اﻧﺒﻮهﺷﻌﺮواﻧﺪوهﺷﺎﻋﺮ

ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﺑﺎ ﺁﺑﺎﻥ ﺻﺎﺑﺮی، ﺷﺎﻋﺮ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪ ﻣﺸﻬﺪی ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯی ﺭﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽﺩﻫﺪ

Shahrara Institute - - News - ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ ﺯﻭﺯﻧﯽ|

ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ ﻛﻪ ﭘـﺎﺭﺳـﺎﻝ ﺑﺮﭘﺎ ﻛــﺮﺩﻩ ﺑـﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﻋﻜﺲﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﭼﻮﺑﻰ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺁﺛﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯﺍﺵﺷﺎﻳﺪﻣﻰﺧﻮﺍﺳﺖﻣﺨﺎﻃﺐﺭﺍﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﺑﻜﺸﺪ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ. ﺁﺑـﺎﻥ ﺻﺎﺑﺮﻯ، ﻫﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻋﻜﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻓﻴﻠﻢﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺩﺭﻭﺩﮔﺮﻯ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻰﻧﻮﻳﺴﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﭼﻨﺪﻭﺟﻬﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺎﻟﺐ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻰﺑﺮﺩ. ﺷﺒﻰ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻚﺳﺎﻝ ﺳﺮﺍﻏﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﺗﺪﻭﻳﻦ ﻣﺴﺘﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ژﺍﻧﻮﻳﻪ ﺩﺭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﻫﺎﻯ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺎ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻧﺴﺨﻪ ﻧﻬﺎﻳﻰ ﻣﺴﺘﻨﺪﺵ ﻓﺮﺻﺖ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﻛﻤﺎﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﻤﻪﻛﺲ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ؛ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻯ، ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻯ، ﻛﻠﻪﻓﺮﻳﺎﺩ، ﻋﺜﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﻭﺳﺖ، ﺟﻮ ﺑﻰﺗﻮﺟﻪ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ... . ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ، ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺻﻔﺤﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎﻳﺶ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺠﻤﻰ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﺑﺎﻥ ﺻﺎﺑﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻼﻗﻴﺖ ﺍﻭﺳﺖ، ﺍﻳﻨﻜﻪ 2ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﻳﺎﺭﻭﻳﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰﺩﻫﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻰﻛﻨﺪ.ﻣﺜﻼﺷﻤﺎﻳﻚﻓﺮﻳﻢﻋﻜﺲﺭﺍﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞﻳﻚﻓﺮﻡ ﭼﻮﺑﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﺪ ﻭ ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﮕﻔﺖﺍﻧﮕﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭﻡﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰﺍﺳﺖﻛﻪﺳﺎﻝﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖﻣﻰﻛﻨﻴﺪ؟ ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻢ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﻛﻪ ﻣﻰﮔﻮﻳﻴﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﻡ ﺻﺪﻕ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﭘﺎﻯ ﻋﻤﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻼﻗﻴﺖ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺁﻣﻮﺯﺷﮕﺎﻩ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻰﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ﻛﻨﻰ. ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺧﻴﻠﻰ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﻰﺩﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻰﺭﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻼﻗﻴﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ.ﺗﻮﺿﻴﺢﺩﺍﺩﻥﻫﻤﻴﻦﺩﺭﻫﻤﻜﺎﺭﻯﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻛﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻧﺮژﻯ ﻣﻰﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻦﺭﻭﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﻛﻨﻢ؛ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻯ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰﺩﻫﻢ.

ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺎﻋﺮﻯ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻯ ﻣﻰﻛﻨﺪ، ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﻛﺪﺍﻡﻳﻚ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻳﺘﺎﻥ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖﻭﻛﺪﺍﻣﺶﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥﺍﺭﺟﺤﻴﺖﺩﺍﺭﺩ؟ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺷﺎﻋﺮ، ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﻢ. ﭼﻮﻥ ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﻐﻞ ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻢ. ﺷﻌﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳـﺖ. ﻫﻤﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺖ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎﻯ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﻢ. ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪﺑﺴﺎﺯﻡ.ﺭﻭﻯﻫﻢﺭﻓﺘﻪﻫﺮﻳﻚﺍﺯ2ﻫﻨﺮﻣﺪﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻰﺑﻴﻨﻢ. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻭﺣﻴﻪﺍﻡ ﺑﺮ ﻫﺮ 2ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻳﻜﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﺎﺧﺖ ﻣﺴﺘﻨﺪﻯ 09ﺩﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭﺑـﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯﺩﻭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻢ. ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻋﻼﻗﻪﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻢ ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻘﻢ ﺑﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻯ. ﺍﻳﻦﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻢ. ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﺎﺧﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﺑﻪﻃﻮﺭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺎ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ »ﻛﻠﻪﻓﺮﻳﺎﺩ« ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏ ﭘﺎﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ 5،4ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻣﺶ. ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﺑﻴﺘﻰﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩ. ﺁﻥ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻋﺜﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻡ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻛﻠﻪﻓﺮﻳﺎﺩ ﻫﻢ ﺟﺎﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺷﻌﺎﺭﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻓﻰ، ﻣﺸﻬﺪﻯ، ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ، ﺑﻴﺮﺟﻨﺪﻯ ﻭ ﺑﻪﻃﻮﺭﻛﻠﻰ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺜﻼ: ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﺭ ﻫﻮﺍ ﻃﻮﻕ ﺯﻣﻴﻨﻪ/ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻏﻢ ﻣﺨﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﻨﻪ/ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻏﻢ ﻣﺨﻮﺭ ﺑﺮ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ/ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺳﺎﻳﻪ ﺻﺒﺢﭘﺴﻴﻨﻪ.

ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺷﺪﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻋﺮﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻴﺪ؟ ﺷﺎﻋﺮ ﻫﺴﺘﻢ. ﺧﻴﻠﻰ ﻫﻢ ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻡ. ﺍﻣﺎ ﺑﻨﺎ ﺑﻪﺩﻻﻳﻠﻰ ﭼﺎپ ﻭ ﻧﺸﺮ ﺷﻌﺮﻫﺎﻳﻢ، ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫﻪ08 ﻛﺘﺎﺏ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ »ﻛﺎﺟﻰ ﺩﺭ ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ« ﺩﺭ ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﻛﺘﺎﺏ ﺳﺎﻝ ﺷﻌﺮ ﺟﻮﺍﻥ )ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺷﻌﺮ ﻗﻴﺼﺮ ﺍﻣﻴﻦﭘﻮﺭ( ﺟﺰﻭ 12ﻛﺘﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﭼﻮﻥ ﺗﺎ ﻳﻚﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺵ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻰﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻡ. ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ. ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻﻛﺴﻰ ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻳﻚ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺍﺩﺑﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﻥ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ! ﻳﻜﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺑﺖ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎ ﻛﺘﺎﺏ ﺷﻌﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎپ ﻧﺪﺍﺭﻯ؟ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﺸﺮ ﻭ ﭼﺎپ؟ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻜﻞﻏﻠﻂﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﻜﻪﺷﺎﻋﺮﺑﺮﻭﺩﺩﻧﺒﺎﻝﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺗﻰ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﺘﺎﺏ ﺷﻌﺮﺵ ﺭﺍ ﭼﺎپ ﻛﻨﺪ. ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﻛﻨﻢ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﭼﺎپ ﻭ ﻧﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﻡ. ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭼﺎپ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﺻﺤﺎﻓﻰﻛﺮﺩﻩﺍﻡﻛﻪﺷﻜﻠﺶﺭﺍﺑﺒﻴﻨﻢ.ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎپ ﺷﻌﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺭﻏﺒﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺩﺭﻳﺎﺑﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻳﺎ ﺁﻥ ﻳﻜﻰ ﺭﺍ.

ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﺰﻳﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪﺷﻌﺮﺩﺍﺭﺩ؟ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎ ﻛﺘﺎﺏ ﺷﻌﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻰﺩﻫﻰ ﻭ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻰﺭﻭﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ. ﻛﺘﺎﺏ ﻛﻰ ﺍﻳﻦﻃﻮﺭ ﺭﻭﻧﻤﺎﻳﻰ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ؟ﻭﻗﺘﻰﻣﺨﺎﻃﺐﻓﻴﻠﻢﺭﻭﻧﻤﺎﻳﻰﺷﺪﻩﺗﺎﻥﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﺪ، ﻳﺎ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺍﻣﺎ ﻛﺘﺎﺏ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺭﻭﻧﻤﺎﻳﻰ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ. ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﻴﻠﻰ ﻛﻢ ﻛﺘﺎﺑﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺁﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﻌﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻣﺎﺭ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺗﻮﻯ ﮔﻮﺷﻰﻫﺎﻯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻰ ﻫﻢ ﺷﻌﺮ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ﻳﺎ ﺷﻌﺮ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﺷﻰ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺍﺳﺖ.

ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻳﺪ؟ ﻧﻪ. ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ؟ ﻣﮕﺮ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻢ؟ ﺷﻌﺮ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﺳﺘﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﺩﻡﻫﺎﻳﻰ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺷﻌﺮ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﺭﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻝﻫﺎﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﺠﻠﻴﻞ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪﻫﺎﻯ ﺷﻌﺮ ﺩﻭﺭﻫﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﺮﻭﺩ ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺟﺎﻫﺎ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻰﺯﻧﻨﺪ ﻧﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻧﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻰﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ! ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻛﺴﻰ ﺷﻌﺮﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩﻡ ﻛﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕﻫﺎﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻓﻴﻠﻤﻢ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﺴﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﻼﻧﻰ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﻯ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺷﻌﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ، ﭼﻪ ﻓﻴﻠﻤﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟! ﺳﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﻰ ﻣﺜﻞ ﻋﺒﺪﺍ... ﻛﻮﺛﺮﻯ ﻭ ﻗﺎﺳﻢ ﺻﻨﻌﻮﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺗﺎﺟﻰ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻫﺎﻳﻰ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺧﻮﺑﻰﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻰﺑﻴﻨﻨﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ ﻛﺎﺭ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺗﻰ ﻧﺎﻛﺠﺎﺁﺑﺎﺩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺯﻧﮓ ﻣﻰﺯﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺑﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎپ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ؟ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﺎﺷﺮﻯﻣﺜﻼﺩﺭﻟﻨﺪﻥﺗﻤﺎﻳﻞﺩﺍﺭﺩﻛﺘﺎﺑﻢﺑﻪﻓﺎﺭﺳﻰﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﭼﺎپ ﺷﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻛﺴﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﺩ. ﻛﺴﻰ ﻧﻤﻰﭘﺮﺳﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﺘﺎﺑﺖ ﭼﺎپ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺷﺮ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﭼﺎپ ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺷﻌﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻔﺶ ﺁﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻛﻨﻢ. ﺁﻥ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺎﻋﺮ ﭘﻴﺶﻛﺴﻮﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﻛﺘﺎﺏ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﭼﺎپ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎﭘﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﻰﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩﻡﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻢﺑﮕﻮﻳﻢﺩﻟﻴﻠﺶﺍﻳﻦﺍﺳﺖﻛﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺑﻰﻣﻬﺮﻯ ﺷﺪﻩﺍﻡ. ﻭﻗﺘﻰ ﻛﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻳﺎ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺟﺸﻨﻮﺍﺭﻩﺍﻯ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪﺍﻯ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﭘﺸﺖ ﺍﻳﻦ ﺑـﻮﺩﻩ. ﭼﺮﺍ ﻛﺴﻰ ﻧﻤﻰﺁﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻤﻠﻜﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﺎﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﭼﺮﺍ ﻛﺴﻰ ﻧﻤﻰﺁﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﭼﻪ ﻣﻰﺷﻮﺩ؟ ﻣﮕﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﻰ ﻛﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻰﺩﻫﻢ؟ ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﺧﺮﺝ ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻰﺁﻭﺭﻡ؟ ﻫﻤﻴﻦﻗﺪﺭ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻰﺍﻫﻤﻴﺘﻢ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻰﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﺍﺛﺮ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻰﻛﻨﻢ. ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﺭﻭﺗﻴﻦ 09ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻰ ﻧﻤﻰﺳﺎﺯﻡ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.