ﭘﺴﺮزﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮدمﻫﺴﺘﻢ

Shahrara Institute - - News - ﻣﺮﯾﻢ ﻗﺎﺳﻤﯽ|

ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ »ﺑﺬﺍﺭ ﺑﺮﺍﺕ ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺸﻢ« ﻭ ﻟﺐﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷــﻜﻞ ﻏﻠﻮﺁﻣﻴﺰﻯ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻤــﻊ ﻣﻰﻛﻨــﺪ ﻭ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﺩ ﻋﻜﺎﺱ ﺍﺯ ﻓﻴﮕــﻮﺭ ﻣﺎﻫﻰ، ﭼﻨﺪ ﻧﻤﺎﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﮕﻴــﺮﺩ. ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳــﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺑــﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺮﻣﻰﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺻﻨﺪﻟﻰ ﻣﻰﺁﻳﺪ، ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻧﻘﺶ ﻛﻮﺩﻙ ﺩﺭ»ﺁﺑﮕﺮﺩﻯ« ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺯﺩ: - ﺑﺎﺑﺎ! ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮ ﺩﺭﻳﺎ. ﻣﻰﺭﻯ. ﻫﻨﻮﺯ ُﺧﺮﺩﻯ، ﺩﺭﻳﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻠﻌﺪ. َﻣﺮﺩ ﻛﻪ ﺷﺪﻯ، ﺩﺭﻳﺎ ﻫﻢ ﻭ ﻣﻰﻧﺸﻴﻨﺪ ﺭﻭﻯ ﺻﻨﺪﻟﻰ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭﻯ ﻣﺎ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﺍﻻﺗﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﮔﻮﺷــﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﺍﻳﻦﺑﺎﺭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯ ﺩﺭﻭﻥ »ﺁﺑﮕﺮﺩﻯ« ﻣﻰﺁﻳﺪ ﺑﻪﺳﺮﺍﻏﺶ ﻛﻪ ﺿﺒﻂﺻﻮﺕ، ﺁﻫﻨﮓ ﺍﺷــﺘﺒﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﭘﺨﺶ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﻚ ﻗﺮﺹ ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ 02ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻛﺮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍﻛﻨﺶ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻰﻣﻬﺮﻯﻫﺎ، ﺑﻪﺟﺎﻯ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﭘﺸــﺖﺻﺤﻨﻪ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﻳﻜﻪ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻥ، ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﻛﺎﺭﻯ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﺍﺳــﺖ ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴــﻰ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ 11ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگ ﺭﺍ ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳــﺖ، ﺗﺎﺟﺎﻳﻰﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ »ﻣﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎﻯ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺸــﻬﺪ« ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺁﺑﮕﺮﺩﻯ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺴــﺘﻘﻞ ﻣﺸﻬﺪ ﻭ ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺍﻫﺎﻟﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻰﺷــﻮﺩ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎﺣﺪﻯ ﺍﺯ ﻻﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﺸﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ، ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ، ﺳــﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻼﺗﻜﻠﻴﻔﻰﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻭﺳــﺖ. ﺩﺭ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺳــﺎﺑﻘﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ، ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑــﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑــﻪ ﻣﻮﺿــﻮﻉ ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگ ﻭ ﺟﻨﺲ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ، ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚﺗﺮ ﺷﻮﻳﻢ.

ﺩﺭ 02ﺳــﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ، ﺣﺪﻭﺩ 02ﺍﺛــﺮ ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨــﻪ ﺑﺮﺩﻩﺍﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﺯﺁﻥ ﻣﻴﺎﻥ، 11ﺍﺛــﺮ ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ 01ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺳﻔﻨﺪ ﻫﺮﺳــﺎﻝ، ﻟﺒﺎﺱ ﺣﺎﺟﻰﻓﻴــﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﺑــﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥﻫــﺎ ﻣﻰﺭﻭﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻳﻚﻧﻮﻉ ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﺯﻋﻢ ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮﻯﻫﺎ، ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬــﺎ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﺳــﺮ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﮕﻰ ﺍﺳــﺖ. ﺁﻳﺎ ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷــﻴﻮﻩ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺪ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺑﺮﺳﻴﺪ؟ ﻣﻮﻧﻮﻟــﻮگ، ﻋﻼﻗــﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﺷــﺨﺼﻰ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻰ ﻣﻦ ﺍﺳــﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪﺳﻤﺖ ﺁﻥ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻡ، ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﺸــﺪﻡ. ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﭘﻴﺶ ﻓﺮﺷــﻴﺪ ﺗﻤﺮﻯ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﻪﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: »ﺁﻗﺎﺟﺎﻥ! ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﺗﻮ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﻦ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻛﻨﻢ.« ﺷــﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻰ ﺑﺎﺷــﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯﻫــﺎﻯ ﺧﺼﻮﺻﻰ ﻣﻦ ﺭﺍ

ﮔﻔﺖوﮔﻮﺑﺎﻋﺒﺎسرﺛﺎﯾﯽ،ﺑﺎزﯾﮕﺮﭘﯿﺶﮐﺴﻮتﺗﺌﺎﺗﺮ ﮐﻪﯾﺎزدﻫﻤﯿﻦﻣﻮﻧﻮﻟﻮگﺧﻮدرارویﺻﺤﻨﻪﺑﺮدهاﺳﺖ

ﺩﺭﻙ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﻰﺩﺍﻧﺪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻛﻤﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺸــﻬﺪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﻭﻝ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻧﻤﻰﺳــﺎﺯﻡ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻛﻢ ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺷﺘﻢ؛ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴــﺘﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺏ ﻋﺮﻕ ﻣﻰﺭﻳﺰﻡ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﻪﺭﻭﺯ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻳﻚ ﻛﺎﺭ ﻫﺮﺩﻡﺑﻴﻠﻰ ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﻰﺑﺮﻡ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺴــﺌﻠﻪ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺎﻋﺚ ﺷــﺪ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺭﻓﺎﻗﺘﻰ ﻣﻦ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﺗﺌﺎﺗﺮﻯ، ﺧﻴﻠﻰ ﻛﻮﭼﻚ ﺷــﻮﺩ؛ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺳﻼﻡﻭﻋﻠﻴﻚﻫﺎ، ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﺑﺮﻭﻡﻫﺎ، ﺭﻭﺑﻮﺳــﻰﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺘﻦﻫﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴــﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ، ﺑﺎﻋﺚ ﺷــﺪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻰ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ ﺗــﺎ ﻛﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺳــﺒﻚ ﻭ ﺑﺮﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ»ﺁﺑﮕــﺮﺩﻯ« ﻳــﻚ ﭘــﺮﺩﻩ ﺁﺑﻰ، ﻳــﻚ ﺿﺒﻂﺻــﻮﺕ ﻭ ﻳﻚ ﻛﻼﻩ ﺳــﺒﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻰ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ؛ ﻓﻀﺎﻳﻰ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎﻯ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﺳــﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺣﺴﻰ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻫﻤﺬﺍﺕﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ ﻛــﻪ ﺍﺯ ﻧﺸــﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﻜﺘــﺐ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺘﺎﻧﻴﺴﻼﻭﺳﻜﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺳﺎﻝ38 ﺩﺭ »ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ« ﻫﻢ ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﻳﺪﻳﻢ. ﺁﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﭼﻨﺪ ﻟﻜﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ، ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﻣﻰﺯﻧﺪ. ﻧﻤﻰﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺯﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺪﻧﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳــﺖ ﻭﻟﻰ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﮕﺮﺩﻯ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺮﻕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧــﻰ ﻣﻰﺭﻳﺰﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﺯﻥ ﺑﻪ ﭼﺸــﻢ ﻧﻤﻰﺁﻳﺪ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﻛﻮﺭ ﺳﺒﻚ ﻭ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ، ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻀﺎﻯ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻛﺎﻣﻼ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰﻛﻨﻢ. ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ، ﺗﺤﺮﻙ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻡ، ﻋﺮﻕ ﻣﻰﺭﻳﺰﻡ، ﺗﻮﻯ ﻧﻘﺶ ﻣﻰﺭﻭﻡ ﻭ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨــﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻞ، ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻢ ﺣﺮﻓﻢ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻢ.

ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷــﻤﺎ ﺁﺑﮕﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺟﻤﺸــﻴﺪ ﺧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻴﺪ، ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺑﺨﺶﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻰﺩﻫﺪ. ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺛﺮ ﺍﺯ ﻣﺘﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻥ ﺩﻏﺪﻏﻪﻫــﺎ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻴﺎﺕ ﻋﺒــﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳــﺖ، ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ 51ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻥﻗﺪﺭ ﺍﺟﺮﺍ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺟﻮﺭﻫﺎﻳﻰ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺪ؛ ﺑﻪﺧﺼﻮﺹ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻫﻢ ﺳﻪ، ﭼﻬﺎﺭ ﻏﻮﺍﺹ ﺑﻪ ﺗﻮﺭﻡ ﺧﻮﺭﺩﻧــﺪ ﻭ ﻗﺼﻪﻫﺎﻳﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺸــﻨﺎﻣﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻴﺸــﺘﺮﻯ ﻛﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﮕــﺮﺩﻯ ﻗﺼﻪ ﺭﻗﺺﻫــﺎ، ﺧﻠﻮﺕﻫﺎ، ﺗﺮﺍﻧﻪﺳــﺮﺍﻳﻰﻫﺎ، ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ، ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺯ ...ﻭ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻣﻀﺎﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﭘﺎﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰﺭﺳــﺪ ﺑﺨــﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگﻫﺎﻳﺘﺎﻥ، ﺑــﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻛﺎﺭﻯ ﻭ ﺷــﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻰﺷــﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨــﺎﻥ ﻛــﻪ ﺩﺭ ﺳــﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴــﺪ، ﻣﺎ 09ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻣﻮﻧﻮﻟﻮگ ﺍﺯ ﺧﺼﻮﺻﻰﺗﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳــﻚ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﻢ. ﺁﻳﺎ ﺑﻪﻋﻤﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻳﺪ ﺩﺭﻭﻧﺘﺎﻥ ﻭ ﺳــﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰﻫﺎﻳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷــﺎﮔﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ؟ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤــﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫــﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰﻛﻨﻢ. ﺩﺭ ﺳــﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺼﻮﺻﻰ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻣﻰﻛﺮﺩﻡ، ﺗﺮﺱ ﻭ ﺍﺑﺎﻳﻰ ﻧﺪﺍﺷــﺘﻢ. ﺩﻏﺪﻏﻪﺍﻡ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﺩﻡﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻰﺁﻳﻨﺪ، ﻋﺸﻘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳــﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺩﻏﺪﻏﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩ. ﺑﻪﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺟﺰﻭ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻢ؛ ﻧﺴﻠﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ.

ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷــﻤﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﻯ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﺗﺎﻥ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﺑﻪﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻏﺪﻏﻪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.

ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻛﺎﺭ ﺍﻧﺮژﻯ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﻳﺪ، ﺗﺎﺟﺎﻳﻰﻛﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿــﻮﻉ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ﻭ ﺗﺤﺖﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰﮔﻴﺮﺩ. ﺷــﺎﻳﺪ ﻗﺒﻼ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﺷــﻮﺭ ﻭ ﺍﻧﺮژﻯ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺑﺎ ﺗﻜﻨﻴﻚ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪﮔﺮﺍﻳﻰ ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﮔﻮﺵ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻫﻴﺴــﺘﺮﻳﻚ ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ. ﭼﻘﺪﺭ ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺪﻫﻴﺪ؟ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﻯ ﻛﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻜﻨﺪ، ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﺑﻪﺟﺎﻯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺮژﻯﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺜﻞ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻮﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺻﺪﺍ ﺑﺮﻳﺰﻡ، ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺶﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﻢ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺑﻪﻋﻨــﻮﺍﻥ ﻛﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻛﺎﺭ، ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ ﺳﻮﻣﻰ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺟﺎﻯ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻛﻨﻢ.

ﺗﺎﺑﻪﺣﺎﻝ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳــﻢ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺘﺎﻥ، ﺗﻬﻴﻪﻛﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻥ، ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻧﻪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻯ ﻣﺎﻟﻰ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﻛﺎﺭ ﻳﻚﻧﻔﺮﻩ، ﺳﺒﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻛﻢﺁﻛﺴﺴــﻮﺍﺭ. ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ. ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻢ ﻧﻤﻮﺩ ﻋﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳــﺎﻳﻞ ﻛﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺳﻌﻰ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺧــﻮﺩﻡ، ﺁﻥﻫــﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ ﺍﻣــﺎ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺎﺑﻪﺣــﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺗﻬﻴﻪﻛﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﻛﺎﺭ ﻧﻜﺮﺩﻩﺍﻡ، ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻬﻴﻪﻛﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻦ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎﻋﺚ ﺷــﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﺪﻭﻝ ﻓﺮﻭﺵ ﻫﻔﺘﮕﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮ، ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺭﺩﻳﻒﻫﺎﻯ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﻫﻴﺪ ﻳﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻰﮔﺮﺩﺩ ﻛﻪ ﺍﺟﺮﺍﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻜﺎﻥﻫﺎﻳﻰ ﺧــﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺩﺍﻳــﺮﻩ ﺗﺌﺎﺗﺮﻯﻫــﺎ ﻣﻰﺑﺮﺩﻡ؛ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ، ﭘﻴﺎﻡﻧﻮﺭ، ﻫﻼﻝﺍﺣﻤﺮ ...ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺍﺧــﺮ ﺩﻭ ﻛﺎﺭ ﺑﺰﺭگ ﺭﺍ ﻛﻪ 71،81ﺑﺎﺯﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺖ، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﻫﻼﻝﺍﺣﻤﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﻛﺮﺩﻡ. ﺷــﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰﺗﺮﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻗــﻢ ﺯﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﺑــﺖ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺁﺭﺵ ﺧﻴﺮﺁﺑﺎﺩﻯ، ﺭﺋﻴﺲ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺍﺳﺘﺎﻥ، ﻣﻤﻨﻮﻥ ﻫﺴــﺘﻢ، ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺩﻳﺲ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺁﻣﺪﻡ ﻭ ﺑﻴﻦ ﺗﺌﺎﺗﺮﻯﻫﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻛﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﻳﻚﺟﻮﺭﻫﺎﻳﻰ ﺑﺎﺯﻳﺎﺑﻰ ﺷــﻮﻡ ﻭ ﺍﺳﻤﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﺴﻞ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺣﻴﺎ ﺷﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ ﺁﺷــﺘﻰ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ، ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﺛﺎﺭ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺛﺎﻳﻰ ﺩﺭ ﺳــﺎﻟﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ؟ ﺑﻠﻪ، ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ ﻛﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯﺍﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻬﺎﺭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻰﺷﻮﺩ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.