به بهانه روز ملی شوراها

Setare Shargh - - یادداشت -

تقویم این هفته روز خاصی را در خود جایداده بود که البته بعید میدانم غیر از خود مشمولان این روز و تعداد اندکی، متوجه این روز و اهمیت آن شده باشند. یکشنبهای که گذشت، روز ملی شوراهای اسلامی شهر و روستا بود. قصد ندارم در مورد اهمیت شورا بهعنوان یک پارلمان محلی صحبتی بکنم، بلکه میخواهم زاویه دید دوربینم را چرخانده و از بالای تالار کاشفی اداره ارشاد اسلامی شهر سبزوار به مراسمی که به مناسبت این روز برگزارشده بود، بنگرم. سه ستون با بیش از 20 ردیف و هر ردیف حدود 20 صندلی. بیشتر از نیمی از سالن توسط شوراهای اسلامی شهر و روستا )شوراهای سه شهر سبزوار، ششتمد، روداب و روستاهای بخش مرکزی سبزوار و دو بخش ششتمد و روداب( پرشده بود. فکر میکنید چند نفر از این تعداد شورا، خانم بودند؟ 7 نفر! بله! درست میبینید! از سبزوار با تمام روستاهایش، ششتمد با تمام روستاهایش، روداب با تمام روستاهایش، تنها 7 نفر زن وارد پارلمان محلی شورا شدهاند! تازه فکر میکنید از بین دو ردیف از روسای ادارات، نهادها و دانشگاههای مختلف و معاونین آنها چند خانم حضور داشت؟ فقط یک نفر! خانم کسرایی ریاست محترم اداره بهزیستی! شاید برخی بگویند هنوز داریم روسا و معاونین زن که دیروز تشریف نداشتند! بله داریم اما اولاً روسا و معاونین آقای بیشتری هم داریم که دیروز نبودند ثانیاً همیشه و همهجا گفتهام، نسبت بگیرید! چند درصد از پستهای انتصابی توسط آقایان پرشده و چند درصد توسط زنان؟ اگر این نسبت نهتنها ۵0 به ۵0 بلکه ۶0 به ۴0 هم بود، من بهعنوان یک زن دیگر حرفی و انتقادی نخواهم داشت! اما ....

کمی از مکالمات و گفتگوهای دیروز بگوییم. بانوان شورا که با یکدیگر صحبت میکردند، اذعان داشتند همینکه در جامعه ما زنی کاندیدا میشود و حاضر میشود، پوسترهای تبلیغاتی و تصویر خود را به درودیوار شهر بچسباند، جسارت فراوانی دارد! خود در معرض انتخاب واقعشدن جرئتی میخواهد که در این جامعه مردانه هر مردی حاضر به انجامش نیست چه برسد به زنان که موانع بیشتری بر سر راهشان هست. یکی از این موانع بزرگ که اکثر خانمها با آن اشتراک نظر داشتند این بود که برای بودن در عرصههای مدیریت شهری و در فضایی کاملاً مردانه، باید با خیلی چیزها جنگید، با برخی نگاهها، با ادبیات جنسیتی حاکم در گفتمان جامعه، با لطفهای بیمورد و ...! تازه این مباحث در مورد مسئولیتهای انتخابی است که با همه این مشکلات بازهم دوره به دوره شاهد حضور پررنگتر بانوان و گرفتن رأی اعتماد از مردم هستیم اما در مورد پستهای انتصابی موضوع از قرار دیگری است. دریکی از جلسات پارلمان مشورتی زنان بودیم که خانم محترمی از مسئولین حاضر درخواست کرد که از ظرفیت زنان بیشتری در پستهای انتصابی و ریاست ادارات بهرهمند گردیم. پاسخی که دریافت کردیم این بود که درهرصورت قرار گرفتن در این سمتها، سلسلهمراتبی دارد و ابتدا بایستی در حوزه زنان نیروسازی اتفاق بیفتد و سپس با قرار گرفتن زنان در پستهای معاونت و کسب تجربه، به سمت انتصاب آنان در سمت ریاست ادارات برویم! شنیدن این پاسخ برایم سخت بود! برای همین یک سؤال کردم: آیا برای انتصاب مردان هم همین سلسلهمراتب رعایت میشود؟ در جامعهای که برای انتصاب مردان تمام لابیگریهای ممکن اتفاق میافتد و تنها چیزی که موردتوجه قرار نمیگیرد، رزومه و رعایت ساختار سلسلهمراتبی است و کوتاهترین راه که همانا لابیگری و چسبیدن به مهرههای قدرت است، انتخاب میشود، به زنان که میرسد، دم از ساختار منطقی و طی شدن فرآیند صحیح میزنیم. اگر قرار است ساختارها رعایت شود، هم برای مردان و هم برای زنان انجام شود اما اگر قرار است فرآیندها و ساختارها پیچانده شود، برای همه پیچانده شود! در غیر این صورت فقط یک شائبه ایجاد میشود و همانا وجود ارادهای در لایههای زیرین برای عقب نگهداشتن زنان و استفاده نکردن از ظرفیت این ۵0 درصد جامعه است.

تکتم صنعتی

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.