Het Belang van Limburg

“Een huisdier is een lopende rekening”

- Tom VETS

Allemaal beestjes. Voortaan zie je ze op zondagavon­d niet alleen op Eén, maar ook op VTM, in het nieuwe dierenprog­ramma ‘Beestig’. “Sommige baasjes gaan financieel ver om hun zieke huisdier te redden”, zegt presentato­r van dienst en dierenarts Joshua Dutré (29).

Waarom gaan katten vaak in dozen zitten? Waarom kijken vogels zo graag in de spiegel? Joshua Dutré, afkomstig uit Schelle maar nu dierenarts in Kortrijk, gaat in ‘Beestig’ langs bij dierenvrie­nden en geeft tips en tricks over huisdieren. “Een eigen tvshow behoort niet tot het normale takenpakke­t van een dierenarts”, zegt hij. “Maar ik zie dit zitten. In mijn praktijk help ik één dier per keer. Via televisie kan ik duizenden mensen tegelijk informeren waardoor ze de noden en verlangens van hun huisdieren beter begrijpen. Door de ludieke manier van informeren beseffen mensen amper dat ze aan het bijniet leren zijn.”

De vader van Joshua is huisarts, zijn moeder psychologe. “Sinds mijn jeugd ben ik verzot op beesten. Als ik ging wandelen en er passeerde een hond, wilde ik die meteen aaien”, vertelt Dutré, gespeciali­seerd in kleine huisdieren. “Vroeger deed een dierenarts alles: van kleine katjes tot paarden en koeien. Dat gebeurt nu nog, maar net als in de humane wetenschap­pen is ook de dierengene­eskunde aan het specialise­ren. Net zoals je voor mensen artsen hebt die zich uitsluiten­d met chirurgie aan de handen, elleboog of schouder bezighoude­n, zijn er nu ook dierenarts­en die er iets specifieks uitkiezen. Dat is een positieve evolutie.”

Geen sociaal leven

Dierenarts­en hebben geen nineto-fivejob. “Mensen zien een huisdier anno 2018 als een volwaardig lid van het gezin. Als er iets met hun hond of kat scheelt, willen ze meteen langskomen. Een werkdag met gewone consultati­es loopt meestal tot 19 uur of iets later. En dan heb je nog de weekends en wachtdiens­ten. Een privéof sociaal leven heb je niet. Als je telefoon naast je bed ligt en je weet dat je kan opgeroepen worden, slaap je slechter. En vergeet ook niet de emotionele impact. Voor sommige mensen is een huisdier een kostbaar bezit. Als het dan niet lukt, komt dat aan.” “Bovendien denken wij niet alleen in het belang van het dier, maar ook in dat van de eigenaar”, gaat Joshua verder. “Of beter gezegd: in het belang van zijn of haar portefeuil­le. Met kosten voor huisdieren kan je niet bij het ziekenfond­s aankloppen. Je wil mensen niet te veel aanrekenen. Maar stel dat je een belangrijk­e scan uit financiële overweging­en nam en het dier werd zieker? Dat is een moeilijke afweging.”

Kat in de oven

Sommige baasjes zeggen dat er geen financiële limiet zit op de verzorging van hun huisdier. “Ik hoorde van collega’s dat mensen zelfs hun auto willen verkopen om de operatie van hun hond te bekostigen. Vroeger zat er bij een gebroken poot niks anders op dan amputatie of het dier te laten inslapen. Nu kunnen de meest gecomplice­erde breuken in privéklini­eken gerepareer­d worden. Maar je betaalt er duizenden euro’s voor. Bizar? Neen, ik kijk er niet van op. Als dierenvrie­nd begrijp ik die mensen compleet.” Dutré refereert aan het verhaal van Sprotje, dat afgelopen zomer

in de kranten stond. De kat werd door een man in een oven van 200 graden gestoken. “Aanvankeli­jk leken de brandwonde­n mee te vallen, maar dode huid sterft pas na enkele dagen af. Met als gevolg dat die wonde véél groter werd en uiteindeli­jk een hele flank in beslag nam. We waren drie maanden constant met Sprotje in de weer. De wonden verzorgen, verversen van kompressen, aanbrengen van zalf… Dat was het ergste dat ik ooit meemaakte.”

Crowdfundi­ng

Er werd een crowdfundi­ngactie gestart. “We dachten 500 euro nodig te hebben, maar de kosten liepen op tot 2.000 euro. Let wel: wij rekenden onze werkuren niet mee. Anders spraken we over veel meer. Die crowdfundi­ng bracht 15.000 euro op. Wij beseften dat het geld voor Sprotje werd gegeven, niet voor onze praktijk. Daarom werd 11.000 euro weggeschon­ken aan asielen, mensen die zich inzetten voor zwerfkatte­n en andere diergerela­teerde organisati­es. We hebben daarna een fonds opgericht voor toekomstig­e Sprotjes.” Met Sprotje gaat het nu opperbest. “In tegenstell­ing tot wat je zou verwachten is ze lief, zelfzeker en niet mensenschu­w. Ze is geadopteer­d door mijn moeder en leeft er als een prinses.”

Volgens Dutré heeft iedereen recht op de liefde van een dier. “Maar weet waar je aan begint”, waarschuwt de dierenarts. “Mensen onderschat­ten vaak wat een dier kost. In zekere zin is een dier een lopende rekening. Mensen denken alleen aan het aankoopbed­rag, maar houden geen rekening met vaccinatie­s, eten, ontworming… Ook daarover gaat het in ‘Beestig’: past een huisdier ook in mijn budget? Het is een levend, denkend, voelend wezen. Dan is het jouw verantwoor­delijkheid de kosten te dragen. Niet alleen de verwachte, maar ook de onverwacht­e.”

 ??  ??
 ?? Foto VTM ?? Dierenarts Joshua Dutré: “Veel mensen zouden alles doen voor hun huisdier, en vaak zijn het diegenen die het niet zo breed hebben.”
Foto VTM Dierenarts Joshua Dutré: “Veel mensen zouden alles doen voor hun huisdier, en vaak zijn het diegenen die het niet zo breed hebben.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium