حیوانات در خدمت کودکان معلول

تحقیقات متعدد و کارشناسان بر این موضوع صحه گذاشتهاند که کودکانی که با اختاللهای مغزی روبهرو هستند، پس از گذراندن اوقات خود با اسبها کاهش شدیدی را در افسردگی خود مشاهده کردهاند

Jameh Pouya - - جها‌ن معلوالن - مترجم: رضا عظیمی

تجربههای ثابتشــده در ســالهای اخیر نشان داده اســت کودکانی که از اختاللهای جسمی و روحی رنج میبرند، توانستهاند پس از ارتباط با حیوانات و گذراندن چند ســاعت در روز با آنها هم از لحاظ روحی به آرامش و اطمینان خاطر برســند و هم اینکه از لحاظ جســمی بهبود بیشتری پیدا کنند. والدین این کودکان میگویند نزدیکشدن به حیوانات موجب شده فقط در چند هفته، زندگی فرزندانشان تغییر کند. «ایرینا الکساندروا» از جمله افرادی است که در سالهای اخیر در این زمینه فعالیت و تالش کرده؛ او مدیریت یک مدرسه اسبدرمانی در بریزبن استرالیا را بر عهده دارد که تمرکز و توجه اصلیاش روی کودکان اوتیسم است. او میگوید والدین در ابتدا حس و نظر مثبتی به این روش ندارنــد، اما با پایان دوره، کامال درک میکنند که توان جســمی و اطمینان فرزندشان افزایش یافته است. او درباره این تجربه موفق چنین نظری دارد: «مــن آن را اعتمادبهنفس کامل و یک قدرت مهم میدانم. این حس قدرت ناشــی از این مسئله است که کودکان به این نقطه میرسند که میتوانند کنترل چنین حیوانی را بهراحتی به دست بگیرند. این روش از جنبههای مختلف برای کودکان مزیت دارد، اما کمتر کســی به آن توجه میکند، زیرا چیزی فراتر از تفریح و سرگرمی است».

دیزی براون 01ساله یکی از شاگردان او است؛ دیزی از بیماری «دیسپراکسیا» رنج میبرد؛ این بیماری درواقع اختاللی اســت که در آن پیامهــا از مغز بهطور ناقص به اعضای بدن فرســتاده میشــوند، برهمیناساس، دیزی هماهنگی ضعیفی بین اعضای بدن خود دارد، بهسختی میتواند تمرکز کند و از اضطراب و اســترس شدید نیز رنج میبرد. مادرش که سعی میکند بهترین و بیشترین کارها را برای دختــرش انجام دهد، درباره بیماری دیزی اینطور میگوید: «اضطراب بیش از هر چیز دیگری، دیزی را رنج میدهد. او دوســت دارد به مدرســه برود و جزئی از جامعه اطراف خودش باشــد. بــا وجود تمام تالشها، نکته تأسفبرانگیز این است که دیگران قضاوت نادرستی درباره روش تربیتــی ما دارند». بااینحال خانم براون به این واقعیت اشــاره میکند کــه از زمان آغاز کالسهای اسبسواری، رفتار دخترش پیشرفت فوقالعادهای داشته است. او دراینباره میگوید: «حاال چند وقتی میشود که دیزی از حافظــه، مهارتهای ذاتی، تعادل و تمرکز خود اســتفاده میکند. تمرکزی که او هنگام سوارکاری دارد، در هیچ کار دیگری مشــاهده نمیشود». سایمون براون، پدر دیزی هم که متخصص خون در بیمارستان کودکان سیلنتو در بریزبن است، عقیده دارد دخترش شور و هیجان جدیــدی را این روزها تجربه میکند. او صحبتهایش را اینطور ادامه میدهد: «او حاال عشــق مــیورزد و این احساس را دارد که در حال کسب موفقیتی بزرگ است».

این تجربه موفق در مدرســه موجب شده یک سگ کمکرسان به نام ساشا در خانه کنار دیزی باشد که باعث آرامتر و شادترشدن او شــده است. تا چند ماه پیش که هنوز ساشا وارد خانه آنها نشده بود، دیزی بهدلیل اضطراب و عصبانیت شدید نمیتوانست شبها تنهایی بخوابد. او در آن زمان هر یک یا دو ساعت یکبار بیدار میشد و در خانه قدم میزد. هر بار نیز با مشاهده این وضعیت، مادرش مجبور میشد از خواب بیدار شود و پاهای او را برای چند دقیقه ماساژ بدهد؛ اما از زمانی که ساشا آمده، دیگر نیازی نیست که آنها در طول شب کنار تخت دخترشان بخوابند. حتی هنگامی که دیزی در طول شب بیدار میشود و راه میرود، ساشا در هر قدم کنار اوست و تا مطمئن نشود که دیزی به رختخواب باز نگشته است، آرام نمیشود.

حتی بعضی شــبها دیزی نمیتوانــد در اتاق خود بهراحتی بخوابد و درنتیجه شب را تا صبح در محل خواب ساشا میگذراند. از سوی دیگر، هر زمانی که ساشا احساس کند دیزی ناراحت اســت، نزدیک میشــود و مجبورش میکند که با او ارتباط برقرار کند. خود دیزی هم میگوید بودن در کنار ساشا و اسبسواری در مدرسه موجب شده احساس امنیت و شــادی بیشتری کند. حاال این تجربه موجب شده ترس دیزی از دیگر حیوانات نیز از بین برود و قصد دارد آنها را نیز کنار خودش داشته باشد.

در این میان تحقیقات متعدد و کارشناســان بر این موضوع صحه گذاشتهاند که کودکانی که با اختاللهای مغزی روبهرو هســتند، پس از گذرانــدن اوقات خود با اسبها کاهش شــدیدی را در افسردگی خود مشاهده کردهاند. دکتر آنجال کریســکاتن برای کمک به همین کودکان در مرکز «اسبسواری سامفورد برای معلوالن» فعالیت میکند. او به این موضوع اشــاره میکند که در میان حیوانات، اسبها توانایی باالیی در خواندن پیامهای غیرکالمی مانند زبان بدن دارند. بنا به گفته او، بسیاری از کودکانــی که از این آســیبهای روحی رنج میبرند، نمیتوانند در این زمینه صحبت کنند. این کودکان احترام پایینی برای خود قائل هستند، به افراد بزرگسال اعتماد نمیکننــد و از تأخیرهای کالمی رنج میبرند؛ درنتیجه اسبســواری به این کودکان کمک میکند بدون آنکه حرف یا سختی گفته شود، با حیوان ارتباط برقرار کنند و اعتمادبهنفس بیشتری به دست آورند. دکتر کریسکاتن حتی به این نکته جالب نیز اشــاره میکند که اسبها به کودکانی که از اوتیســم رنج میبرند، کشش و عالقه بیشتری دارند. چندی پیش نیز شبکه ABC7 با انجام تحقیقاتی به این نتیجه رسید که وجود حیوانات در کنار کودکان معلول موجب میشــود سطح کلسترول، فشار خون و احساس تنهایی در آنها کاهش یافته یا از بین برود. محققان در ایتالیا نیز به این مسئله پی بردهاند کودکانی که از اختاللهای روانی رنج میبرند، پس از گذراندن چند ماه در کنار حیوانات، مهارتهای اجتماعی بیشــتری از خود نشان میدهند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.