Za­ka­s­nje­lo od­li­ko­va­nje za Iva­na Pi­ce­lja

Od­li­ko­va­ti hr­vat­skog li­kov­nog umjet­ni­ka Iva­na Pi­ce­lja po­s­mrt­no zna­či nak­nad­nom pa­me­ću čas­ti­ti sje­ća­nje na ve­li­kog umjet­ni­ka i ku­po­va­ti oprost od su­da po­vi­jes­ti Pi­še: De­nis Derk

Vecernji list - Hrvatska - Obzor - - Intervju -

Pre­za­pos­le­ni pred­sjed­nik Ivo Jo­si­po­vić, ko­ji iz da­na u dan i iz ve­če­ri u ve­čer, otva­ra (ili za­tva­ra) pre(ko)broj­ne hr­vat­ske fes­ti­va­le na­šao je vre­me­na i za jed­no zna­ko­vi­to od­li­ko­va­nje. Od­li­ko­vao je ve­li­kog hr­vat­skog li­kov­nog umjet­ni­ka Iva­na Pi­ce­lja, i to od­li­čjem Re­da Da­ni­ce hr­vat­ske s li­kom Mar­ka Ma­ru­li­ća, za, ka­ko se to pri­god­no ka­že, oso­bi­te zas­lu­ge u kul­tu­ri i iz­ni­man do­pri­nos ra­zvo­ju hr­vat­sko­ga li­kov­nog stva­ra­laš­tva. Na­rav­no, pred­sjed­nik Jo­si­po­vić za do­dje­lu od­li­čja Iva­nu Pi­ce­lju za­vre­đu­je plje­sak na otvo­re­noj sce­ni, ali tu se kri­je i jed­na ma­la zam­ka. Red Da­ni­ce hr­vat­ske s li­kom Mar­ka Ma­ru­li­ća Pi­ce­lju je do­di­je­ljen po­s­mrt­no!? Pri­mi­la ga je sli­ka­ro­va kći Anja. I na sve­ča­nos­ti u Pred­sjed­nič­kim dvo­ri­ma rek­la da bi otac si­gur­no bio po­čaš­ćen tim ve­li­kim priz­na­njem. Net­ko ne­upu­ćen po­mis­lio bi, na­rav­no, da je Ivan Pi­celj umro re­la­tiv­no mlad i to iz­ne­na­da, te da ga dva­de­set go­di­na sta­ra dr­ža­va sa svim svo­jim ve­le­važ­nim ad­mi­nis­tra­tiv­ci­ma u kul­tu­ri i oko nje ni­je sti­gla od­li­ko­va­ti. No, Ivan Pi­celj, ko­ji je umro u ve­lja­či ove

Ko­lum­nist Ve­čer­njeg lis­ta i knji­žev­ni ured­nik se­ci­ra druš­tve­nu zbi­lju po­ku­ša­va­ju­ći je

ba­rem ma­lo kul­ti­vi­ra­ti

go­di­ne, ro­đen je 24. sr­p­nja da­le­ke 1924. go­di­ne (i to, haj­mo spo­me­nu­ti još i to, u Oku­ča­ni­ma). Ia­ko je bio ne­pri­je­por­ni i ci­je­nje­ni bard hr­vat­ske su­vre­me­ne li­kov­ne umjet­nos­ti, i te ka­ko poz­nat i pre­poz­nat i iz­van gra­ni­ca do­mo­vi­ne, svo­je zas­lu­že­no hrvatsko od­li­čje ni­je živ do­če­kao. Na­rav­no, ni­je za to kriv ak­tu­al­ni pred­sjed­nik Jo­si­po­vić prem­da ni on ni­je dos­lov­no ju­čer do­šao do dvo­ra na Pan­tov­ča­ku i pred­sjed­nič­ke fo­te­lje. Pu­no je ve­ća kriv­nja biv­ših pred­sjed­ni­ka, ali i svih do­sa­daš­njih mi­nis­ta­ra kul­tu­re i kul­tur­nih na­po­se li­kov­nih utje­caj­nih kla­no­va zbog pro­pus­ta pre­ma Pi­ce­lju, a on­da i nje­go­vu li­kov­nom dje­lu, ko­je je ne­ra­ski­di­vo po­ve­za­no s vr­hun­ci­ma hr­vat­ske su­vre­me­ne li­kov­nos­ti. Pi­ce­lje­va dje­la na­la­ze se u svjet­skim ugled­nim mu­ze­ji­ma od Lon­do­na do Pa­ri­za, nje­gov bo­ga­ti sli­kar­ski i gra­fič­ki opus po­hra­njen je i u za­gre­bač­kom Mu­ze­ju su­vre­me­ne umjet­nos­ti, či­je je otva­ra­nje ipak do­če­kao. Pi­celj je svo­jim raz­no­rod­nim opu­som pos­to­ja­no dje­lo­vao i na svjet­skoj li­kov­noj sce­ni te je pos­tao i je­dan od naj­poz­na­ti­jih hr­vat­skih umjet­ni­ka iz­van hr­vat­skih gra­ni­ca. Pi­ce­lje­va važ­na ulo­ga u nas­ta­ja­nju Exa­ta 51 i No­vih ten­den­ci­ja os­tat će vječ­no u pam­će­nju po­što­va­te­lja hr­vat­ske su­vre­me­nos­ti i nje­ne ute­me­lje­nos­ti u su­vre­me­ne li­kov­ne to­ko­ve, ali bi u pam­će­nju na­še jav­nos­ti tre­ba­la os­ta­ti i spoz­na­ja da su kri­te­ri­ji hr­vat­skog, još uvi­jek mla­dog druš­tva, te­me­lji­to pa čak i sus­tav­no po­re­me­će­ni. Da je to­me ta­ko, svje­do­či baš i ovo po­s­mrt­no pred­sjed­nič­ko od­li­ko­va­nje jed­nom Pi­ce­lju, umjet­ni­ku ko­ji je na­da­sve vo­lio slo­bo­du i ko­ji se, pri­mje­ri­ce, upor­no dru­žio s ve­li­kim pjes­ni­kom i bun­tov­ni­kom Ra­do­va­nom Iv­ši­ćem, ali una­toč vi­so­koj ži­vot­noj do­bi i ugle­du ko­ji je imao, ni­je us­pio primiti od­li­ko­va­nje za ži­vo­ta. I to od­li­ko­va­nje ko­je se pro­tek­lih go­di­na, po­go­to­vo u Tuđ­ma­no­vo vri­je­me, di­je­li­lo i ša­kom i ka­pom pre­ma svim mo­gu­ćim, ka­me­njar­skim i lo­kal­pa­tri­ot­skim, ali oči­to ne i umjet­nič­kim kri­te­ri­ji­ma. Sto­ga i ni­sam si­gu­ran da bi Ivan Pi­celj, da je danas živ, bio po­čaš­ćen što je pri­mio Red Da­ni­ce hr­vat­ske s li­kom Mar­ka Ma­ru­li­ća na­kon što ga je pri­mi­lo to­li­kih spo­do­ba pri­je nje­ga ko­je su u hr­vat­skoj umjet­nos­ti bi­le i os­ta­le pot­pu­ni ano­ni­mu­si. Ano­ni­mu­si ko­je je hr­vat­ska dr­ža­va ipak po­čas­ti­la od­li­čjem ko­jim je do sa­da od­bi­la po­čas­ti­ti baš Iva­na Pi­ce­lja, čo­vje­ka ko­ji je dis­kret­no, bez me­dij­skih fan­fa­ra, ži­vio svoj slo­bo­dar­ski ži­vot ur­ba­nog eli­tis­ta i pro­tiv­ni­ka svih mo­gu­ćih, pa i onih po­li­tič­kih to­ta­li­ta­ri­za­ma. Sto­ga od­li­ko­va­ti Iva­na Pi­ce­lja, i to po­s­mrt­no, tek u sr­p­nju 2011. go­di­ne do­is­ta zvu­či kao gro­te­ska. Jer naj­ve­ći umjet­ni­ci po­put Pi­ce­lja tre­ba­li bi pr­vi do­bi­ti naj­ve­ća od­li­čja u kul­tu­ri. No, kod nas je upra­vo sve po­re­me­će­no, pa i od­li­ko­va­nja kojima dr­ža­va nak­nad­nom pa­me­ću čas­ti sje­ća­nje na jed­nog ve­li­kog umjet­ni­ka ku­pu­ju­ći ta­ko oprost od su­da po­vi­jes­ti.

Newspapers in Croatian

Newspapers from Croatia

© PressReader. All rights reserved.