gen haar ver­tel­de ik ook dat ik al ja­ren met pe­ri­o­des kamp­te waar­in ik me slecht voel­de. Zij sug­ge­reer­de een af­spraak bij een psy­cho­loog. Die heeft de alert­heid ge­had om een af­spraak te ma­ken bij een psy­chi­a­ter. Ik dacht nog dat het op­ge­lost zou ge­ra­ken met wat bij­sla­pen. Zij zag de ernst van de si­tu­a­tie in. ‘Ern­sti­ge de­pres­sie’: ik schrok van de dia­gno­se. Ik stond op een punt dat ik dom­me din­gen had kun­nen doen.”

Voor de bui­ten­we­reld is het moei­lijk te be­grij­pen dat ie­mand met een fij­ne baan, een goeie part­ner en twee kind­jes, er niet meer wil zijn. “Het is een ver­nau­wing in je geest. Een ma­nier van den­ken: dat de eni­ge op­los­sing

An Pee­ters ‘‘Ma­ma is ver­drie­tig’, zei Iza. Maar het is geen ver­driet, het is een woes­tijn waar­in je staat.’’

voor je pro­ble­men is om er niet meer te zijn. Che­misch be­ke­ken, is het de ba­lans tus­sen stof­jes in je her­se­nen die zoek is. Ge­luk­kig heeft mijn man, met wie ik al der­tien jaar sa­men ben, dat ook zo ge­zien. Hij heeft het nooit op zich­zelf of op ons ge­zin ge­pro­jec­teerd. Dat hoor je wel­eens, part­ners die zeg­gen: ‘Ben ik niet be­lang­rijk ge­noeg om voor voort te le­ven?’”

Zin­tui­gen ont­wa­ken

“Mijn de­pres­sie had niets met ons ge­zin te ma­ken. Het is als­of je geen con­tact meer met je ge­voe­lens kan leg­gen. De ka­rak­ter­ei­gen­schap­pen die je voor­heen zo ty­peer­den, zijn weg. Je leeft als een schim van je­zelf. Dat merk je pas als je aan het ge­ne­zen bent. Iza die haar hand­je op mijn hart leg­de: ze is dat al­tijd blij­ven doen, maar plots voel­de ik dat weer. Je zin­tui­gen ont­wa­ken. Voor mij is de ken­te­ring er voor­al ge­ko­men in de­cem­ber 2016, toen ik ex­tra me­di­ca­tie kreeg. Ik leg­de de cd van Ka­pi­tein Wi­no­kio met klas­sie­ke lied­jes op voor de kin­de­ren en moest hui­len bij Bach. Je proeft op­nieuw de kren­ten in de kren­ten­bol. De gor­dij­nen gaan open.”

Dat die ge­ne­zing niet van­zelf kwam, staat zwart op wit op pa­gi-

An met doch­ter­tjes Lia (5) en Iza (3) op de hei­de.

na vier: “Voor mijn man en kin­de­ren, op­dat ze we­ten dat ik ge­voch­ten heb om voor al­tijd bij hen te kun­nen blij­ven.” “Het eer­ste jaar was ont­zet­tend moei­lijk. Soms stuit­te ik op on­be­grip. In april 2016 stond de con­tro­learts aan mijn deur. Ik was net bij de tand­arts. Om­dat ik niet thuis was, moest ik me na­dien in zijn ka­bi­net aan­bie­den. ‘Ge­boor­te­jaar 1987 en de­pres­sief?

Ga wat meer naar bui­ten, lach wat meer en het zal wel over­gaan’, zei hij.

Ik weet nog al­tijd niet hoe ik toen ben thuis­ge­raakt.

Ik was in staat om te­gen een boom te rij­den en heb nu spijt dat ik hem niet heb aan­ge­ge­ven

bij de Or­de van Ge­nees­he­ren. Maar op dat mo­ment had ik daar geen fut, geen vecht­lust voor.”

Dat haar leer­lin­gen nu over haar de­pres­sie gaan kun­nen le­zen, vindt An niet erg. “In het be­gin dat ik thuis zat, dacht ik wel­eens: ‘Wat gaan mijn leer­lin­gen den­ken? Ze kan de com­bi­na­tie van ge­zin en een vol­tijd­se job niet aan.’ Maar je mag je niks aan­trek­ken van wat an­de­ren over je den­ken.”

In sep­tem­ber 2016 ging An weer aan het werk. “Het was dat, of een op­na­me in de psy­chi­a­trie, maar met de kin­de­ren zag ik dat niet zit­ten. Door de steun van mijn col­le­ga’s en de warm­te die ik bij mijn leer­lin­gen voel­de, wist ik dat ik de juis­te keu­ze had ge­no­men, al heb ik dat school­jaar wel op au­to­ma­ti­sche pi­loot af­ge­werkt.”

Ver­ras­sings­feest

In ok­to­ber 2016 be­gon ze te blog­gen over haar de­pres­sie. “Mijn boek is een bun­de­ling, je kan het zien als da­gen uit een dag­boek, ge­ba­seerd op de blog. Ik be­gin op het mo­ment van de dia­gno­se in fe­bru­a­ri 2016 – de eer­ste maan­den heb ik moe­ten re­con­stru­e­ren – en stop in fe­bru­a­ri 2018, wan­neer de mist op­trekt.”

An neemt nog steeds da­ge­lijks me­di­ca­tie. Of haar kin­de­ren veel ge­merkt heb­ben van haar de­pres­sie? “Mijn oud­ste zei: ‘Ma­ma is ver­drie­tig.’ Maar het is geen ver­driet, het is een leeg­te, een woes­tijn waar­in je staat. Mijn jong­ste kwam in de ze­tel te­gen mij aan lig­gen. Dat doet ze nog steeds.”

Ze zal nooit het ver­ras­sings­feest met pan­nen­koe­ken ver­ge­ten dat haar man voor haar der­tig­ste ver­jaar­dag or­ga­ni­seer­de. “Ik had nooit ge­dacht dat ik 30 zou wor­den, ik dacht dat ik eer­der al de exit-deur ge­no­men zou heb­ben. Ik ben nu net 31 ge­wor­den, en dat was ge­wel­dig.”

FO­TO MIA UYDENS

An met de co­ver van haar boek op de lap­top. Haar blog over haar de­pres­sie vorm­de de voe­dings­bo­dem voor het boek.

FO­TO AN PEE­TERS

FO­TO MIA UYDENS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.