Nooit meer oor­log

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - STAD RAND - Mi­scha Bludts

Hon­derd jaar na de wa­pen­stil­stand in 1918 vindt mor­gen de laat­ste of­fi­ci­ë­le her­den­king van de Eer­ste We­reld­oor­log plaats. Voort­aan ligt de bal in het kamp van pri­vé-ini­ti­a­tie­ven. “We blij­ven in mid­de­len voor­zien, maar voort­aan is het voor­al aan lo­ka­le or­ga­ni­sa­ties om met ten­toon­stel­lin­gen, le­zin­gen en eve­ne­men­ten WO I blij­vend on­der de aan­dacht te bren­gen”, al­dus Vlaams mi­nis­ter-pre­si­dent Geert Bour­geois.

Zo wor­den er mor­gen in Ant­wer­pen voor de laat­ste keer plech­tig kran­sen neer­ge­legd aan het oor­logs­mo­nu­ment in het Stads­park. Van­daag kunt u dan weer naar het be­vrij­dings­feest. Al werd Ant­wer­pen des­tijds niet echt be­vrijd. De stad lag in no­vem­ber 1918 nog ach­ter de front­li­nie en het kei­zer­lij­ke le­ger moest na de wa­pen­stil­stand, sa­men met zo’n 10.000 Duit­se Ant­wer­pe­naars, in al­ler­ijl rich­ting het oos­ten mar­che­ren. On­ze stad speel­de een cru­ci­a­le rol tij­dens de Eer­ste We­reld­oor­log. Dat be­gon al in 1914, toen de Duit­sers zo snel mo­ge­lijk Pa­rijs wil­den ver­o­ve­ren. Ant­wer­pen lie­ten ze als het wa­re rechts lig­gen. Maar het bleef een hard­nek­ki­ge ste­kel in hun flank, in­clu­sief ver­schil­len­de uit­val­len van het Bel­gi­sche le­ger. Ko­ning Al­bert voer­de van­uit het pa­leis op de Meir per­soon­lijk het be­vel. De Duit­sers wa­ren be­hoor­lijk nij­dig en stuur­den meer troe­pen, zep­pe­lins en zwaar ge­schut, zo­als de be­ruch­te Dik­ke Bertha, on­ze rich­ting uit.

Be­gin ok­to­ber gooi­de Ant­wer­pen ui­t­ein­de­lijk, na zwa­re ge­vech­ten, de hand­doek in de ring. Maar on­ze in­span­nin­gen wa­ren niet voor niks ge­weest: de Duit­sers moesten voor de aan­val troe­pen ge­brui­ken die ze am­per kon­den mis­sen, waar­door hun of­fen­sie­ven aan de Mar­ne en de IJ­zer wer­den ver­zwakt.

Ook tij­dens de be­zet­ting bleef ’t Stad las­tig doen (van pas­sief tot be­hoor­lijk ac­tief ver­zet), zo­dat de Duit­sers hier al­tijd heel wat sol­da­ten pa­raat moesten hou­den. De sin­jo­ren heb­ben dus, uit over­tui­ging of ge­woon om­dat we nu een­maal graag con­trair zijn en geen ge­ze­ver pik­ken, het Duit­se le­ger heel wat kop­pijn be­zorgd. En daar mo­gen we best trots op zijn.

En­fin, het is niet on­lo­gisch dat her­den­kin­gen op een ge­ge­ven mo­ment moe­ten stop­pen. WO I ligt ten­slot­te al­weer een he­le tijd ach­ter ons. De laat­ste ve­te­raan van de Eer­ste We­reld­oor­log is ja­ren ge­le­den ge­stor­ven, al her­in­ner ik me nog goed dat ik als jon­ge gast nog heel wat over­lij­dens­be­rich­ten in uw krant zag met de ver­mel­ding ‘oud­strij­der 14-18’.

Maar we kun­nen ons dus niet eeu­wig blij­ven wen­te­len in he­ro­ï­sche nostal­gie. Wordt de Vre­de van Utrecht nog her­dacht? De af­gang van Na­po­le­on in Wa­ter­loo? Of die re­la­tief on­be­lang­rij­ke veld­slag aan de Groe­nin­ge­beek in 1302? Oh, wacht...

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.