“Wat ik het mees­te mis? De Bel­gi­sche frie­ten!”

Ex-Gen­kie Ayub Ma­si­ka maakt het mooie weer bij Be­ij­ing Ren­he in Chi­na

Het Belang van Limburg - - Sport - Pie­ter VANLOMMEL

Kent u Ayub Ma­si­ka nog? Een jaar of vijf ge­le­den be­koor­de de Ke­ni­aan­se Belg de Genk­se sup­por­ters met zijn rus­hes op de rech­ter­flank. Via een pas­sa­ge van twee sei­zoe­nen bij Lier­se voet­bal de 26-ja­ri­ge Ma­si­ka te­gen­woor­dig in Chi­na. Daar is hij bij zijn club Be­ij­ing Ren­he uit­ge­groeid tot één van de sei­zoens­re­ve­la­ties. Tij­dens een blitz­be­zoek aan Bel­gië kon­den we de pijl­snel­le flank­aan­val­ler strik­ken voor een in­ter­view. De ge­zan­gen die van de tri­bu­nes rol­len in de Chi­ne­se sta­di­ons ver­staat hij wel niet, maar hij heeft het er wel dui­de­lijk naar zijn zin. “Ik ge­loof niet dat ik hier van de ra­dar ver­dwijn.”

Na een vlucht van dik tien uur zet­te Ayub Ma­si­ka on­langs weer voor even voet aan grond in Bel­gië, waar hij bij zijn vroe­ge­re pleeg­va­der en hui­di­ge ma­na­ger Jo­sy Com­hair ver­bleef in de Bil­zer­se deel­ge­meen­te Mun­ster­bil­zen. Het con­trast met de Chi­ne­se hoofd­stad Pe­king kan haast niet gro­ter zijn, maar Ayub heeft het er wel naar zijn zin bij Be­ij­ing Ren­he, de twee­de club in Pe­king na Be­ij­ing Guo­an. Sa­men met zijn Lim­burg­se vrien­din Lie­ze Liefs­oens is hij in­tus­sen he­le­maal ge­ïn­te­greerd in het land van rijst en thee. “Ik voel me top”, opent Ayub ons ge­sprek. “In de heen­ron­de stond ik ge­bles­seerd aan de kant maar in­tus­sen kan ik op­nieuw be­vrijd voet­bal­len. Dank­zij ze­ven goals en drie as­sists in elf com­pe­ti­tie­wed­strij­den ben ik zelfs de top­schut­ter van on­ze club ge­wor­den.”

Waar­om heb je des­tijds voor dit Chi­ne­se avon­tuur ge­ko­zen?

Ayub Ma­si­ka: “Ik voel­de me goed bij Lier­se, ik heb er drie mooie ja­ren ge­kend. Maar ik was toe aan een nieu­we uit­da­ging. En toen Chi­na een op­tie bleek heb ik niet ge­twij­feld. Waar­om ook niet? Ik had wel zin in een avon­tuur.”

Jon­ge­re spe­lers die voor een Chi­ne­se club kie­zen stel­len geld bo­ven am­bi­tie, wordt wel eens ge­zegd.

“Dat heb ik zelf ook vaak moe­ten ho­ren. Ach, ik doe hier wat ik graag doe. En als ik daar een mooi loon voor krijg, dan is dat toch mooi mee­ge­no­men? Ik ge­loof er niet in dat ik nu van de ra­dar zou ver­dwij­nen. Zo­lang ik blijf pres­te­ren zal ik vroeg of laat wel op­ge­merkt wor­den. Een trans­fer naar een gro­te Eu­ro­pe­se club heb ik in ie­der ge­val nog niet op­ge­ge­ven.”

Ie­mand van Afri­kaan­se ori­gi­ne moet daar on­ge­twij­feld voor heel wat be­kijks zor­gen...

“(knikt) In Pe­king valt dat wel mee. Het is een we­reld­stad waar je al­le na­ti­o­na­li­tei­ten te­gen­komt. Maar eens daar­bui­ten kom je in een to­taal an­de­re we­reld te­recht. Als ik daar met mijn vrien­din Lie­ze over straat loop, kij­ken de men­sen ge­cho­queerd en ne­men ze zelfs fo­to´s van ons. Met haar blon­de haar is Lie­ze im­mers nog een bij­ko­men­de at­trac­tie. Ach, ik ben het in­tus­sen ge­woon ge­wor­den. Voor die men­sen is het nor­maal dat ze schrik­ken. Zij heb­ben waar­schijn­lijk nog nooit een bui­ten­lan­der ge­zien.”

