Ο Μπολσονάρο είναι ο άνθρωπος των τσιφλικάδων

Την εκλογή του ακροδεξιού προέδρου της Βραζιλίας ακτινογραφεί ο πανεπιστημιακός και ακτιβιστής για το περιβάλλον «Οι Βραζιλιάνοι είχαν να διαλέξουν μεταξύ ενός ακροδεξιού που τους είπε “θα έχετε δουλειά και ασφάλεια” και ενός άλλου, του Φερνάντο Χαντάντ

Documento - - ΒΡΑΖΙΛΊΑ - Νίκο Σερβετά

«T ην περασμένη Κυριακή, στον δεύτερο γύρο των εκλογών (σ.σ.: στις οποίες ο Ζαΐρ Μπολσονάρο πήρε το 55,7% των ψήφων έναντι του 43,3% του κεντροαριστερού Φερνάντο Χαντάντ), οι περισσότεροι ψηφοφόροι βρέθηκαν να έχουν να επιλέξουν μεταξύ δύο υποψηφίων από τους οποίους δεν ήθελαν κανέναν.

Ενιωσαν σαν να λέμε μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Διάλεξαν αυτόν που έλεγε ότι εγγυάται την ασφάλειά τους και τη δουλειά τους, παραμερίζοντας τα υπόλοιπα θέματα, ακόμη και τα δάση του Αμαζονίου που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου». Μιλάει στο Documento ο δόκτωρ Μίκαελ Ρομάν, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λίνσεπινγκ στη Σουηδία, ειδικός σε θέματα περιβαλλοντικής ανάπτυξης.

Εχει εργαστεί χρόνια στη Βραζιλία, πρώτα ως στέλεχος και μετά ως επικεφαλής διεθνών προγραμμάτων για την προστασία του περιβάλλοντος.

Τι σημαίνει για το περιβάλλον η εκλογή του Μπολσονάρο στην προεδρία της Βραζιλίας;

Το βέβαιο είναι ότι όσα έλεγε προεκλογικά βρίσκονται έξω από τα όρια του πολιτικά εφικτού. Η εκλογή του είναι αποτέλεσμα της κρίσης του Κόμματος των Εργατών και της διαφθοράς, η οποία πλήττει όλο το βραζιλιάνικο πολιτικό σύστημα. Κατάφερε να γίνει αποδεκτός από τη μεγάλη και δυνατή ομάδα των τσιφλικάδων που ουσιαστικά διοικεί τη χώρα, είναι ο πυρήνας της οικονομίας. Εγινε ο άνθρωπός τους. Αυτοί πιέζουν συνεχώς για νέα εδάφη για να καλλιεργήσουν αλλά υπάρχουν νόμοι που πολύ δύσκολα μπορούν να ξεπεραστούν. Ο Μπολσονάρο τους υποσχέθηκε ότι θα τους διευκολύνει· εκεί παίχτηκε το παιχνίδι. Από κει και πέρα θα πρέπει να ξέρουμε ότι η μεν φρασεολογία του δεν είναι καθόλου ευχάριστη, αλλά τα θέματα που θίγει είναι αυτά που απασχολούν τον βραζιλιάνικο λαό.

Αυτό δεν ακούγεται και πολύ ευοίωνο.

Θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει απ’ αυτά που έλεγε.

Για να σχηματίσουμε από τώρα εικόνα θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία της χώρας. Σήμερα το θέμα της οικονομίας είναι το σημαντικότερο. Η ανάπτυξη, οι θέσεις εργασίας. Επίσης τον λαό της Βραζιλίας τον απασχολεί πάρα πολύ το θέμα της ασφάλειας. Το πολιτικό ζήτημα όπως το εξετάζουμε εμείς εδώ στην Ευρώπη είναι τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι εφαρμόζεται στη Βραζιλία. Αν δούμε τα εκλογικά αποτελέσματα, θα διαπιστώσουμε ότι τις περισσότερες ψήφους τις πήρε από τις τέσσερις πολιτείες στις οποίες βρίσκονται τα δάση του Αμαζονίου, εκεί είναι που χρειάζονται τις θέσεις εργασίας, εκεί που είναι ο κόσμος άνεργος.

