اولین استاد شعر و آخرین سلطان عشق

مفتون امينى در سالروز درگذشت شهریار از پانزده سال دوستى با این شاعر پرآوازه مىگوید

Iran Newspaper - - News - مفتون امینی شاعر

مفتون امينى كتابى دارد به نام «شــهریارنا­مه» كه حاصل51 ســال مــراوده او با محمدحســين بهجت تبریزی (شــهریار) اســت. به گفته خودش در طول این 15 ســال خاطرات بســيار جالبى از روحيات، رفتار، شخصيت و زندگى شهریار دارد كه همه آنها در این كتاب آمده و شامل خوبىها، كرامتها و فداكاریهای شهریار است. امينى در یادداشتى اختصاصى برای «ایران» در سالمرگ شهریار ازاووشعرشم­ىگوید.

من و شهریار ســالهای سال با هم دوستى داشتيم و مراوده و در این ســالها خاطرههای بسياری در ذهن من مانده كه همه آنها برای من عزیز هستند و دلپذیر. با این همه در كنار این رابطه و دوســتى شخصى، من از طرفداران و عاقهمندان به شعر او بودم و شهریار را جزو چهار شاعر شاخص تاریخ ادبيات ایران مىدانم. از شــاعران كهن فارســى، حافظ و موالنا و از شــاعران معاصــر هــم حســين منــزوی و شــهریار را بىنظير و باشــكوه مىبينــم و مىشناســم. شــعر شــهریار اوج صميميت و صداقت یک شاعر واقعى است كه براساس و اسلوب زمانه خود پيش مىرود و هيچ ادا و اصولى بر فاخر بودن ندارد و همين باعث مىشود به دل مردم روزگارش بنشيند. سلوک شخصى و شعری او در كنار فن شاعری او را در ادبيات ایران ماندگار كرده و خواهد كرد و بعيد مىدانم دیگر كسى مانند او با آن غزلهای شورانگيز و البته اندوهبار اما با شكوه به شعر فارسى ورود كند. در شــعر تركى هم او همينگونه اســت. شهریار، نواها و حرفها و زمزمههای درونى مردم همزبان خود را به شعر تبدیل كرد و آن را از صافى روحش گذر داد و سعى نكرد به عنوان یک شاعر منيتى از خود نشان دهد و بگوید بله این من بودم كه چنين كردم و چنان.

برای شهریار شعری هم سرودهام: «چون دل مفتون ترا مشكل به دست آوردهاســت / كى رها مىســازدت اینگونه آسان شــهریار / اولين استاد شعر و آخریــن ســلطان عشــق/ هر كجا نام تــو در آغــاز و پایان شــهریار». از نظر من شهریار عيناً و دقيقاً همين است كه در این شعر، سالهای سال، پيش به آن اشــاره كردهام. با این نكتهها كه مطرح شد نباید از نظر دور داشت كه شهریار در كنار شــعرهای فارسى و تركى شــعر آزاد هم مىنوشت كه نمونهای از این شعرها كه مشهور هم هست، شعر «مادر» اوست. البته همانطور كه حسين منزوی هم در غزل بسيار سرآمد بود و شعر آزادش آنچنان به پای این شعرها نمىرسيد شــهریار هم شــعرهای آزادش اصاً همپایه غزلهایش نبود. اگر اشــتباه نكنم شهریار اولين دفتر شعرش را سال ۰۱۳۱ با مقدمه ملکالشعرا بهار، سعيد نفيسى و پژمان بختياری منتشر كرد و خيلى از این شعرهایى كه او به فارسى و تركى آذربایجانى نوشت بهحقيقت جزو آثار ماندگار این دو زبان است. حيدربابا هم كه ورد زبان همهترکزبان­هاست و حتى غير ترک زبانها هم آن را دوست دارند و مىشناسند را هم بين سالهای ۹۲۳۱ تا۰۳۳۱ نوشت و این شعر بلند هم از مهمترین آثار ادبى تركى آذربایجانى به حساب مىآید.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.