Γρηγόρης Ψαριανός Μαγκιά, κλανιά κι απόστημα

Documento - - FINALE - Αυτουργός Ι.Σ.Καριώτης

Στης Βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα» έγραψε πριν από πολλά χρόνια ως αιρετικός στιχογράφος. Κανείς όμως τότε δεν φανταζόταν, εκτός ίσως από τον ίδιο, ότι μια μέρα θα κατάφερνε να κάνει πράξη αυτή την ηχηρή, δύσοσμη και απειλητική φαντασίωσή του. Και μάλιστα όχι άπαξ και με ένα μόνο «αχ» και όχι μόνο στη Βουλή. Συστηματικά, απολύτως επαγγελματικά, με μια ατέλειωτη αλληλουχία –συμφωνία μπορείς να την πεις– από χαιρέκακα και ηδονικά «αχ», ο Ψαριανός γεμίζει τα τελευταία χρόνια και το διαδίκτυο και τα καφενεία και τα σπίτια μας, σε απευθείας τηλεοπτική και ραδιοφωνική μετάδοση, με τα προϊόντα και τα υποπροϊόντα της πολιτικής του πέψης.

Το στόμα του λαού δεν είναι μόνο ολόιδιο με τον κώλο του, με αποτέλεσμα να τα μπερδεύεις – ηχεί και όζει το ίδιο, λέει ο Κοσλόφσκι σε μια από τις ιστοριούλες του Μίκαελ Αουγκουστιν. Ως εκπρόσωπος του λαού, ελέω ΣΥΡΙΖΑ και εν συνεχεία ΔΗΜΑΡ, ο Ψαριανός επιβεβαιώνει με νότιο ταμπεραμέντο τον βόρειο συγγραφέα. «Μαγκιά, κλανιά κι απόστημα», που λέει ένας άλλος του στίχος, συμπυκνώνουν τη μορφή και το περιεχόμενο μιας διαδρομής η οποία ξεκίνησε από τη σύμπραξη με τις Μουσικές Ταξιαρχίες για να καταλήξει στη σύμπραξη με τις ταξιαρχίες του Μητσοτά- κη. Ολίγον και της Χρυσής Αυγής, η οποία μπερδεύει επίσης, αν και όχι τόσο ποιητικά, το στόμα με τον κώλο.

Ολα εδώ πληρώνονται, εντούτοις. Σ’ αγαπώ, κυρά μ’, να κλαν’ς, αλλά μην το παρακάν’ς, συμβουλεύει παλιά λαϊκή παροιμία. Ομως, όπως όλοι όσοι αγαπούν υπερβολικά τον εαυτό τους και πιστεύουν ότι αποκλειστικός προορισμός της κοινωνίας είναι να καθρεφτίζει τη γοητεία τους, ο Ψαριανός όχι μόνο το έχει παρακάνει, αλλά το έχει τερματίσει. Με αποτέλεσμα η κοινωνία, ιδιαίτερα η κοινωνία του σαρκασμού και της αμφισβήτησης με την οποία κάποτε συμβάδιζε, να έχει βαρεθεί προ πολλού και μέχρι αηδίας τους ήχους και τις οσμές του. Προσφορά ένα χαρτί υγείας και άντε σπίτι σου, μαλάκα, είναι πια το κλίμα με το οποίο γίνονται δεκτές οι τζούφιες βολές του.

Περιφέρεται, παρ’ όλα αυτά, μνημείο του εαυτού του, ψάχνοντας σαν τζάνκι την κατάλληλη ευκαιρία για λίγη δημοσιότητα του κώλου. Μια δύσοσμη ατάκα, μια τοξική βρισιά, μια ηχηρή επίθεση, με στόχο να κερδίσει κάποιο χάχανο, κάποιο χειροκρότημα, κάποιο μονόστηλο, κάποιο like. Μέχρι που να φτάσει –κι αυτό θα γίνει γρήγορα– στο προαναγγελθέν τέρμα της διαδρομής: να τον λυπούνται εκείνοι που κάποτε πίστεψαν ότι κάτι θέλει να αλλάξει μαζί τους και με το αιρετικό του χιούμορ σ’ αυτό τον κόσμο. Τον καημένο τον Ψαριανό!

Περιφέρεται, μνημείο του εαυτού του, ψάχνοντας σαν τζάνκι την κατάλληλη ευκαιρία για λίγη δημοσιότητα του κώλου

Newspapers in Greek

Newspapers from Greece

© PressReader. All rights reserved.