Manu Ver­reth in tra­nen bij eer­ste ver­to­ning ‘De Col­le­ga’s 2.0’

46-ja­ri­ge Duit­se vecht al bij­na tien jaar te­gen do­ping­be­schul­di­gin­gen

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - Voorzijde Pagina - HANS JACOBS

“Ve­len den­ken dat ik gek ben, maar ik zal nooit op­ge­ven”.

Ze tweet­te slechts één keer in haar 46-ja­ri­ge top­sport­le­ven:

Ich ha­be nicht ge­dopt! Ik heb geen do­ping ge­no­men.

The sto­ry of her li­fe, in vier woor­den, met uit­roep­te­ken. Ook dit we­reld­be­ker­sei­zoen doet ze nog al­tijd mee met de be­te­ren. De Duit­se Clau­dia Pech­stein (46) schaatst op klas­se – daar is ie­der­een het over eens – en op do­ping – zeg­gen som­mi­gen – en op woe­de – zegt zij. “Als ik nu stop, geef ik die mis­da­di­gers van de in­ter­na­ti­o­na­le schaats­bond ge­lijk.”

Het in­ter­na­ti­o­na­le schaats­we­reld­je houdt van­af van­daag halt in het Pool­se To­mas­zow Mazowiecki, voor de der­de we­reld­be­ker­man­che van het sei­zoen. In de we­reld­be­kerstand op de lan­ge af­stand staat bij de vrou­wen ene Clau­dia Pech­stein er nog al­tijd. Ook na ze­ven Olym­pi­sche Spe­len wil de suc­ces­vol­ste Duit­se win­ter­sport­at­le­te van geen wij­ken we­ten. De tijd dat de voor­ma­li­ge at­le­te uit de Oost-Duit­se spor­tre­pu­bliek DDR on­ge­naak­baar was en olym­pi­sche me­dail­les en WK-plak­ken op­sta­pel­de, is voor­bij, maar nog al­tijd staat de vijf­vou­di­ge olym­pisch kam­pi­oe­ne tus­sen de top haar man­ne­tje.

On­danks de uit­glij­der die nu al bij­na tien jaar haar car­ri­è­re te­kent. Al­thans, uit­glij­der of niet, daar­over zijn al een paar pro­ces­sen ge­voerd, et­te­lij­ke ex­perts de re­vue ge­pas­seerd. Het is een lang­du­rig wel­les-nie­tes­ge­vecht waar het ge­bak­ke­lei over het Mi­gra­tie­p­act en of Char­les Mi­chel nu wel of niet naar Mar­ra­kesh moet, bij ver­bleekt.

Vijf mil­joen eu­ro

Waar­over gaat het? De soap be­gint in 2009, wan­neer af­wij­ken­de bloed­waar­den bij de Duit­se wor­den vast­ge­steld. Als een van de eer­ste top­spor­ters wordt ze niet ge­schorst op ba­sis van een po­si­tie­ve do­ping­test, maar op ba­sis van wat in het ge­rech­te­lijk jar­gon in­ge­bur­gerd is als cir­cum­stan­ti­al evi­den­ce, in­di­rect be­wijs, in dit ge­val voor bloed­do­ping. Ze be­twist haar bloed­waar­den niet. Al­leen, zegt ze: die zijn er­fe­lijk be­paald, en dus is er geen vuil­tje aan de lucht. De ISU heeft er geen oren naar.

Ze claimt meer dan vijf mil­joen eu­ro van de in­ter­na­ti­o­na­le schaats­fe­de­ra­tie (ISU). De - voor­lo­pig laat­ste epi­so­de in het ver­haal: in ok­to­ber van dit jaar volgt het Eu­ro­pees Hof van de Rech­ten van de Mens haar re­de­ne­ring niet dat de sport­recht­bank TAS niet on­af­han­ke­lijk en on­par­tij­dig oor­deelt. Wel heeft ze recht op 8.000 eu­ro, om­dat haar zit­ting bij dat TAS niet open­baar was.

