رسانههایاجتماعی و پدیده گمشدن کودکان

Jameh Pouya - - جهان کودکان -

طبق گزارشهای رســمی، در هر سه دقیقه، یک کودک در شهرهای مختلف انگلیس گم میشود؛ این آمار در سرتاسر اتحادیه اروپا به هر دو دقیقه یک کودک میرســد. در ایاالت متحده نیز افبیآی در ســال 2014 اعالم کرد که گمشدن 467 هزار کودک و نوجوان در ایالتهای مختلف این کشور ثبت شده است که میتوان آن را هر دقیقه یک کودک دانست. از ســال 1996 به بعد و به دنبال همکاری رسانهها و پلیس محلی و راهاندازی سیستم هشدار امبر در آمریکا، کارتونهای تلویزیونی، پوسترها، نشستها و گزارشهای خبری به راههای اصلی برای پیداکردن کودکان گمشده تبدیل شد.

سازمان بینالمللی «اقدام علیه کودکربایی» نیز سالها از همین سیستم در انگلیس استفاده میکرد. هشدار نجات کودکان نیز از ســال 2012 و پس از آن، در سطح شهرهای انگلیس فعال شــد که ربودن کودکی خردسال به نام آپریل جونز، به خبر نخست این کشور تبدیل شد. در سال ،2015 این سیستم هشدار همکاری خود را با فیسبوک آغاز کرد تا از شبکههای اجتماعی، در پیداکردن این کودکان استفاده کند. بر همین اســاس، اگر این روزها کودک گمشده با معیارهای مشخص این سیستم مطابقت داشته باشد، سازمانهای قانونی میتوانند وارد عمل شده و تصویر و مشخصات کودک گمشده را در قســمت نیوزفید کاربــران فیسبوک در همان منطقه مشخصشده قرار دهند.

امیلی واچر، مدیر امنیت فیسبوک، در این زمینه میگوید: «در سرتاسر جهان شاهد این هستیم که جوامع مختلفی هنگام نیاز و اضطرار، تصمیم میگیرند برای رســاندن پیام و صدای خود از فیسبوک استفاده کنند و هشدارهای ارسالشده از این طریق، سریعتر طی مسیر کرده و در اختیار طیف بیشتری از مردم قرار میگیرد». آلیسون نیوکمپ، مدیر پلیس متروپولیتن لندن، نیز درباره تأثیر و نقش رسانههای اجتماعی در این مقوله، چنین میگوید: « هنگام تعیین محل دقیق افراد گمشــده و اطالع آن به عموم مردم، زمان اهمیت فراوانی دارد. استفاده از شبکههای اجتماعی، کمک فراوانی به تحقیقات و فعالیتهای ما میکند و در برخی از موارد، نتایج بهدستآمده از این روش، در مقایسه با راههای ارتباطی سنتی، بسیار چشمگیرتر بوده است». بنا بر گفته نیوکمب، اداره پلیس لندن در فعالیتهای خود از 400 حساب توییتری استفاده میکند.

از سوی دیگر، نیروهای پلیس در سالهای اخیر همکاری خود را با ســازمانهای غیردولتی فعال در این زمینه، بیشتر کردهاند؛ زیرا بهخوبی میدانند که این ســازمانها ارتباطات گستردهای در شبکههای اجتماعی مانند توییتر و فیسبوک دارنــد. گاویــن پورتونــی، مدیــر رســانههای دیجیتال در «سازمان ملی کودکان گمشــده» در آمریکا، به این موضوع اشاره میکند که استفاده سازمان متبوع او از فیسبوک، توییتر، یوتیوب و اینستاگرام، قدرت باالی تبادل اطالعات در این زمینه را بهخوبی نشان داده است. در سال ،2015 این سازمان خیریه ویدئویی از دختربچهای گمشده و فرد مظنون به ربودن او را با کمک رسانههای اجتماعی در فضای مجازی پخش کرد. تنها در چند ساعت، خانمی توانست فرد مظنون را پیدا کرده و به نیروهای پلیس اطالع دهد. پورتونی عقیده دارد مردم با استفاده از این شبکهها، احساس قدرت بیشتری میکنند؛ زیرا میتوانند در روند جستوجوی کودکان گمشده تفاوت ایجاد کنند.

یکی از سازمانهایی که توانسته بهطور مؤثر از این شبکهها استفاده کند، اداره پلیس شهر نیویورک است. زاکاری تومین، معاون کمیســر و مدیر بخش رسانههای اجتماعی این اداره، میگویــد: اگر کودک یا فردی گم شــود، ابتدا اطالعیههای مربوط به آن در فضای مجازی پخش شــده و سپس پوستر مربوط به او تهیه میشــود. هرچه اطالعــات مربوط به این شخص از ســوی پلیس و مردم، بیشتر به اشتراک گذاشته شود، ســرعت تحقیقات نیز به مراتب بیشتر میشود. البته تومین به این مسئله نیز اشاره میکند که مدت زمانی طول کشید تا از این تجربه به درستی استفاده شود. بنا بر گفته او، در ابتــدا تنها خبرنگاران و بخشهای مختلف اداره پلیس از این بخش اســتفاده میکردند. او در این زمینه میگوید: در سال نخست، نتایج درخور توجه نبود؛ اما بهخوبی میدانستیم که موفق میشویم. درحالحاضر، صدها هزار نفر در توییتر از این مزیت استفاده کرده و به ما در پیداکردن کودکان گمشده کمک میکنند.

در برخی از موارد، اســتفاده از این شبکهها اگرچه ممکن اســت به نجات کودک نینجامد؛ اما در دستگیرکردن عامل کودکربا مؤثر اســت. نمونه مشخص در این زمینه، دختری سهســاله به نام بال بوند است که جســد او پس از چند روز گمشدن، در سواحل بوســتون در آمریکا پیدا شد. در زمان جستوجو و پس از مشخصشدن سرنوشت او، کمپینی در شــبکههای اجتماعی در این زمینه به راه افتاد و اعالم شــد تصویر مربوط به او، بین 47 میلیون کاربر فیسبوک به اشتراک گذاشته شده است. همین مسئله موجب شد قاتل این کودک خردسال نیز دستگیر شود.

اگرچه رسانههای اجتماعی ابزارهای گستردهای در اختیار نیروهای پلیس و سازمانهای مربوطه قرار دادهاند؛ اما همین ابزارها میتواند تهدیدی نیز برای کودکان باشــد. به عنوان مثال، مردی در سوئد از هزاران نفر در فیسبوک خواست در پیداکردن فرزندانش به او کمک کنند؛ اما بعدها مشخص شد این کودکان به همراه مادر خود از ترس پدر خالفکارشان با هویتی جدید در حال زندگی در منطقه دیگری بودند. جف نویس، مدیر تحقیقات در سازمان «اقدام علیه کودکربایی»، میگوید هنگام جستوجوی کودکان ربودهشده، رسانههای اجتماعی بیشــتر از آنکه یک متغیر باشــند، در قامت یک ابزار اضافهشده مناسب عمل میکنند. بااینحال، بسیاری از کارشناسان بر این نکته اذعان دارند که معلمان و دیگر منابع، باید آموزشهای کافی را در این زمینه به دانشآموزان بدهند تا خطرات موجود در این مسیر نیز از بین برود.

اگر کودک یا فردی گم شود، ابتدا اطالعیههای مربوط به آن در فضای مجازی پخش شده و سپس پوستر مربوط به او تهیه میشود. هرچه اطالعات مربوط به این شخص از سوی پلیس و مردم، بیشتر به اشتراک گذاشته شود، سرعت تحقیقات نیز به مراتب بیشتر میشود

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.