Het Belang van Limburg

Door het oog van de naald

- MAAS MAASEIK Hanne De Belie

Het Maasland is gisteren op het nippertje aan een ramp ontsnapt. De dijken kreunden maar bezweken niet. In Wallonië is de menselijke en materiële tol veel hoger.

Dinsdag 20 juli wordt een dag van nationale rouw.

“Hopen dat de dijk niet breekt.” Dat is het enige wat de inwoners van Heppeneert vrijdag konden doen, het meest kritieke punt langs de Maas

in Maaseik. Leger en brandweer waren de hele dag in de weer om de dijk te verhogen en versterken. Met succes: er werd nipt een ramp vermeden.

Grote big bags vol zand om de dijk te verstevige­n, klein zandzakjes om de dijk hoger te maken en bewoners die uit voorzorg geevacueer­d werden. In Heppeneert was het vrijdag de hele dag hopen dat de Maasdijk het niet zou begeven onder de druk van het water. De Maas had er het hoogste peil ooit bereikt. Hier en daar begon het water al over en door de verhoogde dijk te sijpelen. Aan de kerk was het meest kritieke punt, maar ook daar was het grootste gevaar vrijdagavo­nd geweken. “We zijn door het oog van de naald gekropen. Een oogje”, zegt burgemeest­er Johan Tollenaere, terwijl hij toont hoe leger, brandweer en civiele beschermin­g de dijk verstevigd hebben. “Het blijft kritisch, maar de veiligheid­sdiensten denken dat we het gaan redden. Ze hebben hier twee lagen zandzakken gelegd, daar kwam het water zelfs over. Nu hopen dat de big bags voldoende zijn. Rond de middag vreesden we het ergste: het heeft slechts een paar centimeter­s gescheeld. We hadden iedereen gevraagd om te vertrekken, maar we konden niemand dwingen. Als de dijk breekt, is iedereen aan het zwemmen.”

Meter

Inwoner Marcel Schroyen besliste om te blijven. Hij stond 24 uur paraat met zijn meter, om het peil van de Maas te meten. Nog 5 centimeter, leest hij af. Even later: nog 3 centimeter. “Rond 13 uur stond het water op het hoogste peil: op 2 centimeter van de rand. Toen is het leger tussengeko­men”, zegt hij. “Intussen is het gezakt tot 10 centimeter van de rand, en het zakt heel langzaam verder. Maar je weet nooit wat ergens anders nog kan gebeuren, wat een invloed heeft op ons. In 1993 stond hier een lager muurtje, daarna hebben ze de dijk verhoogd. De muur is gebouwd om het water tegen te houden, maar het is toch spannend.”

Ook buurvrouw Els Habraken besliste eerst om te blijven. “De kat zit thuis, ik heb alles omhoog gezet”, zegt ze. “We hebben onze dochter weggebrach­t, de auto’s zijn weg, en ik ben met de fiets teruggekom­en. Als het water overloopt ben ik weg, dat vind ik akelig. Je ziet het water stijgen: het begint door de muur van de dijk te sijpelen. Het wordt erger en erger.” Niet veel later beslist ze om toch te vertrekken: “Er zijn belangrijk­ere dingen dan een huis.” Rond 17 uur keert ze terug met haar man. “Het water sijpelt niet meer door de dijk, de grootste druk lijkt afgenomen. Maar het blijft afwachten”, zegt ze. “We hebben nog geen bericht gekregen dat het veilig is. We weten dus niet of we vannacht thuis mogen slapen.”

Evacuatiem­odus

De familie Locht-Zelissen had de vier kinderen en dieren in veiligheid gebracht. Petronella en haar man zelf bleven thuis. “We zijn in evacuatiem­odus: de koffers zijn gepakt”, zegt ze. “Maar als we niet weg moeten, blijven we. Het kan ieder moment omslaan. Als de dam in Luik breekt, als het muurtje breekt… Onze konijnen en kleine dieren zijn weggebrach­t. Onze reeën en alpaca’s kunnen we niet zomaar vervoeren. Daarom blijven we hier.” In de vooravond is ze al iets geruster. “We durven voor het eerst in 24 uur langzaam ademhalen”, zegt ze dan. “Het water daalt centimeter per centimeter.”

Bij Ludo, die aan de rand van het dorp woont, staat de Maas letterlijk tot tegen zijn tuin. “De natuur is prachtig, maar ook krachtig”, zegt hij. “Dit heb ik nog nooit gezien. De vraag is: wat gaat er gebeuren als dit water allemaal weg is? Er dreef een koelkast voorbij, een fauteuil... Er zal veel volk nodig zijn om alles op te ruimen.” In de vooravond keren ook de bewoners rond de kerk, die verplicht geevacueer­d waren, terug naar hun huis. “Ik weet niet of we mogen blijven slapen want dit is de moeilijkst­e zone”, zegt Leon Cooninx. “Het water blijft nog door de klin

 ?? FOTO SVEN DILLEN ?? De dijk in Heppeneert kreunde maar hield stand.
FOTO SVEN DILLEN De dijk in Heppeneert kreunde maar hield stand.
 ??  ??

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium