ﺷﺒﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦﺷﻌﺮﺷﺎﻣﻠﻮ

Shahrara Institute - - News - ﺍﻗﺘﺼﺎﺩیﻧﯿﺎ|

ﺷﺎﻣﻠﻮ ﺷﺒﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻩﺗﺮﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺩﻟﭙﺬﻳﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺍﺩﺏ ﻓﺎﺭﺳــﻰ. ﮔﺮﻩﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ژﺭﻑﺗﺮﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺗﻨﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﻗﻠﻪﺍﻯ ﺑﻰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﻭﺯﻥ، ﻗﻮﺍﻓﻰ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ، ﺷﻜﻮﻩ ﺁﺭﻛﺎﻳﻴﺴﻢ ﺑﻪﺭﻏﻢ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺑﻴﺎﻥ، ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺪﺭﻥ ﻓﻨﻮﻥ ﺑﻼﻏﻰ، ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺳــﻄﺤﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺗﻜﺎﻣــﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﺯﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳــﺖ. ﭼﻪ ﭘﺮﻭﭘﺎﻳﻰ ﻣﻰﻛﺸﻨﺪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻛﻠﻤﺎﺕ، ﻭ ﺑﻌﺪ، ﭼﻪ ﻧﺸﻴﺐ ﻧﺮﻣﻰ ﻣﻰﮔﻴﺮﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻴﺐ ﺩﺭﻩ ﺧﻴﺎﻝ. ﻣﻰﺭﻳﺰﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﺁﺏ، ﻣﻰﺗﺎﺑﻨﺪ ﻣﺜــﻞ ﻗﻄﺮﻩ ﻃﻼ ﺩﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ: ﻣﺮﺍ ﺗﻮ ﺑﻰﺳﺒﺒﻰ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﻰ ﺻﻠﺖ ﻛﺪﺍﻡ ﻗﺼﻴﺪﻩﺍﻯ ﺍﻯ ﻏﺰﻝ؟ ﺷﻌﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻰﺷﻮﺩ، ﺗﺎ ﺣﻜﻢ ﺻﺮﻳﺢ ﺷــﺎﻋﺮ ﺭﺍ، ﺑﻰ ﺣﺎﺟﺖ ﺭﺩ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ، ﺻﺎﺩﺭ ﻛﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺷــﺎﻋﺮ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻧﺸــﺎ ﻣﻰﺭﻭﺩ ﻛﻪ ﭘﻬﻨﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﭘﺮﺵ ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻧﺸﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﻤﻠﻪ ﭘﺮﺳﺸــﻰ ﺣﺎﺩﺙ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﭘﺮﺳــﺶﻫﺎﻯ ﺑﻼﻏﻰ ﺍﺳﺖ؛ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺩﺭ ﭘﻰ ﭘﺎﺳــﺦ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻛﺴﻰ، ﺧﻮﺩ ﻏﺰﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻠﻪ ﻗﺼﻴﺪﻩﺍﻯ؟ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻛﻼﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺮ ﭘﺮﺳــﺶ ﺭﺍ ﺑﻰﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﺎﺳــﺦ ﻣﻰﺳــﺎﺯﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺧﺎﻟﺺ ﺯﻳﺒﺎﻳﻰ ﺑﺮ ﺷﻴﺸﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻰﺍﻓﺸﺎﻧﺪ. ﺑﺎﻗﻰ ﺷــﻌﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻙ ﻭ ﺗﺮﺩﺩ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺣﻮﺯﻩ ﺧﺒﺮ ﻭ ﺍﻧﺸﺎ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ. ﻫﻤﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﺍﺯ ﺳــﻨﺦ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﻯ ﺑﻼﻏﻰ ﺍﺳﺖ: ﺳﺘﺎﺭﻩﺑﺎﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﻛﺪﺍﻡ ﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺁﻓﺘــﺎﺏ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺗﺎﺭﻳــﻚ؟ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺧﺒﺮ: ﻛﻼﻡ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺷﻜﻞ ﻣﻰﺑﻨﺪﺩ. ﺭﻓﺖﻭﺁﻣﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻧﺸﺎ ﻭ ﺧﺒﺮ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﭘﻮﻳﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﻮﺭﺁﻓﺮﻳﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻜﻰ ﻣﻰﭘﺮﺳﺪ، ﻳﻜﻰ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ، ﺍﺯ ﻳﻜﻰ ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻰﻛﻨﺪ، ﺑﻪ ﻳﻜﻰ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ؛ ﮔﻮﻳﻰ ﺩﺭ ﺷﺒﻰ ﺩﺭﺍﺯ ﻓﺮﺍﺯ ﺗﭙﻪﺍﻯ ﺳﺒﺰ ﻭ ﻋﻄﺮﺁﮔﻴﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷــﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴــﺎﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻮﺭ ﻋﺸــﻖ ﻛﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺷــﺐ ﺍﻭ ﺑﻰ ﺗﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﻤﻰﺷﻮﺩ ﻭ ﺷﻌﻒ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻴﺎﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﻧﺴــﺎﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻣﻴﺨﺎﻧــﻪ، ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﺕ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ. ﭘﺲ ﻭﺟﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻰﺷــﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺤﺒــﻮﺏ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﺩﻳﺪﮔﺎﻧــﺶ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺤﺒــﻮﺱ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻰﺯﻧﺪ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﻼﻡ ﺑﻜﺸﺎﻧﺪ: ﭘﺲ ﭘﺸﺖ ﻣﺮﺩﻣﻜﺎﻧﺖ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻛﺪﺍﻡ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻥ ﺑﺮﺁﻣﺎﺳﻴﺪﻩ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﻰ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻰﻛﻨﺪ؟ *** ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺑــﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺷــﻌﺮ ﻋﺎﻟﻰ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﻜﻪ، ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﺁﻥ، ﻛﻤﺘﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﻧﻮﺷــﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻮﺷــﺘﻪﺍﻧﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤــﻪ ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻗﻮﺕ ﻓﺮﻣﻰ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﺍﻳــﻰ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ ﮔﻮﻳﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﺴــﺤﻮﺭ ﺯﻳﺒﺎﻳﻰ ﺗﺎﺏﻭﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺷــﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﻛﺎﻡﻫﺎ ﺧﺸﻜﻴﺪﻩ ﺍﺳــﺖ. ﻭ ﺯﻳﺒﺎﻳﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳــﻄﺤﻰ ﻋﺎﻟــﻰ، ﺳــﻄﺤﻰ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﻳــﻰ ﺳــﺎﻛﺖ ﻭ ﺧﺎﺿﻊ ﺑﺎﻳــﺪ ﺑﻮﺩ. ﺷــﺎﻳﺪ ﺗﻜﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﻓﺮﻡ ﻭ ﻫــﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﺍ، ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳــﺖ ﻛﻪ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﻴــﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ. ﺍﻳﻦ ﺷــﻌﺮ ﻫﺮﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺎﻣﻠﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊﻭﻣﺠﻤﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ: ﻋﺸــﻖ ﻭ ﺁﺭﻣــﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺳــﺖ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻳــﺮﻩﺍﻯ ﻃﻼﻳــﻰ ﺩﺭ ﺍﺯﻣﻨﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﻰﮔــﺮﺩﺩ، ﻋﻄــﺮ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ ﭘﺨﺘﻪ ﻣﻰﭘﺮﺍﻛﻨﺪ، ﻧﺠــﻢ ﻭ ﻧﻘﺮﻩ ﻣﻰﭘﺎﺷــﺪ ﻭ ﺷﺐﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷــﻘﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﭼﺮﺍﻏﺎﻥ ﻣﻰﻛﻨﺪ.

ﻋﻠﯽ ﺩﻫﺒﺎﺷﯽ، ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻧﮕﺎﺭ ﻭ ﺍﺩﺏﭘﮋﻭﻩ: ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﯽ ﺟﻤﺎﻟﺰﺍﺩﻩ ]ﭘﺪﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﯾﺮﺍﻥ[ ﭼﻨﺪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﻭﯾﺪﺋﻮی ﻣﻨﺘﺸﺮﻧﺸﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﻡ ﺳﺎﻝ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍی ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﻢ.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.