“De re­a­li­teit moet je niet ver­hul­len”

Phi­lip­pe Desmet stelt als de­bu­tant har­de vra­gen

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - Stad En Rand -

Ho­ge­school­do­cent Phi­lip­pe Desmet liet zich voor Geen Mek­ka aan de Stroom in­spi­re­ren door het nieuws van el­ke dag. “Wat je soms hoort en leest, dat hou je toch niet voor mo­ge­lijk. Door een en an­der op een rij­tje te zet­ten, had ik meer dan vol­doen­de stof voor een boek dat de re­a­li­teit niet wil ver­hul­len.”

Wat bracht je er­toe dit har­de boek met on­ver­bloem­de ver­wij­zin­gen naar ra­ci­a­le span­nin­gen en ex­plo­sie­ve sa­men­le­vings­pro­ble­men in Oud-Berchem te schrij­ven?

Het nieuws van el­ke dag. De voor­bije ja­ren was er spra­ke van meer dan twin­tig schiet­in­ci­den­ten, door­gaans drugs­ge­re­la­teerd en vaak gel­inkt aan cri­mi­ne­le or­ga­ni­sa­ties met exo­ti­sche na­men als de Mixers, de Turt­les of de Vis­boe­ren. Toe­val­lig of niet, al­len met een dui­de­lij­ke al­loch­to­ne in­steek. Dat ge­kop­peld aan een de­mo­gra­fi­sche evo­lu­tie waar­bij de sa­men­stel­ling van de Ant­werp­se be­vol­king ra­zend­snel evo­lu­eert naar een al­loch­to­ne meer­der­heid. Met al­le span­nin­gen en emo­ties die daar­bij ho­ren; denk maar aan het hoofd­doe­ken­de­bat. Heel die smelt­kroes, dat span­nings­veld, fas­ci­neert mij.

Wil­de je iets aan de kaak stel­len?

Ik heb al­tijd het ge­voel ge­had dat na de ver­kie­zings­suc­ces­sen van het Vlaams Be­lang de he­le pro­ble­ma­tiek lan­ge tijd on­be­spreek­baar is ge­ble­ven. Er werd ook wei­nig aan ge­daan. Maar we kun­nen toch niet blij­ven doen of er niets aan de hand is. Of dat groot-Ant­wer­pen niet in snel­tem­po aan het ver­an­de­ren is. Ik ben de eer­ste om te stel­len dat er geen sim­pe­le ant­woor­den zijn in dit he­le de­bat, maar je mag ook niet al­le pro­ble­men zo­maar on­der de mat ve­gen.

Zegt ie­mand, die in het re­la­tief ‘wit­te’ Edegem woont.

Klopt, maar je mag niet ver­ge­ten dat ik in het cen­trum van Ant­wer­pen do­ceer. En dat ik daar heb er­va­ren hoe de voor­bije twee, drie ja­ren de sa­men­stel­ling van de klas­sen en daar­bij ho­ren­de cul­tuur is ver-

Phi­lip­pe Desmet

Au­teur “Wie me kent, weet dat ik he­le­maal geen ge­weld­da­dig ie­mand ben, maar over seks en ge­weld schrij­ven, geeft me blijk­baar een kick.”

an­derd. De ge­voe­lig­he­den lig­gen plots he­le­maal an­ders.

In je voor­woord ver­weer je je­zelf een beet­je te­gen mo­ge­lij­ke be­schul­di­gin­gen van ra­cis­me.

Ik ben er 100% ze­ker van dat geen en­ke­le van mijn stu­den­ten zal zeg­gen “die Desmet be­han­delt mij an­ders, om­dat ik al­loch­toon ben”. Zo zit ik niet in el­kaar. Het ra­cis­me in het boek zit hem voor­al in de uit­spra­ken en de da­den van twee po­li­tie­agen­ten. Ik be­sef dat ik daar heel ver in ben ge­gaan. He­laas zit ik ook daar dicht bij de re­a­li­teit. Die on­der­stroom van ra­cis­me bij het korps blijkt nog al­tijd aan­we­zig, dat is me door po­li­tie­lui zelf be­ves­tigd. Ik praat dat ze­ker niet goed, ook al heb ik wel een boon­tje voor die twee. Mis­schien wel om­dat ik me bij het schrij­ven vaak Pe­ter Van Den Be­gin in zijn meest drei­gen­de ty­pe­tjes voor de geest haal­de. Ik moet daar al­tijd ge­wel­dig mee la­chen. Ant­werp­ser be­staat ei­gen­lijk niet. Ik ont­ken niet dat ik een hard boek heb ge­schre­ven. En dat som­mi­ge scè­nes er be­hoor­lijk ste­vig in­hak­ken. Wie me kent, weet noch­tans dat ik he­le­maal geen ge­weld­da­dig ie­mand ben. Maar over seks en ge­weld schrij­ven, dat geeft me blijk­baar een kick.

FOTO DIRK KERSTENS

Phi­lip­pe Desmet: “Ik heb voor dit boek uren door Oud-Berchem ge­dwaald.”

Geen Mek­ka aan de Stroom, Boek­scout, 318p

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.