Re­por­ta­ge

Waar­om al­leen le­ven niet per de­fi­ni­tie een­zaam is

Het Belang van Limburg - - Hbvl plus - Door An­ne­lies De Wae­le

HET BE­LANG VAN LIM­BURG

Ook de sterk­ste, vaar­dig­ste, so­ci­aal­ste en aar­dig­ste men­sen ter we­reld le­ven soms al­leen, schrijft de Au­stra­li­sche Ja­ne Ma­thews in haar boek ‘The Art of Li­ving Alo­ne’. Ze droeg het op aan al haar ver­wan­te een­lin­gen vrou­wen voor­al. Het boek is net uit in het Ne­der­lands.

Waar­om kle­ven aan de­ze men­sen dan toch stee­vast een paar la­bels - ego­ïs­tisch, spe­ci­aal, moei­lijk, een­zaam, zie­lig? Ma­thews somt een he­le pa­gi­na van die voor­oor­de­len op. Om op de vol­gen­de pa­gi­na op de prop­pen te ko­men met even­veel kwa­li­tei­ten en plus­pun­ten. ”We moe­ten er­voor zor­gen dat de maat­schap­pij een an­der beeld krijgt van men­sen die al­leen le­ven. We moe­ten de wan­de­len­de re­cla­me­bor­den voor on­ze stam zijn”, klinkt het in haar con­clu­sie.

Ze voegt zelf de daad bij het woord. Want ze schreef een po­si­tie­ve en vaak grap­pi­ge hand­lei­ding. Zon­der voor­bij te gaan aan de an­gels en ang­sten van in je een­tje wo­nen, schetst de au­teur hoe je je le­ven op die ma­nier best aan­ge­naam kan uit­bou­wen.

Ma­thews boek is na­tuur­lijk niet het eer­ste in zijn soort. ‘De nieu­we sin­gle’, ‘1.000 tips voor wie al­leen woont’, ‘Single­ge­luk’: boe­ken ge­noeg vol emo­ti­o­ne­le en prak­ti­sche tips. Op het net vind je hier en daar ook sin­gle coa­ches. Een en­ke­le wil sin­gles ‘ver­ster­ken in hun on­af­han­ke­lijk­heid’, meest­al rich­ten die zich even­wel voor­al op het vin­den van een nieu­we part­ner. ‘So­lo’ van jour­na­lis­te Nat­ha­lie Le­blanc, dat in 2014 ver­scheen, is diep­gra­ven­der lec­tuur, met veel cij­fers er­bij en ex­per­ten aan het woord. Het zet­te de ‘al­leen­wo­ner’ - haar term - wat op de kaart. In de Ant­werp­se fi­lo­so­fie­school The School Of Li­fe leert Le­blanc je hoe je goed ge­zel­schap voor je­zelf kan zijn. Want ‘al­leen’ is niet per de­fi­ni­tie ‘een­zaam’.

Vrij­heid

Al­leen wo­nen wordt mak­ke­lij­ker met een aan­tal ba­sics in je la­de: be­roeps­ac­tief zijn, ge­noeg geld ver­die­nen, in re­la­tief goe­de ge­zond­heid ver­ke­ren, nog wat fa­mi­lie bij de hand heb­ben, je dicht­bij of ver­af om­ringd we­ten door men­sen die je lief zijn, een latre­la­tie heb­ben, het woord ‘ver­ve­ling’ niet ken­nen, hui­se­lijk zijn, noem maar op.

Wie lang al­leen woont, maakt vaak een evo­lu­tie door. Als je jong bent en bij­na ie­der­een rond­om jou ziet sa­men­hok­ken, voelt het als­of je een boot mist. Je gaat vrij kramp­ach­tig op zoek naar jouw tic­ket. Gaan­de­weg ont­dek je dat je al­leen­woon­sta­tus even­waar­dig is en mis­schien toch veel meer een keu­ze is dan je zelf eerst had ge­dacht. Om­dat je over de lief­de niet kan of wil on­der­han­de­len. Om­dat je veel­eer een lo­ner bent dan een team­play­er. Of om­dat je sim­pel­weg ge­niet van het al­leen zijn en wo­nen - al dan niet in een re­la­tie. En daar is niks mis mee. Vrij­heid wordt, sa­men met cre­a­ti­vi­teit, in zo­wat al­le lec­tuur over al­leen zijn met stip als voor­deel num­mer 1 aan­ge­haald.

Me­dail­le

Maar veel men­sen zijn bang van ‘al­leen’. Als hun schip te plet­ter vaart, klik­ken ze zich liefst zo snel mo­ge­lijk op­nieuw vast aan een nieu­we lief­des­part­ner. Dood­jam­mer. Niet de nieu­we lief­de, wel het feit dat ze zich­zelf niet de kans ge­ven om het al­leen te pro­be­ren. Ver­kla­ring? Maat­schap­pe­lij­ke denk­beel­den, een tan­ker die zich maar moei­lijk laat ke­ren.

Het is iets wat al­vast schrijf­ster Sa­ra Mait­land niet be­grijpt. ”Hoe zijn we op een punt be­land dat au­to­no­me, vrije, zich ont­plooi­en­de in­di­vi­du­en te­ge­lij­ker­tijd bang zijn om al­leen te zijn?”, vraagt ze zich af in haar fi­lo­so­fi­sche ‘How to be alo­ne’. Haar ant­woord: het wordt ons als kind niet vol­doen­de aan­ge­leerd. “Al­leen zijn’ wordt bij­voor­beeld in­ge­zet als straf en niet als iets waar je een rij­ker, vol­ler mens van wordt.

