KHABAR JONOOB

كودكان را مجبور به شجاع بودن نكنيد!

-

يك روان شناس گفت: همان طور كه ناديده گرفتن ترسهاى كودك اصلا منطقى نيست، مجبور كردن كودك به شجاع بودن هم منطقى نبوده و تبعاتى را در پى دارد. مرجان كربلايى روانشناس و درمانگر كودك و نوجوان درباره آسيبهاى مجبور كردن كودكان به شجاع بودن، اظهار كرد: ما همه در طول زندگى، ترس را به عنوان يك هيجان طبيعى تجربه مىكنيم. شكى نيســت كه ترس با علائم گوناگون خود هيجان مفيدى براى حفظ و نگهدارى خود، از آزار و اذيت است، زيرا فرد را از دست زدن به اعمال خطرآفرين باز مىدارد. وى افزود: همچنين او را براى تعديل رفتار اجتماعى در آينده آماده مىكند. بدين معنا كه فرد به علت ترس از فقر در آينده به كار و كوشش مىپردازد يا به سبب ترس از مجازات قانون، رفتار خود را كنترل و مديريت مىكند. گاهى ترس يكى از پايههاى مهم يادگيرى به شمار مىرود. با اينكه ترس مورد پسند هيچ كس نيست، ولى در بعضى مواقع مفيد هم واقع مىشود. اين روانشناس با اشاره به اينكه برخى از كودكان هيچگاه معناى ترس را درك نمىكنند، اما بسيارى از آنها با مجموعهاى از تجارب ترسناك در طول زندگى شان روبرو مىشوند، گفت: آنها از افراد غريبه، تاريكى، حيوانات، طوفان، توالت و يا هر چيز جديد يا متفاوتى مىترســند. اين گونه ترسها در برخى ســنين يا دورههايى خاص تشديد مىشوند. براى مثال ترس از صداهاى بلند در دو ســالگى به اوج مىرســد. كربلايى با بيان اينكه با افزايش تجارب كودك در محيط زندگى، برخى ترسها از ميان مىروند؛ اما انواع ديگرى از ترس، جاى مواد قبل را ميگيرد، ادامه داد: بعضى از كودكان 3 تا 4 ساله، ممكن است، به ويژه از صداهاى بلند و يا تاريكى بترسند؛ اما كودكان 5 ساله با تجربهتر هستند، ولى ممكن است هنوز از تاريكى و يا آسيبهاى احتمالى وحشت داشته باشند. در اين سن، ممكن است هنوز ترس از جدايى از پدر و مادر در ذهن كودك وجود داشته باشد. وى تصريح كرد: وقتى كودك به 8 يا 9 سالگى مىرسد، به طور كلى ترسهايش كاهش مىيابد، اما نارسايىهاى شخصيتى و مسخره شدن از سوى ديگران، از نگرانىهاى عمده او به شمار مىرود. در 10 سالگى با افزايش اعتماد به نفس، از اين قبيل نگرانىها كاسته مىشود. ما با بسيارى از والدين مواجه مىشويم كه براى كاهش ترسهاى كودك، او را مجبور مىكنند كه شجاع باشد و نترسد، (آدم كه از گربه نبايد بترسه، مگه اينم ترس داره آخه؟ تو ديگه بزرگ شدى زشته، پسر كه گريه نميكنه، نگاه كن اون بچه گريه نميكنه، تو آخه چرا گريه مىكنى؟ داداش آرمان رو نگاه كن اصلا نمىترسه، تو هم از اون ياد بگير. مريم زشته، چرا جيغ ميزنى؟ هرجا ميريم آبروى منو ميبرى). اين روانشناس افزود:والدين از عواقب حرفها و رفتارهاى خود بى اطلاع هســتند و شــايد نمىدانند كه اين دست از حرفها چقدر بر كاهش اعتماد به نفس و عزت نفس كودك و همچنين افزوده شدن ترسهاى او موثر هستند، همان طور كه ناديده گرفتن ترسهاى كودك اصلا منطقى نيســت، مجبور كردن كودك به شــجاع بودن هم منطقى نيست

