معضل فراگیرگمشدنکودکان درچین

Jameh Pouya - - جهان کودکان -

«هیچ اتفاقی نیفتاد و آنها فقط به من گفتند که به جستوجو ادامه دهم»؛ یوان چینگ در حالی که این جمالت را میگوید، پکی طوالنی به ســیگارش میزند. این کشاورز که در خانهاش در اســتان هیبی (در چندکیلومتری شمال پکن) نشسته، از تمایلنداشــتن و بیعالقهبودن نیروهای پلیس به پیداکردن پسر 51سالهاش، ژییون، سخن میگوید که در سال 2007 در یک مجتمع ساختمانی در منطقه ژنگژو ناپدید شد. با گذشت این مدت، نیروهای پلیــس تنها حرفی که به چینگ گفتند، این بود که در زمان و منطقهای که پســرش ناپدید شده بود، مجموعهای از کودکرباییها اتفاق افتاده است؛ اما پس از مدتی کــه او دوباره به پلیس مراجعه میکند تا اطالعاتی تازه در این زمینه به دســت آورد، با این پاسخ از سوی آنها روبهرو میشود: خودت به جستوجو ادامه بده و ما هم چند روز دیگر دراینباره با تو صحبت میکنیم. ســاالنه دهها هزار کودک و نوجوان در چین ربوده میشوند که فرزندخواندگی، زندگی در خیابان، کار اجباری یا تنفروشــی، سرنوشت بیشتر آنها به حساب میآید. زمانی که یک پرونده یا موضوعی در این زمینه بغرنج میشود، رســانههای داخلی و بینالمللی نیز تأکید و توجه بیشتری به این معضل میکنند. چندی پیش، نیروهای پلیس در یکی از بیمارستانهای استان شانگژی، پزشکی را دستگیر کردند که در ربودن کودکان تازه به دنیا آمده و فروش آنها نقش داشــت. تالشهای پلیس در این پرونده، موجب شد تعدادی از کودکان گمشده شناسایی شده و به خانوادههایشان بازگردند. اما حقیقت تلخ این است که تمام اینگونه داستانها، پایان خوشی در چین ندارد؛ کشوری که والدین میگویند برای یافتن کودکان گمشده، از یک سو باید با بیتفاوتی نیروهای پلیس نسبت به این مسئله مبارزه کنند و از سوی دیگر، با شبکه گسترده قاچاق کودکان. در سال 2011 پلیس چین اعالم کرد حدود هشتهزارو 600 کودک ربودهشــده را نجات داده اســت؛ اما گفته میشود به احتمال زیاد، آمار کودکان ربودهشــده، حداقل دو برابر این رقم است. دولت و مقامات چین، آماری رسمی درباره قاچاق کودکان منتشر نمیکنند؛ بنابراین تخمینهای موجود، بر اساس گزارش والدین از ربودهشدن کودکانشان یا تعداد کودکان نجاتیافته در هر ســال است. برآوردها میگوید در هر سال، حداقل 10 هزار و حداکثر 70 هزار کودک در سراسر این کشور ربوده میشوند. متأسفانه بیشتر والدینی که کودکان خود را گم میکنند، هرگز فرصت دوباره دیدار آنها را به دست نمیآورند.

در سطح ملی، مسئله ربودهشــدن کودکان بسیار جدی و سخت پیگیری میشود. یک کارگروه مقابله با کودکربایی وجود دارد که این معضل را بررسی دقیق کرده، به شبکههای قاچاق نفوذ کرده و کمپینهایی نیز وجود دارد که از مردم میخواهد هر نمونه مشکوکی را در اختیار نیروهای پلیس قرار دهند؛ اما در سطح محلی که اولین و مهمترین گزارشها باید هنگام گمشدن یک کودک تهیه شــود، بنا بر گفته بیشــتر والدین، نیروهای پلیس چندان توجهی به این مسئله نمیکنند. ژو چوفینگ که دختر 21سالهاش سال 2011 گم شد، در این رابطه میگوید: «عصر همان روزی که این اتفاق را به پلیس گزارش دادیم، آنها فقط یک جستوجوی ســاده انجام دادند و دیگر هرگز آنها را ندیدیم. پلیس حتی با همکالسیهایش مصاحبه یا دوربینهای مداربسته مدرسه را بهدقت بررسی نکرد».

منتقدان میگویند تعلل پلیس محلی، بیش از همه به نفع قاچاقچیان خواهد بود. وجود شــبکههای سازمانیافته به این معناست که کودک ربودهشده ممکن است در همان چند روز ابتدایی، به کیلومترها دورتر از محل سکونتش منتقل شود. پی یی جین، استاد دادرســی جنایی در دانشگاه حقوق چین، در این زمینه میگوید: «مشکل اصلی اینجاست که هنگام گمشدن یک کودک، والدین به پلیس اطالع میدهند و آنها باید در ادامه به این نتیجه برســند که کودک گم یا ربوده شــده است». او صحبتهایش را اینطور ادامه میدهد: «درحالحاضر بر اساس قانون چین، 24 ســاعت الزم است تا اسم کودک در فهرست گمشدگان یا ربودهشدگان قرار بگیرد. همین مدت زمان، چالشی مهم به حساب میآید. چطور میتوان بهسرعت به این نتیجه رسید که کودک برای شوخی با دیگران پنهان شده یا به دست شبکههای قاچاق دزدیده شده است؟».

سیاســت تکفرزندی در چین، فضایــی ایجاد کرده که در آن پیداکردن خریدار فرزند پســر، چندان سخت نیست؛ همواره والدینی وجود دارند که میخواهند فرزندان پسرشان در پیری به آنها کمک کنند؛ اما بههیچوجه دوست ندارند به دلیل داشتن فرزندان دختر، مجبور به پرداخت جریمه شوند. از سوی دیگر، کودکربایی در این کشور بهقدری متداول شده که حتی بازگوکردن این اتفاق از زبان خود این کودکان، هیچ نتیجه مثبتی به دنبال ندارد. وانگ کوینگشام در سالهای دهه 80 میالدی دزدیده و به خانوادهای جدید فروخته شد. والدین جدید او دو دختر داشتند و کامال میدانستند که خریدن یک پسر، کار بسیار راحتی محسوب میشود. هنگامی که وانگ بزرگ شد، واقعیت را به همسایهها گفت؛ اما آنها تا یک دهه بعد، این موضوع را اصال به اطالع نیروهای پلیس نرساندند. اگرچه روایت این کودکان ربودهشده برای مدت کوتاهی به سرخط خبرها تبدیل شده و سپس از بین میرود؛ اما والدین هرگز جستوجوی خود را متوقف نمیکنند. آنها میگویند در حال هزینه کردن هزاران دالر هستند تا با آگاهیبخشی در این زمینــه، از وقوع چنین حوادثی برای دیگر خانوادهها جلوگیری کنند. در تمام ســالهایی که یوان چینگ دنبال پسرش بوده، تالش کرده چنین کودکانی بتوانند به آغوش خانوادههای خود بازگردند. یوان و والدینی شبیه او، بهخوبی این حقیقت تلخ را لمس کردهاند که زندگی بدون فرزندشان کامال پوچ و بیمعنی است.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.