Lo­ners wor­den in on­ze we­reld ge­zien als bi­zar”, al­dus nog Mait­land.

Ga je so­lo ze­ven ber­gen be­klim­men of de oce­a­nen be­zei­len, dan klinkt er nog wel ap­plaus. Maar voor men­sen die jaar in jaar uit ge­woon al­leen thuis hun le­ven lei­den hangt er geen me­dail­le klaar.

Of wacht even, on­langs, op zon­dag 11 no­vem­ber, was het toch Sin­gles’ Day? Een zo­veel­ste com­mer­ci­ë­le ‘feest­dag’ ja­wel, een en al ge­richt op con­sump­tie. Als­of dat deel van de al­leen­wo­ners geld te veel heeft. Vaak niet, want al­leen wo­nen is pe­per­duur. De zo­ge­naam­de ‘sin­gle­toets’ is en blijft een ma­ger beest­je, ons po­li­tiek be­stel hinkt hier ho­pe­loos ach­ter­op. En dat is een doorn. Dan maar de kracht uit je­zelf ha­len dus. Het brengt ons te­rug bij Ja­ne Ma­thews. ”Soms be­gint de dag ge­wel­dig, maar zit ik even la­ter toch in de put om­dat ie­mand zon­der na­den­ken net het ver­keer­de zei”, schrijft ze. Her­ken­baar. En met ‘dat ver­keer­de’ moet je dan een tijd­lang in je ei­gen hoofd ma­len. Maar laat dit nu net een van de sleu­tels zijn: je ge­dach­ten.”Jij be­paalt zelf wel­ke ge­dach­ten in jouw hoofd wo­nen.” ‘Al­le­nen’: niet voor mie­tjes.

Ook stipt Ma­thews er­gens het ge­brek aan em­pa­thie aan van men­sen die niet al­leen wo­nen: ”Een ge­trouw­de vrien­din bleef maar ra­te­len over haar over­vol­le week­end en re­a­geer­de erg ver­baasd toen ik zei dat ik in die 48 uur nie­mand had ge­spro­ken.” Veel men­sen staan hier in­der­daad niet bij stil, tot ze het zelf er­va­ren. ”Op­rech­te vrien­den zijn em­pa­thi­sche vrien­den”, al­dus Ma­thews. Maar ze som­bert ei­gen­lijk zel­den. Na de pu­bli­ca­tie van haar boek ging doch­ter­lief toe­val­lig op­nieuw bij haar wo­nen. ”Ik ben dol op haar (…) maar be­sef nu wel hoe ge­luk­kig ik in mijn een­tje was. Ik heb me­zelf ge­leerd hoe je uit­ste­kend kunt le­ven in je een­tje. Ik mis het.”

→ Ja­ne Ma­thews, ‘De kunst van het al­leen le­ven’, Alta­mi­ra,

Haar­lem, 2018.

1.

Al­leen le­ven: voor veel men­sen klinkt het ake­li­ger dan het is. Een be­roem­de lo­ner als Gre­ta Gar­bo wist dat al. En het aan­tal ge­zin­nen waar­in ie­mand al­leen leeft stijgt nog el­ke dag. Ja­ne Ma­thews schreef een hul­de

aan de al­leen­wo­ner.

Ja­ne Ma­thews geeft tal­lo­ze tips voor al­leen­wo­ners, van ge­zond eten

tot al­leen rei­zen. Niet al­tijd de meest voor de hand lig­gen­de:

Wil­de die­ren zijn een goed voor­beeld van veer­kracht. Je kan zo’n dier als to­tem

kie­zen. Zelfs je ei­gen kat kan je weg­wij­zer zijn.

Al­leen le­ven is als een pro­ject. Het is een staat van be­wust­zijn waar je in moet groei­en. Je kan er­over schrij­ven en zo gaan­de­weg ont­dek­ken wat wel en niet voor jou werkt. Wel­ke raad zou je an­de­ren ge­ven? Het is als een land dat je ver­kent en

waar­voor je je ei­gen gids ont­werpt.

In Ja­pan heeft ie­der­een een ik­i­gai, een re­den om ’s och­tends op te staan. Een ge­zon­de pas­sie voor iets dat het le­ven de moei­te waard maakt. Pro­beer jouw

ik­i­gai, je be­stem­ming te vin­den. Het geeft je le­ven rich­ting.

Houd een po­si­tief plak­boek bij. Vergeet daar­in niet je ei­gen po­si­tie­ve ei­gen­schap­pen te ver­mel­den.

Veel cri­ti­ci van al­leen­wo­ners le­ven niet al­leen. Wees een am­bas­sa­deur voor al­le

een­lin­gen en be­na­druk de po­si­tie­ve as­pec­ten van het so­lo­be­staan.

Ga op zoek naar een be­scherm­hei­li­ge die bij je past, bv. een go­din uit de

oud­heid.

Blijf baas over je tijd, bij­voor­beeld door sche­ma’s op te stel­len en ri­tu­e­len in te

bou­wen. Klei­ne stap­jes tel­len ook.

2.

3.

5.

4.

7.

6.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.