Twee le­vens ver­woest

On­ze re­por­ter Tho­mas Jansen volg­de de zaak twee jaar lang op de voet, en zag slacht­of­fer Mark Van Don­gen nog vlak voor diens over­lij­den.

Het Belang van Limburg - - NIEUWS -

Het was een kil­le de­cem­ber­dag in 2016, toen ik Kees Van Don­gen na meer­de­re te­le­foon­tjes voor het eerst ont­moet­te. De bonk van een ke­rel ver­tel­de met de tra­nen in z’n ogen hoe hij veer­tien maan­den lang zijn zoon had bij­ge­staan in Bris­tol. Na een on­af­ge­bro­ken ver­blijf van vier maan­den stak hij elk week­end de plas over. En dat ter­wijl com­mu­ni­ca­tie met z’n zoon am­per mo­ge­lijk was. Ten ein­de raad hield Kees eens een bord met het al­fa­bet voor Marks ge­zicht. Met z’n tong kon hij de da­der aan­wij­zen: B-e-r-l-i-n-a-h.

Na ons ge­sprek en mijn ve­le vra­gen stel­de Kees er tot slot ook nog een­tje. Of ik Mark mis­schien eens wil­de ont­moe­ten. De Ache­laar was op dat mo­ment pas over­ge­bracht naar het Ma­ri­a­zie­ken­huis in Over­pelt.

Wat ik daar in die zie­ken­huis­ka­mer zag, leek los te staan van el­ke re­a­li­teit. Een zwaar­ver­mink­te twin­ti­ger die aan zijn va­der moest vra­gen om hem te krab­ben. Een oog, een oor en een been kwijt. Niet meer in staat om te vech­ten te­gen een zwa­re long­ont­ste­king. “Ik wil dood”, zei hij met moei­te, maar zon­der eni­ge twij­fel. Naast zijn bed huil­de zijn trou­we va­der, be­sef­fend dat hij niet an­ders kon dan zijn zoon te hel­pen bij die wens. Als ik kon, had ik de tijd voor hen door­ge­spoeld naar 2 ja­nu­a­ri, de dag waar­op de eu­tha­na­sie ge­pland was. Na vijf­tien maan­den strij­den en af­zien, ver­dien­de Mark rust.

Die rust zou va­der Kees pas vin­den als Ber­li­nah nooit meer zou vrij ko­men. Het ve­le rei­zen rich­ting Bris­tol, zo­wel om zijn zoon te be­zoe­ken als na­dien voor de pro­ces­voor­be­rei­din­gen, heb­ben hem fi­nan­ci­eel ge­nekt. Nog steeds moet de­ze man een be­roep doen op crowd­fun­ding en gif­ten, ook al wil hij geen be­de­laar zijn. Gis­te­ren oor­deel­de de ju­ry in Bris­tol dat Ber­li­nah niet schul­dig is aan moord. Zijn dood is het ge­volg van eu­tha­na­sie, en niet van de zout­zuur­aan­val. Daar is ju­ri­disch wei­nig te­gen in te bren­gen. Toch heb ik de voor­bije twee jaar meer­maals ge­dacht dat de­ze vrouw niet één, maar twee le­vens ver­woest heeft. Maar tus­sen de re­gels van de wet, is (he­laas?) heel wei­nig plaats.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.