حکایت روزهای روزه!

Setare Shargh - - صفحه اول - سردبیر

قدیمیهای ما اعتقاد داشتند زبان روزه نباید دروغ بگویی و غیبت کنی و کلاً قدیمیها در روزهای ماه رمضان خیلی سعی داشتند گناه نکنند. «باور»ی که مانند خیلی باورهایشان غلط بود. چرا که مبطلات روزه، افعال حرام نیستند و در واقع روزه گرفتن یعنی انجام ندادن کارهایی که در حالت معمول، مباح هستند، نه حرام. مانند خوردن و آشامیدن، اماله، قی یا مسائل مباحی که در حالت معمولی گناه محسوب نمیشوند. البته قدیمیها عموماً میدانستند گناهها ـ به خصوص گناههای زبانی مانند دروغ و غیبت ـ روزه را باطل نمیکند و بیشتر بحث بر سر این بود که ارزش و ارج آن را از بین نبرد. )البته دروغ بستن به خدا، پیغمبر)ص( و اهل بیت)ع( مبطل روزه هست که بحثی جدا دارد.( این باور، در ناخودآگاه ما باقی مانده و به راحتی نمیشود از باورهای نسلهای قبل بیرون آمد. البته زیاد هم باور آسیبزنندهای نیست. اگر آگاهی کافی وجود داشته باشد، چه بهتر که دهان روزه از گناهان زبانی هم دوری کنیم؛ فقط یادمان نرود که دروغ و مانند آن فقط در ماه رمضان حرام نیستند و ما در تمام طول سال، محقّ نیستیم که دروغ بگوییم! حالا و در چنین فرصتی، ناخواسته وارد یک قیاس میشویم: اگر تصمیم بگیریم در ادامه همان حسی که ناخودآگاه جمعی ما، القا میکند؛ در ماه رمضان و در ساعات روزهداری، این گناهان را از خود دور کنیم، چه اتفاقی میافتد؟ آیا آنچنان به بعضی از اینها عادت کردهایم که ترک این عادت موجب مرض میشود؟ وقتی مجبوریم در مقابل هر بار دروغ گفتن، غیبت کردن، افترا زدن، تهمت بستن و ... مقاومت کنیم و یادمان بیاید «روزهداریم»؛ چندبار در روز مجبور به مقاومت میشویم؟ چه قدر سؤال در ماه رمضان، برایمان ایجاد میشود! چقدر «دروغ» برایمان عادی شده؟ چقدرمان به اجبار حفظ شغل، تحصیل، چشم خلق، چشم خانواده و ... «ریا» میکنیم «دروغ» میگوییم؟ چقدر برای دریافت یک وام، گذاشتن فرزندمان سر یک شغل دولتی، کسب یک کرسی ریاست، بستن یک قرارداد پیمانی و .... دروغ گفتهایم و با بعضیها «بستهایم»؟ دیگر چقدر زندگی کردن بدون «نقش» و «نقاب» ـ که در واقع صورت مدرن دروغ هستند ـ برایمان امکان دارد؟ چون در مهمانی خدا؛ قرار است ب ینقاب بیاییم و ب ینقش!

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.