“Soms eist ve­le rei­zen zijn tol”

Het Belang van Limburg - - DE BUURTKRANT -

Bij­na 8 maan­den ge­le­den is het, toen we de deur van het thuis­front ach­ter ons dicht trok­ken. On­der­tus­sen zijn we 20 lan­den ver­der en voor het eerst voelt het een beet­je als­of de em­mer vol raakt. In­druk­ken (de ene ex­tre­mer dan de an­de­re) en men­sen vol­gen el­kaar aan een hoog tem­po op. We be­leef­den in en­ke­le maan­den tijd meer dan in ja­ren in Bel­gië. Dat is gro­ten­deels fan­tas­tisch, maar soms eist het ook even zijn tol.

Na het re­gen­boog­ge­beu­ren volg­de een dip­je, geen dra­ma’s of huil­bui­en, maar een ge­voel van on­ver­schil­lig­heid. De luxu­eu­ze Tai­wa­ne­se stad Tai­pei ver­sterk­te dat ge­voel met al haar ba­na­le ver­lei­din­gen. Ijs­jes eten of shop­pen vul­de de leeg­te niet. Mijn haar weer kun­nen was­sen met sham­poo of een war­me re­gen­dou­che ne­men, lie­ten me koud. Ik was ja­rig, dronk bier met nieu­we vrien­den en at ca­ke. Maar ik wil­de vie­ren met mijn ech­te vrien­den, kaars­jes uit­bla­zen met mijn ja­ri­ge twee­ling­zus, brun­chen met fa­mi­lie. Ik schaam­de me voor mijn ver­wen­de ge­dach­ten en dat maak­te het kna­gen­de ge­voel niet be­ter. Ge­luk­kig was To­mas lief: we gin­gen uit eten, dron­ken na maan­den nog eens wijn en maak­ten on­ze ver­lo­ving of­fi­ci­eel met een hand­ge­maak­te ge­vloch­ten ring van een kun­ste­naars­markt­je. De kil­te ver­dween: we praat­ten over on­ze heer­lij­ke ja­ren sa­men, ons team­ver­band en de toe­komst die voor ons ligt. Ik schud­de de heim­wee, of wat het ook mocht zijn, van me af en prees me ge­luk­kig met To­mas, mijn fa­vo­rie­te mens en rots in de bran­ding.

Brom­mers in Ha­noi

En zo­als al­tijd schenkt het uni­ver­sum ons waar we nood aan heb­ben: en­ke­le da­gen la­ter zou­den Jam­mie en Thi­bault, vrien­den van het eer­ste uur, ar­ri­ve­ren in Vien­ti­a­ne, La­os. Dat maak­te wel dat To­mas en ik ons op een week tijd van Tai­wan, over Viet­nam, naar La­os moesten ver­plaat­sen. We be­slo­ten een nieu­we uit­da­ging aan te gaan en koch­ten brom­mers in Ha­noi. Als we 150 km per dag zou­den rij­den, kon­den we het mak­ke­lijk ha­len. Maar dat was bui­ten plat­te ban­den, ka­pot­te stuk­ken en pan­nes ge­re­kend. De eu­fo­rie van de eer­ste rit­jes ruim­de snel plaats voor ont­nuch­te­ring toen bleek dat mijn brom­mer een zu­re mis­koop was: op drie da­gen tijd leer­de ik de he­le me­cha­ni­ca van mijn reis­ge­noot ken­nen tij­dens tal­rij­ke uur­tjes in de ga­ra- ge. Toen we ein­de­lijk de grens met La­os be­reik­ten, bleek ook nog eens dat we ons huis­werk niet goed ge­daan had­den: de grens­post liet geen brom­mers toe. Daar­voor moesten we in het noor­den zijn... 500 km ver­der. Slik. Daar had­den we geen tijd meer voor. Of ener­gie. Aan een pijn­lij­ke een der­de van de prijs lie­ten we on­ze twee­wie­lers ach­ter in een dorps­ga­ra­ge. We haal­den diep adem en put­ten uit on­ze Vi­pas­sa­na-scho­ling: al­les is oké, het gaat voor­bij en ir­ri­ta­ties lei­den tot niks.

Wal­den

We voel­den ons bij­na op­ge­lucht en de­den waar we goed in zijn: lif­ten. Nog geen hal­ve dag la­ter, na twee droom­rit­jes met de lief­ste men­sen, wa­ren we in Vien­ti­a­ne. Een dag vroe­ger dan ge­pland. Vol ver­wach­ting ke­ken we uit naar de komst van on­ze vrien­den en op de val­reep kon To­mas zijn plan waar­ma­ken. Exact één jaar na­dat hij zijn pro­ject Wal­den in de Kermt­se bos­sen be­ëin­digd had, pu­bli­ceer­de hij het boek over zijn er­va­rin­gen op een zelf­ge­maak­te web­si­te. De pdf is gra­tis te down­lo­a­den zo­dat het be­schik­baar is voor ie­der­een die in­te­res­se heeft. Op die ma­nier wil hij, zon­der winst­be­jag, zijn bij­dra­ge le­ve­ren aan een be­te­re we­reld. Voor de nieuws­gie­ri­gen: de web­si­te is www.mijn­wal­den.be.

Vrien­den

On­der­tus­sen ver­toe­ven we in het ge­zel­schap van on­ze vrien­den en net zo­als bij Sil­ke, An­na en Eli­se doet het ons al­leen maar deugd. Bijpra­ten en sa­men nieu­we her­in­ne­rin­gen ma­ken, la­chen­de ge­zich­ten zien die on­ver­an­derd ge­ble­ven zijn. Het voelt ook als­of we de em­mer vol in­druk­ken in be­wa­ring kun­nen ge­ven, ter­wijl we een nieu­we krij­gen voor wat nog ko­men zal. De ko­men­de we­ken zul­len we sa­men op ont­dek­king gaan en van het le­ven ge­nie­ten. Schol, want er valt veel te vie­ren!

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.