Die scha­de­ver­goe­ding, die een frac­tie is van wat ze eist, zal Pech­stein worst we­zen. Ze wil voor­al de he­ren van de ISU over­tui­gen dat ze nooit do­ping heeft ge­no­men en de schor­sing on­te­recht was. Al is het pre­di­kaat ‘he­ren’ iets te flat­te­rend, zo vindt ze.

“Ik zal nooit op­ge­ven, al den­ken ve­len dat ik gek ben. Maar ik wil niet op­ge­ven, an­ders heb­ben die mis­da­di­gers van de ISU hun gro­te ge­lijk ge­haald en dat wil ik niet.”

Dat maakt ze be­hoor­lijk dui­de­lijk wan­neer ze vo­rig jaar zil­ver be­haalt bij de WK af­stan­den. Sym­bo­lisch leg­de ze ie­der­een het zwij­gen op, door haar wijs­vin­ger op haar mond te leg­gen en in­tus­sen os­ten­ta­tief te kij­ken naar de be­stuur­ders van de ISU. “Ie­der­een wist wat ik daar­mee be­doel­de.” Sinds­dien her­haalt ze dat ge­baar af en toe.

Haar do­ping­strijd heeft haar al for­tui­nen ge­kost – van­daar de im­men­se scha­de­ver­goe­ding. Haar ge­vecht heeft haar bij­na naar zelf­moord ge­leid, zo schrijft ze in haar bi­o­gra­fie Von Gold und Blut, Van goud en bloed. Met als on­der­ti­tel: Mijn le­ven tus­sen de Olym­pus

en de hel. Ze is niet echt ge­liefd in het schaats­mi­li­eu.

Zo heeft ze sinds en­ke­le ja­ren een ei­gen ploeg: Team Pech­stein, the

in­ter­na­ti­o­nals, met en­ke­le man­ne­lij­ke trai­nings­part­ners.

Ze leeft al ja­ren in on­min met do­ping­in­stan­ties. Zo schreeuwt ze haar frus­tra­tie uit als op een dag om 6.30u ’s och­tends en nog eens om 21.10u die dag de do­ping­con­tro­leur voor de deur staat voor een bloed­af­na­me. “Ik word schijt­ziek van die on­zin. Aan al­le krank­zin­ni­ge do­pings­peur­neu­zen: jul­lie kun­nen mij noch mijn strijd­lust bre­ken.” Pech­stein wil wel do­ping­con­tro­les on­der­gaan, maar eist wel een ge­lij­ke be­han­de­ling. Haar ma­na­ger zegt dat “el­ke bloed­af­na­me stil­aan een mar­te­ling is. Je moet de lit­te­kens eens zien op haar ade­ren.” Pech­stein, cy­nisch: “Ik ga door tot jul­lie do­ping­con­tro­leurs mij op jul­lie on­men­se­lij­ke ma­nier voor de dui­zend­ste keer heb­ben ge­con­tro­leerd.”

Pech­stein spreekt zelfs over de vol­gen­de Olym­pi­sche Win­ter­spe­len, in Pe­king 2022, al kan ze nu al de moe­der zijn van som­mi­ge van haar con­cur­ren­tes op het ijs. “Ve­len zien mij lie­ver niet meer schaat­sen. Dat mo­ti­veert mij nog meer. Ik zal vech­ten tot het ein­de. Win­nen of ster­ven, dat is mijn mot­to.”

FO­TO JORIS HERREGODS

FO­TO AP

Vin­ger op de lip­pen en in­tus­sen os­ten­ta­tief kij­ken naar de be­stuur­ders van de in­ter­na­ti­o­na­le schaats­fe­de­ra­tie, zo maak­te Clau­dia Pech­steinna haar zil­ver op het WK af­stan­den dui­de­lijk wat ze denkt over de do­ping­be­schul­di­gin­gen die te­gen haar ge­uit wor­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.