دنیا پیام ایران را شنید

Iran Newspaper - - News - محمد مهاجری روزنامهنگا­ر اصولگرا

میتوانــم این ادعا را ثابت کنم که هیچ دورهای چون امروز، شــرایط دیپلماتیک کشــورمان سخت نبوده اســت، حتی شــرایط پذیرش قطعنامه ۸۹5 و مذاکرات مربوط به آن و برای اثبات این ادعا کدام دلیل محکمتر از اینکه در آن زمان، هیچ سیاستورز مخالفی یارای حمله به سربازان دیپلماسی را نداشت، چه برسد که مانندامروز،خنجربهدستا­نیکهگلویشا­نراباشعاره­ایمثالًانقالبیپار­همیکنند، برای چند روزه قدرت دنیاییشــا­ن به ســکاندارا­ن سیاســت خارجی یورش برند. پیش از سفر روحانی، آن قماش از سیاستپیشگا­نی که نانشان در شعارهای تند اســت، جیغ کشیدند که مذاکره با ترامپ خیانت اســت. گویی، رئیسجمهوری مقصد پروازش را از نیویورک به واشنگتن تغییر داده و قرار است در کاخ سفید، میهمان دونالد ترامپ شود. خجالت هم نکشیدند و لختی نیندیشیدند که مملکت صاحب دارد و رهبر معظم انقالب، سیاستهای کلی را درباره مذاکره با امریکا تبیین کردهاند و همین تدبیر که با هماهنگی مسئوالن ارشد سیاست خارجی کشور اتخاذ شده، خط قرمز تعیین شدهای دارد و قرار نیست از آن تخطی شود.

روحانــی در مجمع عمومی ســازمان ملل، همان را گفت کــه باید. دنیا پیام او را فهمید و مهمتر اینکه متوجه شــد آن سخنان، تنها صدایی اســت که از مدیریت کالن استراتژیک جمهوری اسالمی برمیخیزد. بیانات رئیس جمهوری نتوانست هیچ گزکی به دست دلواپسان داخلی بدهد و هرچند برخی مخالفان رئیس جمهوری، از همین گزک ندادن عصبانی بودند، اما- ولو به ظاهر- از او تمجید کردند. در عین حال، گپ رئیس دولت با دو ســه رئیس جمهوری و نخســت وزیر، جایگاهی بود که دنبالش میگشــتند تا بهانهای پیدا کنند و دســتمایه حمله قرار دهند. دســت بر قضا یکی دو خنده روحانی، باعث شد اینها هم سرخوش شوند ...و دنیای دیپلماســی، دنیای کنایهها و اشــارهها و استعارههاس­ت. اینها را حتی اگر در دانشگاه امام

هم درس خوانده باشی میدانی و میفهمی و این را هم یاد میگیری که گاهی باید اخم کنــی، گاهــی بخندی، گاهی ابرو در هــم گره کنی، گاهی بلند و لحظهای بعدتر، آرام ســخن بگویی. باید کلمات و جمالت را دقیق برگزینی و به پیامد هر جملهای که میگویی، بیندیشــی. در ســازمان ملل، سیاســتمدا­ران خبرهای حضور دارند که برای روبهرو شــدن با آنها باید کارگزاران اســتخواند­ار را فرســتاد. وقتی رئیس دولت قبل را میفرســتی، حداکثر با رؤســای کشــورهایی حرف میزنی که کل جمعیتشــان به اندازه یکی از شــهرکهای حومه تهران اســت، اقتصادشــا­ن در حجم یکی از کارخانههای تولید لبنیات ایران اســت و پرســتیژ سیاسیاش به اندازه مســئول روابط عمومی اداره گذرنامه فجیره. طبیعتاً وقتی اروپاییهای موزمار در جایی جمع میشوند، باید فردی به جمعشان برود که ســخن گفتن و خندیدن و اخم کردن و رفتار دیپلماتیکش، اگرنه فراتر، دســتکم در اندازه آنها باشد. از این گذشته وقتی رئیس جمهوری و وزیر خارجه به عنوان سرباز جمهوری اسالمی به جنگ دیپلماتیک میروند، وظیفه همه است که حمایتشان کنند و اگر نقد و گالیهای هم دارند، بگذارند برای وقتی دیگر. کسی نمیخرد انتقادهای کسانی را که حتی برای درس دادن حروف الفبا به فرزند یا نوه و نتیجه کالس اولیشان، بدون نظر کارشناس خبره حرف نمیزنند اما به خودشان اجــازه میدهنــد درباره ســختترین جنگ امروز کشــور، تریبونهای مهم را به گــروگان بگیرند، به ناشیانهتری­ن وجه، سخن بگویند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.