Elek­trič­ni do­jam Mum­ford & Son­sa

Pre­dvod­ni­ci oživ­lja­va­nja fol­ka pri­klju­či­li su se na stru­ju – i us­mje­ri­li se na ne­ke od vr­hu­na­ca roc­ka Mum­ford & Sons Wil­der Mind

Rolling Stone (Croatia) - - RECENZIJE -

Gen­tle­men of the Ro­ad/Gla­ss­no­te

Mum­ford & Sons de­fi­ni­ra­li su oživ­lja­va­nje fol­ka zad­njih ne­ko­li­ko go­di­na, ali u nji­ho­voj je kr­vi odu­vi­jek bi­lo vi­še roc­ka ne­go što ta oz­na­ka upu­ću­je. Ka­tar­zič­ne, sr­ce­pa­ra­ju­će him­ne po­put “Little Li­on Man” iz 2010. i “I Will Wa­it” iz 2012. u pot­pu­nos­ti pri­pa­da­ju aren­skom roc­ku, čak i ako su uglav­nom akus­tič­ne – pi­taj­te bi­lo ko­ga tko je bio na jed­nom od nji­ho­vih ras­pro­da­nih kon­ce­ra­ta.

Pre­ma to­me, vi­jes­ti da Mum­ford & Sons pla­ni­ra­ju ko­ris­ti­ti elek­trič­ne ins­tru­men­te is­tak­nu­ti­je ne­go ikad na tre­ćem stu­dij­skom al­bu­mu i ni­su bi­le ne­ke vi­jes­ti. Već su Wil­der Mind na­pi­sa­li u stu­di­ju pro­du­cen­ta Aa­ro­na De­ss­ne­ra u Bro­ok­lynu, a po­ne­kad nji­ho­va glazba pod­sje­ća na tam­ni in­die rock De­ss­ne­ro­vog glav­nog pro­jek­ta, The National, po­put kla­sič­nih utje­ca­ja kao što su to Jac­k­son Browne i Di­re Stra­its. U is­to je vri­je­me ener­gič­na i ve­li­čans­tve­na, ukra­še­na i ne­mir­na. Pje­sma “Dit­mas”, na­zva­na po če­t­vr­ti u ko­joj je na­pi­sa­na, mi­je­nja se iz rit­mič­ne me­lo­di­je ko­ja je uteg­nu­ta kao kra­utrock svir­ka u ve­li­ku hr­pu re­fre­na s te­škim rif­fo­vi­ma. “The Wolf” je ga­ra­ge rock na otvo­re­nom pod utje­ca­jem Sprin­g­s­te­ena, dok je na “Sna­ke Eyes” utje­cao Ra­di­ohe­ad iz vre­me­na nji­ho­vih naj­u­god­ni­jih AOR pas­to­ra­la ra­ta pro­tiv dro­ge.

Dok nje­go­vi ko­le­ge iz ben­da pov­la­če svoj ga­lo­pi­ra­ju­će pre­bi­ra­nje i har­mo­ni­je uz ko­je se vi­če, i Mar­cus Mum­ford svo­jim vo­ka­lom kre­će sup­til­ni­jim smje­rom. Na al­bu­mu Sigh No More iz 2010. i Ba­bel iz 2012. čes­to je growlao pu­nim plu­ći­ma. Ov­dje je nje­go­vo pje­va­nje suz­dr­ža­ni­je i okret­ni­je, os­la­nja se na ra­nji­vu, iz­mu­če­nu stra­nu nje­go­vog do­njeg re­gis­tra ka­ko bi is­tra­žio in­tim­nost ko­ja mo­že bi­ti po­pri­lič­no mrač­na: “I lo­ok at you all torn up/I left you wa­iting to ble­ed”, pje­va uz la­ga­ne akor­de u “Cold Ar­ms”. Umjes­to tra­di­ci­onal­nog tru­ba­du­ra, zvu­či kao kom­plek­s­ni pje­vač rock ben­da. Ipak, obo­ža­va­te­lji fol­ka ne bi se tre­ba­li pre­vi­še bri­nu­ti. Čak i usred svih no­vih zvu­ko­va na Wil­der Mind, stras­tve­na oz­bilj­nost ko­ja je pros­la­vi­la Mum­ford & Sons i da­lje je nji­hov po­kre­tač. Is­ta tre­zve­na, sr­ča­na in­ten­ziv­nost ko­ja je pos­ta­vi­la ljes­tvi­cu bri­tan­skim ko­le­ga­ma ko­ji do­la­ze, po­put La­ure Mar­ling i Ja­kea Bug­ga, po­ti­če vr­hun­ce po­put “Be­li­eve” i “Only Love” u ko­ji­ma su tek­s­to­vi o us­pos­tav­lja­nju rav­no­te­že iz­me­đu sum­nje i nade is­pred ro­man­se ko­ja bli­je­di ka­ko bi se us­pos­ta­vi­la uni­ver­zal­na si­la. “Open my eyes, tell me I’m ali­ve”, pje­va u “Be­li­eve” dok ga snaž­ni bub­nje­vi i gran­di­oz­ni blje­sko­vi gi­ta­re uz­di­žu do ne­ba.

Ne­ke od pje­sa­ma na Wil­der Mind iz­rav­no opi­su­ju sti­lis­tič­ki rast ben­da. U “Bro­ad-Sho­ul­de­red Be­as­ts”, Mum­ford svo­ju že­nu vo­di na Man­hat­tan ka­ko bi pro­ve­li sa­vr­še­nu ve­čer ple­šu­ći “is­pod tre­pe­ra­vih sre­br­nih svje­ta­la”, a da bi shva­tio da se ona bo­ji slo­bo­de ko­ju joj nu­di. A tu je i naj­bo­lji tre­nu­tak: pro­ga­nja­ju­ća me­lo­di­ja o pre­ki­du u “Tom­p­kins Squ­are Park” u ko­joj pje­vač zah­tje­va da se net­ko s njim na­đe u East Vil­la­geu na još jed­nom očaj­nom po­ku­ša­ju lju­ba­vi. Osje­ćaj je sprin­g­s­te­enov­ski, gi­ta­re su u pot­pu­nos­ti kao Stro­ke­si, a čak i ako ve­zi ne us­pi­je u pje­smi, sa­ma glazba pr­šti sa­mo­uvje­re­noš­ću. Do­bro doš­li u mo­der­no do­ba, deč­ki.

Mar­cus Mum­ford

Newspapers in Croatian

Newspapers from Croatia

© PressReader. All rights reserved.