Ka­ko je Blur do­bio rat nad brit-po­pom

Pr­vi al­bum na­kon vi­še od 10 go­di­na tvo­ri mra­čan i za­vod­ljiv niz pje­sa­ma ko­je ut­vr­đu­ju Blu­ro­vo na­s­lje­đe. Blur The Ma­gic Whip

Rolling Stone (Croatia) - - RECENZIJE -

War­ner Bros.

Ti­je­kom 90-ih Oa­sis su po­bi­je­di­li u ve­ći­ni brit-pop okr­ša­ja: al­bu­mi su im se pro­da­va­li di­ljem svi­je­ta, ima­li su hit sin­glo­ve na bri­tan­skim top-ljes­tvi­ca­ma i za­vid­nu me­tra­žu u ta­blo­id­skim član­ci­ma. Ali nji­ho­vi pra­iskon­ski pro­tiv­ni­ci, Blur, jed­nos­tav­no su ih po­tuk­li na po­lji­ma glaz­be­nog eks­pe­ri­men­ti­ra­nja i na­s­lje­đa.

Blur ta­ko­đer mo­gu pre­uze­ti i na­gra­du za iz­dr­ž­lji­vost. Oa­sis su se ras­pa­li 2009., a kla­sič­na pos­ta­va Blu­ra – pje­vač Da­mon Al­barn, gi­ta­rist Gra­ham Coxon, ba­sist Alex Ja­mes i bub­njar Da­ve Rown­tree – sni­mi­li su no­vi al­bum na­kon 16 go­di­na, a ko­ji zvu­či vi­zi­onar­ski i za­vod­lji­vo u mo­der­nim ten­den­ci­ja­ma i su­bver­ziv­nim pop vi­si­na­ma kao i nji­ho­vi po­bje­do­nos­ni al­bu­mi iz 90-ih. The Ma­gic Whip do­bio je na­ziv pre­ma ki­ne­skoj mar­ki pe­tar­di, a bend je dao sve od se­be da sni­mi 12 pje­sa­ma s eks­plo­ziv­nim im­pul­som. Do­go­di­lo se to u Hong Kon­gu, na­kon što je ot­ka­zan ve­li­ki kon­cert na Da­le­kom is­to­ku. Al­barn spo­mi­nje lo­kal­ne re­fe­ren­ce u pro­vid­noj, lju­lju­ška­voj “Ghost Ship” (“Swin­ging on a ca­ble/Up to Po Lin” – ri­ječ je o bu­dis­tič­kom sa­mos­ta­nu) i u ki­čas­toj, pre­vi­še ukra­še­noj “Ong Ong” (“I want to be with you/ On a slow bo­at to Lan­tao.”)

No pos­to­ji mrač­ni­ja eg­zo­tič­nost u al­bu­mu ko­ja se ma­ni­fes­ti­ra u oskud­no ko­ri­šte­noj elek­tro­ni­ci i oš­trim obra­ti­ma: od “Lo­ne­so­me Stre­et” ko­ja pod­sje­ća na Kin­k­se do me­ka­nih trip-hop mo­me­na­ta u “New Wor­ld Towers”. Bes­kraj­ni neon i di­gi­tal­na ovis­nost iz ove po­to­nje (“Log in yo­ur na­me and pray 24 ho­urs”); kon­tra­dik­tor­ni funk i sa­mo­volj­na iz­o­la­ci­ja u “Go Out”. U “Tho­ug­ht I Was a Spa­ce­man”, Al­barn zvu­či po­put boj­ni­ka To­ma Da­vi­da Bowi­eja ko­ji pa­da kroz slo­je­ve cr­k­ve­nih or­gu­lja i Coxo­no­ve me­lan­ko­lič­ne gi­ta­re ko­ja uz­di­še. “Pe­ople li­ke me fig­ht to ke­ep the de­mons in/But we ne­ver suc­ce­eded”, Al­barn priz­na­je. Div­no je to pu­to­va­nje, ali uz brutalno pri­zem­lje­nje. Uvi­jek su bi­li pre­vi­še nes­po­koj­ni i po­se­za­li pre­da­le­ko, uz že­lju da s Blu­rom na­pra­ve sa­vr­še­ne al­bu­me. To se ni­je pro­mi­je­ni­lo. The Ma­gic Whip mo­gao je ima­ti vi­še rev­nos­nih pje­sa­ma u sti­lu “Song 2”, kao što je “I Bro­ad­cast”; “The­re Are Too Many of Us” je pre­vi­še ta­naš­na da bi iz­dr­ža­la po­nav­lja­nja.

Ali na­kon svih iz­ra­že­nih ne­za­do­volj­sta­va, po­jav­lju­je se sjaj­na ba­la­da “Mir­ror­ball”, u ko­joj Al­barn pje­va po­put Scot­ta Wal­ke­ra dok ci­je­li bar dr­ži na ni­ša­nu, u ne­kom ves­ter­nu Ser­gia Le­onea, a Coxon svo­jom gi­ta­rom oda­ši­lje drh­ta­ve vi­bra­ci­je. Blur su se vra­ti­li, s in­s­pi­ra­ci­jom ko­je ima na­pre­tek.

Blur 2015.

Newspapers in Croatian

Newspapers from Croatia

© PressReader. All rights reserved.