“100 sneeuw­vlok­jes ge­haakt in het zie­ken­huis”

Ou­ders en zus zet­ten Mu­sic for Li­fe-ac­tie voort die Flo­re (21) niet kon af­ma­ken

Het Belang van Limburg - - Nieuws - Han­ne DE BELIE

HASSELT - Flo­re ver­veel­de zich toen ze in het zie­ken­huis lag. Ze ging sneeuw­vlok­ken ha­ken om te ver­ko­pen voor haar lot­ge­no­ten, voor Kom op Te­gen Kan­ker. Het geld wil­de ze dit jaar tij­dens de Warm­ste Week gaan af­ge­ven. Als ze ge­ne­zen was. Maar Flo­re (21) ver­loor haar strijd te­gen kan­ker. Op 18 ja­nu­a­ri stierf ze aan acu­te leu­ke­mie, am­per vijf maan­den na­dat ze ziek werd. “Wij zet­ten haar ac­tie nu ver­der”, ver­tel­len haar ou­ders Ingrid en Ste­fan Cornelissen uit Hasselt.

Flo­re Cornelissen uit Ra­per­tin­gen (Hasselt) haar fa­vo­rie­te feest was Kerst­mis. Dit jaar is de eer­ste kerst die haar ou­ders en zus Ma­rie­ke zon­der haar moe­ten vie­ren. Toch pro­be­ren ze er iets moois van te ma­ken. Iets warms. Ze ver­ko­pen zelf­ge­maak­te sneeuw­vlok­ken voor in de kerst­boom, ten voor­de­le van Kom op Te­gen Kan­ker. Een ac­tie waar Flo­re zelf mee be­gon­nen was, maar die ze he­laas nooit kon af­ma­ken.

Ver­ve­len

“Flo­re ver­veel­de zich in het zie­ken­huis”, ver­telt pa­pa Ste­fan Cornelissen. “Voor haar che­mo­k­uur moest ze tel­kens vier we­ken in het zie­ken­huis blij­ven en mocht ze twee we­ken naar huis. Tij­dens die vier we­ken ver­bleef ze in een iso­la­tie­ka­mer. Een ka­mer van vier op vier me­ter. Op­ge­slo­ten zit­ten in het zie­ken­huis vond ze het erg­ste. Om haar tijd om te krij­gen is ze be­gon­nen met sneeuw­vlok­jes te ha­ken om in haar kerst­boom te han­gen.” “Ze had nog nooit ge­haakt. Haar eer­ste sneeuw­vlok zag er niet uit als een sneeuw­vlok”, glim­lacht ma­ma Ingrid Hou­ben. “Na een paar vlok­jes wer­den ze mooi­er. Zo kreeg ze het idee om veel meer sneeuw­vlok­ken te ma­ken, die ze aan de bu­ren wil­de ver­ko­pen ten voor­de­le van Kom op Te­gen Kan­ker. Voor haar lot­ge­no­ten. Zo kon­den we met de buurt mee­doen aan de wed­strijd voor de mooi­ste kerst­straat van Hasselt. Flo­re wil­de dit jaar het geld gaan af­ge­ven tij­dens de Warm­ste Week in Wach­te­be­ke. Ze wil­de drie­hon­derd sneeuw­vlok­jes ma­ken. Ze is aan hon­derd ge­raakt. Daar­na is ze te ziek ge­wor­den.” Na haar over­lij­den is ma­ma Ingrid blij­ven ha­ken. Met de hulp van oma El­za staat de tel­ler in­tus­sen op acht­hon­derd sneeuw­vlok­ken. “Die ver­ko­pen we nu aan 1,5 eu­ro, aan bu­ren en fa­mi­lie”, zegt ze. “Op 20 de­cem­ber staan we ook met een stand­je op de kerst­markt van de school in Ra­per­tin­gen.”

“Op de rouw­brief stond dat we geen bloe­men of kran­sen wil­den, maar dat de men­sen een vrije gift voor Kom op te­gen Kan­ker kon­den doen”, zegt Ste­fan. “Er staat nu zo’n 4.500 eu­ro op de re­ke­ning. Dat geld gaan we sa­men met het geld van de sneeuw­vlok­ken af­ge­ven tij­dens de Warm­ste Week. Dat zal een emo­ti­o­neel mo­ment wor­den.”

Flo­re werd ziek in de zo­mer van 2017: op 18 au­gus­tus. “Ze moest naar een ba­by­bor­rel gaan maar had keel­pijn”, ver­telt Ingrid. “Ze wil­de de ba­by niet aan­ste­ken en daar­om is ze voor de ze­ker­heid naar de dok­ter ge­gaan. Ze klaag­de en­kel over keel­pijn, maar de dok­ter zag dat er meer aan de hand was. Hij heeft bloed ge­trok­ken en zou om half vier de uit­slag we­ten. Om half drie bel­de hij dat we be­ter kon­den langs­ko­men. We moesten naar het zie­ken­huis. Flo­re had acu­te leu­ke­mie (AML). Een heel agres­sie­ve vorm.”

Ge­ne­zings­feest

“De eer­ste maand moest Flo­re be­ko­men”, zegt Ste­fan. “Tij­dens de twee­de che­mo­k­uur is ze met de sneeuw­vlok­jes be­gon­nen. Ze was al­tijd heel po­si­tief, heeft niet één keer ge­klaagd in die vijf maan­den.”

“Al­leen over het eten in het zie­ken­huis”, lacht Ingrid. “Ze kook­te heel graag, hield van lek­ker eten. Als je zo lang in het zie­ken­huis ligt, ken je het me­nu in­tus­sen wel.”

“Flo­re heeft nooit ge­dacht dat ze het niet ging ha­len”, zegt Ste­fan. “Het eni­ge waar zij mee be­zig was, was met de or­ga­ni­sa­tie van haar ge­ne­zings­feest.” “Ook wij wis­ten niet dat het zó se­ri­eus was”, zegt Ingrid. “Je hoort dat niet. Of je wil dat niet ho­ren. Ach­ter­af be­sef je wel dat de dok­ters hint­jes heb­ben ge­ge­ven.”

Toen Flo­re ziek werd, moest ze nor­maal aan haar laatste jaar Ac­coun­tan­cy en Fis­ca­li­teit be­gin­nen. “Ze wil­de eerst nog een aan­tal vak­ken mee­doen, maar in het zie­ken­huis heb­ben ze dat af­ge­ra­den”, zegt Ste­fan. “Op de da­gen waar­op ze zich goed voel­de, in die twee we­ken wan­neer ze thuis was, kon ze be­ter leu­ke din­gen doen. Dat heeft ze ook ge­daan. Ze ging weg met haar zus, shop­pen, naar de film, uit­eten met het he­le ge­zin. Uit­ein­de­lijk is ze maar twee keer twee we­ken thuis ge­weest. Na de twee­de che­mo­k­uur was ze kan­ker­vrij. We wa­ren eu­fo­risch. Om ze­ker te zijn dat de kan­ker weg zou blij­ven, moest ze nog een der­de kuur krij­gen. Toen ze na die der­de kuur haar bloed heb­ben ge­test, bleek dat haar bloed­plaat­jes te laag wa­ren. De leu­ke­mie was te­rug. Ze ging snel ach­ter­uit. Haar li­chaam heeft het op­ge­ge­ven. Op 18 ja­nu­a­ri, pre­cies vijf maan­den na­dat ze ziek werd, is ze over­le­den. Om één uur ’s nachts heb­ben ze ons ge­beld dat we be­ter naar het zie­ken­huis kon­den ko­men. Om twin­tig na vijf is ze ge­stor­ven.”

“Het ge­mis wordt al­leen maar gro­ter”, zucht Ste­fan. “Eerst word je ge­leefd. We wis­ten ook dat we al­les ge­daan had­den wat we kon­den. Al­les was ge­zegd. In het be­gin ga­ven de her­in­ne­rin­gen heel veel troost. Maar hoe lan­ger het ge­le­den is, hoe zwaar­der het ver­lies.”

Kerst­boom

In de kerst­boom die in de woon­ka­mer van het ge­zin staat, han­gen ver­schil­len­de sneeuw­vlok­ken ge­haakt door Flo­re. Het ver­sier­de boom­pje ver­huis­de in­te­graal van­uit haar zie­ken­huis­ka­mer naar huis. “De ver­pleeg­ster had de kerst­boom in een gro­te zak ge­sto­ken, met de lamp­jes en ster­ren er nog aan”, ver­telt Ingrid. “Ik heb hem zo uit de zak ge­haald en in de woon­ka­mer ge­plaatst. Flo­re hoop­te vo­rig jaar dat ze ze­ker thuis zou zijn voor Kerst­mis. Ze had al een he­le me­nu voor­be­reid. Flo­re ver­sier­de ook al­tijd on­ze kerst­boom. Ik had de licht­jes er al in ge­han­gen. Wan­neer ze thuis zou ko­men zou Flo­re hem ver­der ver­sie­ren. Ze is nooit thuis­ge­ko­men.”

Naast de kerst­boom staat de ur­ne van Flo­re. Een ur­ne in de vorm van een hart. “Dat we haar ur­ne hier bij ons heb­ben, geeft ons heel veel troost”, be­sluit Ste­fan. “Over­dag staat ze op de kast, el­ke avond leg­gen we de ur­ne in haar bed. Zo is ze al­tijd dicht bij ons. Ook ’s nachts.”

→ Kerst­markt SBS Ra­per­tin­gen, don­der­dag

20 de­cem­ber van 15.30 tot 21 uur

FO­TO SVEN DILLEN

Ma­ma Ingrid en pa­pa Ste­fan zet­ten de ac­tie van hun over­le­den doch­ter Flo­re (21) ver­der. Het ver­sier­de boom­pje met sneeuw­vlok­ken ver­huis­de in­te­graal van­uit haar zie­ken­huis­ka­mer naar huis.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.