ويازانوتبع­ات وراازآســي­تحملبهاىوز­نخاصبازخود­دارراد.در پى دارد. كربلايى اضافه كرد: اما بهيادســفت­ىوداشــته باشيدكاهش هيچ گاه واكنش بيش از حد به آنها نشــان ندهيد؛ و به ياداينداشـ­ـتهشرايطبا­شيد كه يك پاسخ منطقى به كودك مىتواند جلوى پيشرفت ترس او را بگيرد. مسخره كردن، عصبانى شدن و انتقاد بى موقع اضطراب و يا ترس كودك را افزايش ميدهد. جملاتى نظير:چه بچه ترســويى! تاثيرات منفى در بر دارد. زيرا در بسيارى از موارد واكنش كودك به اين برخوردها، مخفى كردن ترس است، نه فراموشى آن. هرچه با عصبانيت بيشترى بگوييد كه فرزندتان مثلاً: از رفتن به طبقه بالا مىترســد، ترس در وجود او بيشتر خواهد شد. وى با اشاره به اينكه توجه و همدردى بيش از حد نيز نادرست است، افزود: در آغوش گرفتن و نوازش كودك در پى بروز ترس، اين احساس را در او افزايش مىدهد، كه يك خطر واقعى وجود داشته است. جلوگيرى و از بين بردن ترس به طور كلى، غيرممكن اســت. بعضى از انواع ترس ها با رشد و گســترش تجارب كودك، خود به خود از ميان مىروند و بعضى ترسها نيز با از بين رفتن محرك از بين مىروند. اگر چه همين محرك، ممكن است آثارى در كودك بگذارد كه در تمام عمر او را ناراحت كند. اين روانشناس گفت: براى غلبه بر ترس كودكان اين كه آنها را از اوضاع و حالاتى كه موجب ترس مىشوند دور كنيم، بدون شك خوب نيست زيرا اولاً دور كردن كودك از اين اوضاع غيرممكن اســت، ثانياً زندگى پر از اين احوال و اوضاع است. از اين رو، بهتر است كودك را به برخورد با اوضاع ترسناك عادت دهند. گاهى مىتوان ترس كودك را در يك چيز با روش »شرطى كردن« به تدريج از بين برد. كربلايى ادامه داد: همچنين، هرگز نبايد ترس كودكان را حقير شمرد كه اين عمل خود به نتايج وخيمى منجر مىشود. زيرا اگر كودك ترس خود را اظهار نكند به ذهن ناخودآگاه او مىرود و در تمام زندگى مزاحم او مىشود. بايد اعتماد به نفس را در او ايجاد كنيم و همواره به او تلقين كنيم كه مىتواند شخصاً كارهايى را انجام دهد و از ترغيب و تشويق او به برخورد با مشكلات غفلت نكنيم. به علاوه، بايد بكوشيم كه موانع ميان ما و كودك از بين برود و بدون هيچ فاصلهاى و به تدريج با كودك ارتباط برقرار كنيم، تا عملاً صداقت، محبت، و توجه ما را نسبت به خودش احساس كند و به ما اعتماد داشته باشد. وى اضافه كرد: مطالعات روانشناسى ثابت كردهاند كه قانع ساختن كودك به نترسيدن و نبودن محرك براى آن مفيد نيست بلكه بهتر است اصل اطمينان ميان كودك و بزرگسالان (والدين) برقرار شود. اين روانشناس خاطرنشان كرد: گاهى والدين ممكن است براى از بين بردن ترس كودك بگويند اين است نگاه كن ما نمىترسيم. لكن موفقيت اين روش نيز محدود است زيرا كودك به علت كوچكى بدن و كمى سن و نيرويش نمىتواند با پدر يا مادر خود كه از او بزرگتر و قوىترند برابرى كند، ولى اگر اين عمل از طريق همسالانش انجام گيرد مفيدتر خواهد بود. چنانكه مثل وقتى كودك از خوردن دارويى مىترسد همين كه كودك ديگر را در خوردن آن مىبيند ترسش برطرف مىشود.

آسيب ديدگى رباط صليبى خلفى :( تندينيت:

اين شرايط به واسطه التهاب تاندون هاى اطــراف مفصل زانو رخ مى دهد كه از اســتفاده بيش از حد سرچشمه گرفته و بين ورزشكاران ميانسال شيوع بيشترى دارد. حركات تكرارى، مانند دويد ن مــى تواننــد موجــب تحريــك، درد و تــور م كيسههاى حاوى مايع اطراف زانو شود. اين آسيب ناشى از استفاده بيش از حد بين نوجوانان پسر، به ويژه ورزشكاران شيوع بيشترى دارد. از علائم آن مى توان به احســاس درد اطراف زانو و درد هنگام باز كردن پا اشاره كرد. اين شــرايط زمانى شــكل مىگيرد كه غضروف محافظ مفصل تخريب شده و اســتخوان روى استخوان ساييده شــود. آرتريت مى توانــد موج بتورم ، دامنه حركت مفصل شود.

بورسـيت: بيمارى ازگود اشلاتر: آرتريـت:

 ??  ??
 ??  ??

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran