ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﭘﻴﺸﻜﺴﻮﺕ

ﺁﺗﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﻳﺎ ﺁﺗﺶ ﻓﺸﺎﻥ؟

Donyay Varzesh - - ﺯﻳﺮﮔﻨﺒﺪ ﻛﺒﻮﺩ -

ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ »ﺳﺎﻧﺘﻴﺎﮔﻮ ﺑﺮﻧﺎﺑﺌﻮ« ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﺸﺖ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩﻳﻮﻡ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﺍ ﻧﻬﺎﺩ، ﻳﺎ ﺁﻟﻔﺮﺩﻭ ﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﻧﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺑﻮﺩﻥ، ﺭﺋﺎﻟﻰ ﺷﺪ؛ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺷﺎﻧﺲ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ »ﺯﻣﺎﻧﻰ« ﻭ »ﻗﻠﻴﭻ« ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﻳﺮ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﻭ ﭘﻴﺸﻜﺴﻮﺕ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺲ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻀﻮ ﻫﻴﺌﺖ ﻣﺪﻳﺮﻩ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺩ ﺗﻴﻢ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻟﻬﻼﻝ، ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﻣﺰﻫﺎ ﻛﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﺮﺍﻧﻮﻧﺪ، ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﺋﺎ، ﮔﻞ ﻫﺎﻳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻬﻞ ﺍﻧﮕﺎﺭﻯ ﻣﺪﺍﻓﻌﻴﻦ ﺗﻮﻯ ﺫﻭﻕ ﻣﻰ ﺯﻧﺪ، ﻗﻠﻴﭻ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻛﭙﺴﻮﻝ ﺁﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﺪ. ﺗﻴﺘﺮﻫﺎﻯ ﺗﻜﺮﺍﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﻴﺪ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﺯﻳﻜﻨﺎﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﻭ ﭘﺮﺳﭙﻮﻟﻴﺲ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻛﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻟﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎ ﻛﻨﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ. ﺁﻥ ﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ ﻣﻬﺮﻯ ﻫﺎ ﻣﻰ ﻧﺎﻟﻨﺪ، ﺁﻥ ﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻧﺎﻥﺍﺳﺘﺎپ ﺷﺎﻏﻠﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻛﻮﺑﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﺑﻘﻰ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﻏﺮ ﻭ ﻟﻨﺪ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ، ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻨﺴﺘﺎﮔﺮﺍﻡ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﻠﻴﭻ، ﺑﻴﺮﺍﻧﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻛﭙﺴﻮﻝ ﺁﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﻓﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻗﺼﺎﺹ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺟﻨﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻠﺮﻯ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺑﻰ، ﺁﺳﻴﺎ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺟﺎﻡ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮ ﻫﻢ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺍﻣﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺎﺯﻯ. ﻓﺤﺎﺷﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺟﻮﺍﺏ »ﻫﺎﻯ«، ﻻﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﺘﺎﺩﻳﻮﻣﻰ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻣﺎ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ »ﻫﻮﻯ« ﺑﻮﺩﻩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺷﻜﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻴﺮﺿﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﺎ، ﺩﺭ ﺍﺣﻘﺎﻕ ﺣﻘﻮﻗﺶ ﻫﻢ ﻧﺎﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﻳﻚ ﻣﻮﺝ ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻜﺴﻮﺗﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﭼﻢ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺗﻼﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺩﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺯﻳﺮ ﺑﻴﺮﻗﺶ ﻛﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻨﺪ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.