Thril­ler­au­teurs com­bi­ne­ren slap­stick en har­de re­a­li­teit

Ru­dy Soe­te­wey slaat met ‘Sa­la­mi’ nieu­we we­gen in “Voor mij hoeft al die gru­wel niet”

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - Voorzijde Pagina -

Tot voor kort ken­den we Ru­dy Soe­te­wey voor­al van zijn in­ti­mis­ti­sche ver­ha­len, waar­in de hoofd­per­so­na­ges – ge­wo­ne men­sen zo­als u en ik – te­gen wil en dank in de pro­ble­men ge­ra­ken. Met Sa­la­mi gooit hij het roer nu he­le­maal om. “Dit boek sluit veel meer aan bij wie ik ei­gen­lijk zelf ben”, vindt de Ede­gem­se au­teur.

Mag ik Sa­la­mi een aty­pisch Soe­te­wey-boek noe­men?

Ja, toch wel. Maar ook weer niet. Ik ben al­tijd al een beet­je weg­ge­ble­ven van het klas­sie­ke ‘twee speur­ders en een lijk’-ver­haal. Er zijn men­sen die dat veel be­ter doen dan ik dat ooit zou kun­nen. An­der­zijds heb ik ook het ge­voel dat het mis­daad­gen­re lijdt on­der het idee dat het al­leen maar om dit soort ver­ha­len zou gaan. Ter­wijl er bin­nen het gen­re toch zo veel mo­ge­lijk is. Mis­schien heeft mijn leef­tijd daar­in mee­ge­speeld, maar op een ge­ge­ven mo­ment heb ik voor me­zelf uit­ge­maakt dat ik in mijn vol­gen­de boek meer van me­zelf zou ste­ken. En dan kwam ik als van­zelf bij hu­mor uit. Niet dat er geen hu­mor in mijn vo­ri­ge thril­lers zit, maar ik wil­de de­ze keer nog een pak ver­der gaan.

Geen ge­mak­ke­lij­ke op­dracht.

Klopt. Van bij de start wist ik dat ik het me­zelf moei­lijk ging ma­ken. Thril­lers en hu­mor: het is een ui­terst moei­lij­ke com­bi­na­tie. Span­ning cre­ë­ren is op zich niet zo moei­lijk. Met de juis­te tech­nie­ken kan je naar een doel wer­ken. Hu­mor ligt veel moei­lij­ker. Je kan zelf iets heel grap­pig vin­den, maar je weet to­taal niet hoe je pu­bliek daar­op gaat re­a­ge­ren. Voor het­zelf­de geld vin­den ze je grap­pi­ge be­doe­lin­gen flauw of com­pleet van de pot ge­rukt. Dat is ui­terst moei­lijk te voor­spel­len. Voor de­ze com­bi­na­tie gaan, was dus een be­wus­te gok. De gra­tui­te gru­wel die je te­gen­woor­dig in mis­daad­ro­mans en -films te­rug­vindt, heeft ook een rol ge­speeld. Het kan blijk­baar niet ex­pli­ciet ge­noeg meer zijn. In die hy­pe wens­te ik ab­so­luut niet mee te gaan. Dan stop­te ik nog lie­ver met schrij­ven. Of ik moest voor me­zelf een nieu­we koers uit­zet-

Ru­dy Soe­te­wey

Au­teur “Ik vind sa­la­mi ge­woon een grap­pig woord. Ik wil­de het al heel lang in een boek ge­brui­ken.”

ten.

Was je bang voor de re­ac­ties?

Bang niet, wel nieuws­gie­rig. En ik moet zeg­gen dat het al­le­maal reu­ze mee­valt. Wel­ge­teld één da­me heeft me op de Boe- ken­beurs ge­zegd dat het voor haar niet werk­te. Daar kan ik mee le­ven.

Je bent ook thuis in het co­me­dy­cir­cuit. Heb je daar in­spi­ra­tie ge­von­den?

Ik vind daar ge­re­geld het soort hu­mor te- rug waar ik me goed bij voel. Voor­al het ab- sur­de trek­je dat som­mi­ge van die stand-up- co­me­dians ken­merkt, spreekt me aan. Maar ook daar vind ik de ex­tre­men niet ge- past. Je mag hu­mor nooit met grof­heid ver­war­ren.

Je ver­haal draait rond een ge­hei­me for­mu­le die ver­scho­len zit in een sa­la­mi. Pu­re slap­stick, toch?

Het be­gin is in­der­daad pu­re slap­stick, maar gaan­de­weg – dat hoop ik al­thans – wordt het ver­haal ern­sti­ger en krijgt het zelfs fi­lo­so­fi­sche trek­jes. Stel je maar eens voor dat de for­mu­le echt zou be­staan. Wel- ke im­pact zou dat op on­ze sa­men­le­ving heb­ben? Ver­der heb ik de he­le dis­cus­sie rond waar­heid, leu­gen en ver­dich­ting wil­len aan­scher­pen. Dat maat­schap­pij­kri­tisch trek­je zal ik nooit kwijt­ra­ken.

FOTO DIRK KERSTENS

FOTO JAN VAN DER PERRE

FOTO JAN VAN DER PERRE

Ru­dy Soe­te­wey bij de treur­wilg die in Sa­la­mi als lo­ca­tie dient.

Sa­la­mi, Vrij­dag,325p

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.