اﯾﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻋﻤﺮ ﻋﺠﺐ ﻣﯽﮔﺬرد

JameJam - - ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋى - ﺗﺮاﻧﻪ ﻓﺮوردﯾﻦ ﺟﺎمﺟﻢ

»ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎ« را ﯾﺎدﺗﺎن ﻫﺴﺖ؟ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺟﺎﻟﺒﯽ از دو ﻧﺴــﻞ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮑﺪﯾﮕــﺮ، ﻧﻤﺎﯾﻨﺪهاي از ﻧﺴــﻞ ﺟﻮان ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟــﺎي ﺗﻠﻤﺬ ﻧــﺰد ﺑﺰرگﺗﺮﻫﺎ، در ﺟﺎﯾــﮕﺎه ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎﯾﮑﯽ از ﻣﻠﺰوﻣﺎت اﺑﺘﺪاﯾﯽ زﻧﺪﮔﯽ در دﻧﯿﺎي اﻣﺮوز ﯾﻌﻨﯽ ﺳــﻮاد، ﯾﺎد ﻣﯽداد و ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﭘﻠﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯿﺎن دﯾﺮوز و اﻣﺮوز. ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎي ﻗﺼﻪ اﻣﺎ در اﯾﻦ ﻣﺴــﯿﺮ ﺗﺎزه ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻋﺎدات و ﺗﻔﮑﺮات ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮد وارد ﺷــﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻨﺎﻗــﺾ، ﻗﺼﻪ را ﺟﻠﻮ ﻣﯽﺑﺮد، ﻣﺎﺟﺮا ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮐﺮد و ﺧﻨﺪه ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﯽﻧﺸــﺎﻧﺪ. اﻣﺮوز اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﺷــﺎي ﭘﻼنﻫﺎي ﺧﺎﻃﺮهاﻧﮕﯿﺰ ﺳﺮﯾﺎل ﺑﯿﺸــﺘﺮﯾﻦ ﺣﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ را ﺑﺎ ﺧﻮد درﮔﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ، اﻓﺴــﻮس اﺳﺖ. ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎ، ﺣﮑﻢ ﯾﺎدﮔﺎري دارد. ﻗﺎﺑﯽ ﮐﻬﻨﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺧﻮد ﺗﺼﻮﯾﺮ دﺳﺘﻪﺟﻤﻌﯽ اﮐﺜــﺮ ﻣﺎدران ﺗﺌﺎﺗﺮ، ﺳــﯿﻨﻤﺎ و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن اﯾﺮان را ﺟﺎي داده اﺳﺖ. ﺑﯿﺸــﺘﺮ ﻧﻘﺶآﻓﺮﯾﻨﺎن اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ اﻣﺮوز در ﺧﺎك آرﻣﯿﺪهاﻧﺪ. ﮐﺴــﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﻏﻠﺐ ﭘﺲ از دورهاي ﻓﺮاﻣﻮﺷــﯽ ﯾﺎ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺷــﺪن ﺑﻪ آﻏﻮش ﺧﺎك رﻓﺘﻨﺪ. ﻣﯽﺗــﻮان ﮔﻔﺖ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺑﺎزﯾﮕﺮ اﯾــﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻟﻬــﺎم ﭘﺎوهﻧﮋاد و ﺑﻬﺰاد ﺧﺪاوﯾﺴــﯽ، دﯾﮕﺮان ﺑﻪ ﺣﮑﻢ ﻗﻀﺎي اﻟﻬﯽ ﯾﺎ ﻗﺪر ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﺟﺰو ﻧﯿﺴــﺖﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﮐﻬﻨﻪﮐﺎر و ﺑﺎﺳﺎﺑﻘﻪاي ﭼﻮن ﻣﻬﺮي ودادﯾﺎن، ﻣﻠﯿﺤﻪ ﻧﻈﺮي، ﺳــﺎﺣﺮه ﻣﺘﯿﻦ و ﻓﺮخﻟﻘﺎ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ اﻣﺮوز ﻣﯿﺎنﻣﺎن ﻧﯿﺴــﺘﻨﺪ و دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎﻣﺸــﺎن در ﺗﯿﺘﺮاژ ﻫﯿﭻ ﺳــﺮﯾﺎﻟﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﻤﯽﺷــﻮد. زﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ روزﮔﺎري ﭼﺸــﻢ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﮔﺸــﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺑﺮاي ﮔﺎم ﻧﻬﺎدن ﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ، درﺧﺸــﯿﺪن و ﺧﺎﻣﻮش ﻧﺸــﺪن در ﻓﺮﻫﻨﮓ و ﻓﻀﺎي آن زﻣﺎن اﯾﺮان ﻣﺮارتﻫﺎي ﺑﺴﯿﺎري ﮐﺸــﯿﺪهاﻧﺪ و راه را ﺑﺮاي ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﻧﺴــﻞ ﺑﻌﺪ روﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﺼﺪاق »آﯾﯿﻦ ﭼﺮاغ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻧﯿﺴﺖ« ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﺧﻮد آﺧﺮ ﭼﻮن ﺷــﻤﻌﯽ در ﺳﮑﻮت ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎي ﻗﺼﻪ اﯾﻦ ﺑﻮد، اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺼﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺧﺘﻢ ﻧﻤﯽﺷــﻮد. ﭼﻬﺮهﻫﺎي آﺷﻨﺎي دﯾﮕﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻠﮑﺴﯿﻮن درﮔﺬﺷﺘﮕﺎن ﻣﯽﺗﻮان اﺿﺎﻓﻪ