Hoe zou je het Chi­ne­se voet­bal be­schrij­ven?

“Je kan het niet ver­ge­lij­ken met het voet­bal in Eu­ro­pa. De mees­te ploe­gen spe­len met drie à vier he­le goeie bui­ten­lan­ders, de rest van hun team be­staat uit Chi­ne­zen. Er wordt heel de­fen­sief en op de coun­ter ge­speeld, al zijn er ook een paar ploe­gen in de Su­per Le­a­gue die pro­be­ren te com­bi­ne­ren. Ik denk dat de top vijf vlot in de Bel­gi­sche eer­ste klas­se zou kun­nen mee­draai­en.”

Ben je al veel van die bui­ten­land­se ve­det­ten te­gen­ge­ko­men?

“Ja hoor. Meest­al gaan we met de bui­ten­lan­ders van de te­gen­stre­ver sa­men iets eten na de wed­strijd. Dan wis­se­len we ook te­le­foon­num­mers uit en zo hou­den we con­tact. Ik zat al aan ta­fel met Eze­qui­el La­ve­z­zi, Ja­vier Ma­sche­ra­no, Ce­d­ric Bakam­bu, Re­na­to Au­gus­to, Jo­na­than Vie­ra... zij vin­den het ook leuk om eens met jon­gens van hun ei­gen cul­tuur op te trek­ken.”

Hoe ver­liep jouw aan­pas­sing aan de Chi­ne­se cul­tuur?

“Aan­van­ke­lijk was dat niet ge­mak­ke­lijk. Ik werd met­een uit­ge­leend aan de sa­tel­liet­club Hei­l­ong­jiang La­va Spring, dat is een twee­de­klas­ser in het bin­nen­land van Chi­na. Dat was best een zwa­re tijd. Ik suk­kel­de met een bles­su­re en het was daar vaak ijs­koud.”

Heb je ook al met Yan­nick Car­ras­co, die an­de­re Belg in de Su­per Le­a­gue, af­ge­spro­ken?

“Neen, hij speelt in Da­li­an, dat ligt op twee uur vlie­gen van Pe­king. Tij­dens on­ze pe­ri­o­de bij Genk heb­ben we ook maar heel even sa­men­ge­speeld dus het is niet zo dat ik hem heel goed ken.”

Komt er veel volk naar de sta­di­ons?

“Bij on­ze club valt het mee. Be­ij­ing Ren­he komt uit twee­de klas­se en is nog groei­en­de. Dat merk je ook aan het toe­schou­wers­aan­tal. Maar bij de top­clubs zit­ten de sta­di­ons vol met 45.000 toe­schou­wers of meer. Er is ook veel sfeer, al­leen ver­sta ik de lied­jes niet die de sup­por­ters zin­gen (lacht). Ik heb al vaak aan mijn ploeg­maats moe­ten vra­gen wat er ge­zon­gen werd.”

Volg je de Bel­gi­sche com­pe­ti­tie nog?

“Ab­so­luut. Ik heb tien jaar in Lim­burg ge­woond hé, dat veeg je niet zo­maar uit. Ik volg nog bij­na al­le wed­strij­den van Genk. Ze zijn aan een fan­tas­tisch par­cours be­zig. Ge­mak­ke­lijk is het wel niet om hun wed­strij­den te be­kij­ken. Ik moet via in­ter­net en een om­weg via een VPN (vir­tu­eel par­ti­cu­lier net­werk, nvdr) een li­vestream zoe­ken.”

Wat mis je het mees­te van Bel­gië?

“De friet­jes! In Chi­na zijn er geen fri­tu­ren en de frie­ten die ze in de res­tau­rants ser­ve­ren zijn toch niet van de­zelf­de kwa­li­teit hoor. Drie keer per jaar keer ik te­rug naar Bel­gië en dan vormt de fri­tuur meest­al de eer­ste stop.”

Fo­to HBVL

Ayub Ma­si­ka: “Na­tuur­lijk volg ik de Bel­gi­sche com­pe­ti­tie nog. Ik heb tien jaar in Lim­burg ge­woond, hé.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.