Εχει τη δυνατότητα ο πρόεδρος να αποφασίσει για την αποψίλωση περιοχών του Αμαζονίου;

Θεσμικά ο πρόεδρος δεν μπορεί να αλλάξει τους νόμους. Κάθε πρότασή του θα πρέπει να περάσει από το Κογκρέσο και εκεί υπάρχουν 30 κόμματα. Το κόμμα του Μπολσονάρο δεν είναι από τα μεγάλα, είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Θα πρέπει λοιπόν να κάνει πολλές και επίπονες για αυτόν διαπραγματεύσεις, θα πρέπει να βρίσκει συνεχώς συμμάχους για να περνάει τους νόμους του. Θεσμικά επίσης υπάρχουν ισχυροί νόμοι, όχι μόνο της Βραζιλίας αλλά και διεθνείς, αναφορικά με θέματα όπως αυτά του Αμαζονίου. Το ζήτημα με τη Βραζιλία λοιπόν δεν είναι ότι δεν υπάρχουν νόμοι ή προγράμματα για να προστατευτούν τα δάση και ταυτόχρονα να επιβιώσουν όσοι ζουν από αυτά. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτά τα προγράμματα, εκπονημένα από επιστήμονες διεθνούς κύρους, δεν μπορούν να εφαρμοστούν διότι δεν διατίθενται τα κονδύλια για την εφαρμογή τους. Ο Μπολσονάρο δεν είπε «θα αλλάξουμε τους νόμους», είπε «θα εφαρμόσουμε τους νόμους». Τώρα με ποιον τρόπο θα τους εφαρμόσει και τι είναι αυτό που εφάρμοζαν οι προηγούμενοι είναι κάτι που θα πρέπει να δούμε – και να συγκρίνουμε.

Γιατί οι Βραζιλιάνοι επέλεξαν έναν δυνάμει δικτάτορα αντί για έναν δημοκρατικό υποψήφιο;

Αυτό που ήθελαν οι άνθρωποι ήταν να σπάσουν τα καθιερωμένα, ήθελαν να αλλάξουν τα πράγματα, να αρχίσουν από την αρχή. Είχαν να διαλέξουν μεταξύ ενός ακροδεξιού που τους είπε «θα έχετε δουλειά και ασφάλεια» και ενός άλλου, του Φερνάντο Χαντάντ, το κόμμα του οποίου έως την τελευταία στιγμή αρνήθηκε να πει mea culpa για τα λάθη που είχε κάνει. Ο Χαντάντ μίλαγε κατά του αντιπάλου και όχι υπέρ του δικού του προγράμματος. Μίλαγε για την ανεξιθρησκία και για τους ομοφυλόφιλους αλλά δεν έδινε στον ψηφοφόρο να φάει. Την περασμένη Κυριακή, στον δεύτερο γύρο, προέκυψε η απόλυτη πόλωση. Τις τελευταίες μέρες ο εκπρόσωπος του Κόμματος των Εργατών βγήκε και είπε ότι το πρώτο που θα κάνει όταν εκλεγεί είναι να απελευθερώσει τον Λούλα. Αυτό δεν ενδιαφέρει τον κόσμο, δεν ενδιαφέρει τα 30 εκατομμύρια που ζουν πολύ κάτω από το όριο της φτώχειας, διότι ο κόσμος ήθελε κάτι που να αφορά τον ίδιο.

Εχει ειπωθεί ότι ο Μπολσονάρο είναι ο Τραμπ της Βραζιλίας. Κατά πόσο ισχύει αυτό;

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρόεδρος μιας χώρας που έχει μεγάλη εσωτερική αγορά, είναι αυτοδύναμη σε όλα τα θέματα, μπορεί να ανοίξει και να κλείσει τα σύνορα των ΗΠΑ σε ανθρώπους και προϊόντα. Η Βραζιλία δεν έχει τέτοιες δυνατότητες. Εξαρτάται κατά πολύ από άλλες χώρες, τόσο για τις εισαγωγές όσο και για τις εξαγωγές της. Για παράδειγμα, τεχνολογικά η Βραζιλία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνη της. Ούτε μπορεί να φύγει από τη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή διότι θα απομονωθεί διεθνώς.

Ο δρ Μίκαελ Ρομάν είναι πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λίνσεπινγκ στη Σουηδία, ειδικός σε θέματα περιβαλλοντικής ανάπτυξης

Newspapers in Greek

Newspapers from Greece

© PressReader. All rights reserved.