ﮐﺮد. ﻣﺮﺣﻮﻣﺎن ﺳﺮوش ﺧﻠﯿﻠﯽ، ﻏﻼﻣﺤﺴﯿﻦ ﺑﻬﻤﻨﯿــﺎر، اﮐﺒــﺮ دودﮐﺎر، ﻣﺤﻤﺪرﺿــﺎ زرﻧــﺪي و ﭘﺮوﯾﻦدﺧﺖ ﯾﺰداﻧﯿﺎن ﮐﻪ ﺑﺎ رﻓﺘﻦﺷــﺎن، ﮔﻮﯾﯽ ﻧﻮع و ﺟﻨﺴﯽ از ﺳﺮﯾﺎلﺳﺎزي رﻓﺖ و دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ. دﯾﮕﺮاﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﺴــﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻧﻔﺲ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ اﻣﺎ از ﯾﺎدﻫﺎ رﻓﺘﻪاﻧﺪ. رﻓﺘﻨﯽ ﺧﻮدﺧﻮاﺳــﺘﻪ ﯾﺎ ﺧﺎﻧﻪﻧﺸﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺑﺎزﻧﺸﺴــﺘﮕﯽ اﺟﺒﺎري. اﯾﻦ اﺟﺒﺎر اﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺑﺎزﯾﮕﺮي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﺟﺴﻤﯽ و ذﻫﻨﯽ دارد ﻧﻪ ﻧﻘﺸﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد و ﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺳﺮاﻏﯽ از او ﻣﯽﮔﯿــﺮد. ﻧﻤﯽﺗﻮان ﻫﻤﻪ را در اﯾﻦ دﺳــﺘﻪ ﻗﺮار داد اﻣﺎ ﭘﺮﺳــﺶ اﯾﻦاﺳــﺖ ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﭼﺮا ﮔﯿﺘﯽ ﻣﻌﯿﻨﯽ، اﺑﺮاﻫﯿﻢآﺑﺎدي ...و ﮐﻤﺮﻧﮓﺗﺮ از ﭘﯿﺶ و ﺑﻨﺪرت در ﻗﺎب ﺟﺎدو دﯾﺪه ﻣﯽﺷــﻮﻧﺪ؟ اﯾﻦ اﺳﺎﻣﯽ، ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎ ﻫﺴــﺘﻨﺪ و ﺑﺮاي اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺣﮑﻢ ﺳﺮﻧﺦ دارﻧﺪ، وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺪﯾﻬﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ رﺷﺘﻪ ﺳﺮ دراز دارد.

ﺑﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﺳــﺮﯾﺎل از اﯾﻦ زاوﯾﻪ ﭘﺮﺳــﺶﻫﺎي زﯾﺎدي ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻣﺘﺒﺎدر ﻣﯽﺷــﻮد، ﺳــﻮالﻫﺎﯾﯽ از اﯾﻦ دﺳﺖ ﮐﻪ آﯾﺎ ﻗﺼﻪﻫﺎي ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮوﻧﺪه آﻧﻬﺎ را ﺑﺴﺖ و در ﮔﻨﺠﻪ ﮔﺬاﺷﺖ؟

اﮔﺮ ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﺗﻨﻬﺎ در ﺟﻮاﻧﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﺷــﻮد، ﭼﺮا ﻫﻨﻮز ﻣﺪرﺳــﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگﻫﺎ، اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ دور اﺳــﺖ و ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮدﻫﺎ، ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ اﺳﺖ؟ اﺳﺎﺳﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﭼﻮن ﮐﺴــﯽ ﻣﯽآﯾﺪ دﯾﮕﺮي ﺑﺎﯾﺪ ﺑــﺮود؟ اﻟﺒﺘﻪ در اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺳــﻬﻢ دو ﺳــﺮ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻨﺠﯿﺪ و دﯾﺪ ﺧﻮد ﺑﺎزﯾﮕﺮان ﭼﻘﺪر در اﯾﻦ ﺷــﺮاﯾﻂ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه دﺧﯿﻞ ﻫﺴــﺘﻨﺪ اﻣﺎ اﻣﺮوز ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪﻫﺎي ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ در ﺳﻪ ﻣﺪﯾﻮم ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن، ﺳــﯿﻨﻤﺎ و ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه و رﺳﺎﻧﻪ دﯾﮕﺮي ﭼﻮن ﺷﺒﮑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻄﻊ ﯾﮏ ﺟﺎي ﮐﺎر در ﺑﺎزار ﻋﺮﺿﻪ و ﺗﻘﺎﺿﺎ ﯾﺎ ﺳــﻮي دﯾﮕﺮ ﻟﻨﮓ ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻫﺮ روز ﻫﺴﺖ و اﺛﺮي از دﯾﮕﺮي ﻧﯿﺴﺖ!

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.