Θα μας λείψει η Μέρκελ;

Αμείλικτα νεοφιλελεύθερη και οπαδός της ευρωπαϊκής ιδέας, φτάνει να εξυπηρετεί τα γερμανικά νιτερέσα. Γιατί τη θεωρούν αναντικατάστατη;

Documento - - ΜΠΡΟΣΤΙΝΉ ΣΕΛΊΔΑ - Γιώργος Ι. Αλλαμανής

Εν συντομία

Εγκαταλείπει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα τον Δεκέμβριο και την καγκελαρία σε τρία χρόνια, εκτός απροόπτου κυβερνητικού ατυχήματος.

Γιατί ενδιαφέρει

Η ασταθής ισορροπία εν μέσω κρίσης έχει ονοματεπώνυμο.

«Είσαι η πρόεδρος της Ευρώπης! C’mon, Angela, you know it’s true!» είπε ο Ντόναλντ Τραμπ στην Ανγκελα Μέρκελ τον περασμένο Απρίλιο όταν την υποδέχτηκε στην Ουάσινγκτον. Εκείνη διέψευσε τον Αμερικανό πρόεδρο με συγκρατημένο χαμόγελο και τον πληροφόρησε ότι για οποιοδήποτε ντιλ με την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα συνεννοείται με την ίδια αλλά με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Τυπικώς εντάξει η 64χρονη καγκελάριος. Επί της ουσίας όμως η πολλαπλή κρίση που σοβεί στη γηραιά ήπειρο τα τελευταία χρόνια φέρει φαρδιά πλατιά και τη δική της υπογραφή. Τώρα που ανακοίνωσε ότι δεν θα διεκδικήσει την ηγεσία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στο συνέδριο του Αμβούργου τον Δεκέμβριο αλλά θα παραμείνει καγκελάριος μέχρι το 2019 κάποιοι αναλυτές έσπευσαν να πουν ότι θα τη νοσταλγήσουμε.

Εν μέρει έχουν δίκιο. Η κόρη πάστορα από την πρώην Ανατολική Γερμανία άνοιξε τα σύνορα στο ανθρώπινο ποτάμι των προσφύγων το 2015, για να τα κλείσει μόλις είδε ότι η πράξη-εύσημο στην πολιτική της καριέρα ξένισε τους συντηρητικούς ψηφοφόρους κι άνοιξε τον δρόμο για τη θορυβώδη είσοδο της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αφησε μεν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και το ΔΝΤ να παίξουν βρόμικο παιχνίδι υπέρ των ελίτ του χρήματος και των μπίζνες, αλλά υποδύθηκε και τον καλό μπάτσο όταν αφηνίαζαν με τους μνημονιακούς πειραματισμούς. Οσο για τη διεθνή άνοδο της ακροδεξιάς, την αντιμετώπισε ταμπουρωμένη σε παραδοσιακά μετερίζια του μεταπολεμικού ευρωπαϊσμού είτε είχε απέναντί της τον Τραμπ είτε τον Βίκτορ Ορμπάν.

Αρκούν αυτά για να θρηνήσουμε την επικείμενη και σταδιακή (εκτός απρόοπτου κυβερνητικού ατυχήματος) απόσυρσή της; Μάλλον όχι. Στο μεν εσωτερικό της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ο δικομματισμός κλονίζεται, αλλά ο μεγάλος ασθενής είναι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD). Στο κενό που αφήνει έχουν ήδη εισβάλει οι κάθε άλλο παρά αριστεροί Πράσινοι. Είναι νωρίς για να προβλέψει κανείς αν το μέλλον επιφυλάσσει έναν συνασπισμό με αυτούς ή αν οι διάδοχοι της Μέρκελ στρέψουν το τιμόνι στα (ακρο) δεξιά φλερτάροντας με μια «καλή» AfD – μη σοκάρεστε, ήδη συμβαίνει στη γειτονική Αυστρία.

Ως προς τη διεθνή θέση της Γερμανίας, η μετά Μέρκελ εποχή που χαράζει κρατάει τα βασικά –μια αντιρωσική Realpolitik για παράδειγμα–, ενώ αφήνει άλυτους γόρδιους δεσμούς, ιδίως εκείνον του Brexit. Αδυνατεί να απαντήσει στο θολά διατυπωμένο αίτημα του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, καθώς κηρύσσει σχεδόν μεταφυσικά την τεχνοκρατική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Στην ασθενή ΕΕ η Μέρκελ πρόσφερε συμπτωματικές αγωγές, όχι θεραπείες.

«Εμεινε πάρα πολύ καιρό καγκελάριος. Ηταν ένδειξη ασυγχώρητης ύβρεως. Σε καιρό κρίσης –αλλά και πότε δεν υπάρχει κρίση;– η Ανγκελα Μέρκελ πίστεψε ότι ήταν αναντικατάστατη»

Γιάκομπ Αουγκστάιν Αρθρογράφος του «Spiegel» και γιος του ιδρυτή του περιοδικού

Newspapers in Greek

Newspapers from Greece

© PressReader. All rights reserved.