Reu­ze­gom: vuil club­je voor chi­que stu­den­ten

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - Binnenland - (jvr)

In Leuven ston­den ze al be­kend voor hun ex­tre­me doop­ri­tu­e­len en hun ba­lo­rig­heid. De jon­gens van stu­den­ten­club Reu­ze­gom ver­za­me­len GAS-boe­tes als tro­fee­ën, slach­ten hun huis­die­ren en wei­ge­ren de doop­richt­lij­nen te aan­vaar­den. En zeg­gen dat dat troe­bel club­je net volk als no­ta­ris­sen, po­li­ti­ci en be­drijfs­lei­ders voort­brengt. “Maar die smeer­lap­pe­rij hoor­de er des­tijds niet bij”, zegt een man van de ou­de gar­de. “Dit maakt mij be­schaamd dat ik ooit pre­ses van Reu­ze­gom was.”

Ze kre­gen al­le­maal een ko­nijn­tje mee naar huis, de as­pi­rant-le­den van Reu­ze­gom. Om het op hun kot een se­mes­ter lang te voe­de­ren en te ver­troe­te­len. Tot op de doop. Dan moest el­ke schacht zijn ei­gen ko­nijn­tje de nek om­wrin­gen en het op­eten. Dat was in 2013. En Mi­chel Van­den­bosch van GAIA stond eer­der al op zijn ach­ter­ste po­ten. De jon­gens van Reu­ze­gom had­den een paar jaar daar­voor op hun doop­feest hun club­mas­cot­te – het big­ge­tje Spek­kie – met een ka­ra­bijn af­ge­scho­ten, het hart uit­ge­rukt en een film­pje er­van op het in­ter­net ge­wor­pen.

Op­ge­hitst

In 2009 or­ga­ni­seer­den ze een can­tus met de naam Cham­pag­ne­boer zoekt Hoer, naar het bij­na ge­lijk­na­mi­ge tv-pro­gram­ma. Ze had­den een tien­tal stu­den­tes zo ver ge­kre­gen om in een de­cem­ber­nacht schaars en uit­da­gend ge­kleed naar hun drink­feest te ko­men. De jon­gens raak­ten zo op­ge­hitst dat ze hun can­tus­zaal­tje half af­bra­ken en col­lec­tief weg­lie­pen zon­der de huur te be­ta­len. En dan was er die keer in 1999 toen een schacht bloed be­gon te bra­ken en nie­mand het een goed idee vond om een dok­ter te bel­len. Om maar te zeg­gen: die van Reu­ze­gom had­den dus al een naam nog voor het doop­ri­tu­eel van af­ge­lo­pen dins­dag in een bos in Vor­se­laar heel erg mis­ging.

Doop­char­ter

In Leuven be­staat een doop­char­ter, met richt­lij­nen over wat wel en niet kan bij stu­den­ten­do­pen. Om ac­ci­den­ten te ver­mij­den. Reu­ze­gom wei­gert te te­ke­nen. “Om­dat dan li­mie­ten wor­den op­ge­legd, on­der an­de­re qua drank­ver­bruik, en dat is voor hen een breek­punt”, zegt Step­ha­nie Ho­mans, stu­den­ten­flik. Ze kent de jon­gens van Reu­ze­gom. Ze gaan in hun club­kleu­ren door de Leu­ven­se stra­ten, ge­ven over­last, ver­za­me­len GAS-boe­tes. “En als we hen vra­gen om met ons sa­men te zit­ten, re­a­ge­ren ze wei­ger­ach­tig. Of he­le­maal niet.”

Op­ge­richt door Hu­go Schiltz

Nu zwij­gen ze ook. Hui­di­ge le­den wil­len niet re­a­ge­ren op vra­gen over hun club. Som­mi­ge be­stuurs­le­den uit het re­cen­te ver­le­den spre­ken wel, maar ano­niem. Om hun “pro­fes­si­o­ne­le re­pu­ta­tie” te be­scher­men. Veel oud-le­den heb­ben in­der­daad een re­pu­ta­tie hoog te hou­den. On­der hen: een deur­waar­der, de baas van een gro­te bank, een man met een ei­gen merk van schuim­wij­nen en ie­mand met een ho­ge po­si­tie bij een Eu­ro­pe­se in­stel­ling. Het draagt bij aan het ima­go van Reu­ze­gom als een eli­tair club­je van rij­ke jon­gens. Het zijn de zo­nen van ge­goe­de fa­mi­lies uit Ant­wer­pen, Scho­ten, Bras­schaat, Schil­de en om­stre­ken. Die op de be­te­re col­le­ges in het Ant­werp­se heb­ben ge­ze­ten en in Leuven eco­no­mie of rech­ten of bur­ger­lijk in­ge­ni­eur gaan stu­de­ren. De Reu­ze­gom werd in 1946 op­ge­richt, me­de door wij­len Hu­go Schiltz, de Volks­unie-voor­man. Het was de stu­den­ten­club in Leuven voor oud-leer­lin­gen van het Xa­ve­ri­us­col­le­ge van de je­zu­ïe­ten in Bor­ger­hout. Van­daag is een Ant­werp­se af­komst de eni­ge ver­eis­te om lid te wor­den. “Maar het is niet te ont­ken­nen dat ze in bulk uit ge­goe­de krin­gen ko­men”, zegt een voor­ma­li­ge pre­ses. “En de club heeft geen po­li­tie­ke af­fi­li­a­tie, maar veel link­se jon­gens zul je er niet vin­den. Toch, Reu­ze­gom is voor­al een club waar veel ge­dron­ken wordt, waar kat­ten­kwaad wordt uit­ge­sto­ken en waar een doop twee da­gen van vet­zak­ke­rij in­houdt. Zijn we daar­in ex­treem? Wat is ex­treem?”

Flauw, maar ple­zie­rig

“Na­tuur­lijk zijn die do­pen van nu over­dre­ven”, zegt za­ken­man Sta­ny Lae­nen, die pre­ses was in de vroe­ge ja­ren tach­tig. “Des­tijds wa­ren er niet zo van die uit­spat­tin­gen. Wij stuur­den schach­ten met een lad­der om hun nek over de Bond­ge­no­ten­laan en lie­ten ze een paar ad fun­dums drin­ken. That’s it.” Theo Boel, pre­ses aan het eind van de ja­ren ze­ven­tig en van­daag OCMW-voor­zit­ter voor de N-VA in Duf­fel, zegt het­zelf­de. “Dit soort dom­mig­he­den gaat veel en veel te ver. Wij lie­ten ons bloot gat fo­to­gra­fe­ren in een fo­to­hok­je. Flauw, ja, maar het bleef ple­zie­rig. Maar als je een te har­de schachten­tem­mer hebt en een pre­ses die zijn men­sen niet on­der con­tro­le heeft, dan kan een doop uit de hand lo­pen.” “Soms doen jon­ge gas­ten din­gen waar­van ze zelf de ge­vol­gen niet kun­nen in­schat­ten”, zegt Xa­vier Van de Poel, Reu­ze­gom-lei­der in de vroe­ge ja­ren ze­ven­tig. “Maar het is geen ex­cuus. Wat nu ge­beurd is, maakt mij be­schaamd dat ik ooit pre­ses was.”

FO­TO RR

De le­den van Reu­ze­gom.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.