ﻧﺰﺍﻉﻫﺎی ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ؟

Shahrara Institute - - الصفحة الأولى -

ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻭﺳﻮﻳﻪﺍﻯ ﺑﻴﻦ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻣﻞﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﺮﺏ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﻯ ﻧﻴﻞ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﻰ ﺧﺎﺹﺍﺳﺖﻭﭘﻴﺎ­ﻣﺪﻫﺎﻯﻣﺜﺒﺘﻰ­ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯﻃﺮﻑ­ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻭﺟﻪ ﺗﺨﺮﻳﺐﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰﮔﻴﺮﺩ. ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻯ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﺩﺭﺭﺳ­ﻴﺪﻥﺑﻪﺍﻫﺪﺍﻑ­ﺧﻮﺩﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ­ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺯﻭﺭ ﮔﺮﺍﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺯﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘﺲﺁﻥﭼﻴﺰﻯﻛﻪ­ﻣﺸﺨﺺﺍﺳﺖ،ﺍﻳﻦﺍﺳﺖ ﻛﻪﺩﺭﺩﺭﺟﻪﺍﻭ­ﻝﻣﺴﻴﺮﻧﻴﻞﺑﻪ­ﺍﻫﺪﺍﻑﺑﺮﺍﻯﺷ­ﻬﺮﻭﻧﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻭﻯ ﺗﻼﺵ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻯ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ،ﻣﻮﺭﺩﺗﻮﺍﻓﻖﻃ­ﺮﻑﺩﻳﮕﺮﻗﺮﺍﺭ­ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﺩﻭ ﺩﺭﺭﺍﺳﺘﺎﻯﻣﻘ­ﺎﺑﻠﻪﺑﺎﺁﻥﺗﻼ­ﺵﻣﻰﻛﻨﺪ.ﻧﺰﺍﻉﺧﻴﺎﺑﺎﻧ­ﻰ ﻳﺎﺟﻤﻌﻰﻳﻜﻰﺍ­ﺯﻧﻤﻮﺩﻫﺎﻯﭘﺮ­ﺧﺎﺷﮕﺮﻯﺩﺭﺟﺎ­ﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻯ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺳﺮﻛﻮﺏ ﺷﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡﺟﻮﻳﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﭘﺮﺧﺎﺵ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺰﺍﻉ ﺟﻤﻌﻰ ﻧﺎﻡ ﻣﻰﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﻧﺰﺍﻉ ﺭﻭﻯ ﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺪ ﺁﻥ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺍﺯ 2ﺑﻌﺪ ﺧﺮﺩ ﻭ ﻛﻼﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ. ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﺳﻄﺢﻛﻼﻥﺍﻋ­ﻢﺍﺯﺷﺮﺍﻳﻂﺍﻗ­ﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﻠﺖﻫﺎﻯ ﻧﺰﺍﻉ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺮﺩﻡﺩﺭﺷﺮﺍﻳ­ﻂﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﻧﺎ­ﺑﺴﻤﺎﻧﻰﺑﺎﺷﻨ­ﺪ،ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺭﺧﻨﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺁﻥﻫﺎ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪﺷﺎﻥ ﻛﻔﺎﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﻫﺪ، ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺭﻭﻯ ﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻧﻈﺎﻡﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﻭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻣﻰ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻴﺎﻧﺠﻴﮕﺮ ﺍﻳﻦ 2ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻰﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺷﻮﻧﺪ،ﻋﻠﻴﻪﺍﻳﻦ2ﻧﻬ­ﺎﺩﭘﺮﺧﺎﺵﻣﻰﻛ­ﻨﻨﺪ.ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺵﻫﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡﺟﻮﻳﻰ ﺩﺭ

ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ،ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎ،ﻓﻴﻠﻢﻫﺎﻭﺑﺎﺯ­ﻯﻫﺎ، ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻯ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺭﻛﻦﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻧﺒﻮ­ﺩﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻛﻨﺎﻥ ﻳﻚ ﺷﻬﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮ ﺷﻜﻞ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﻯ ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﺭﺳﻤﻰ ﻫﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻓﻀﺎﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺯﻧﺪ، ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺰﺍﻉ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﻧﺰﺍﻉ، ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻪﺍﻳﻦﻣﻌﻨﺎﻛ­ﻪﺩﺭﻣﻮﺍﻗﻌﻰﻣ­ﺎﺷﺎﻫﺪﺁﺛﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ، ﻧﺰﺍﻉ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ ﮔﺰﺍﻓﻰ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﻮﺩ. ﻧﺰﺍﻉ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻓﻴﺰﻳﻜﻰ

ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﺛﺎﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥﻧﺎﭘﺬﻳ­ﺮﻯ ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺟﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﻗﺘﻞ 2ﺳﺮ ﻃﻴﻒ ﺁﺛﺎﺭ ﺟﺴﻤﻰﻭﭼﺮﺧﻪﭘ­ﺮﺧﺎﺷﮕﺮﻯﻭﺑﺮ­ﻫﻢﺧﻮﺭﺩﻥﻧﻈﻢ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺰﺍﻉ ﺍﺳﺖ. ﺧﺴﺎﺭﺕﻫﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻧﺰﺍﻉ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥﻫ­ﺎ، ﻣﺮﺍﻛﺰ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ، ﭘﻠﻴﺲ، ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺭﻫﮕﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺎﻻﻳﻰ ﺍﺯ ﻗﺘﻞﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﻭﻯ ﻣﻰﺩﻫﺪ، ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﺰﺍﻉﺷﻮﻳﻢ.ﻧﺒﺎﻳﺪﻓﺮﺍﻣﻮ­ﺵﻛﻨﻴﻢﻛﻪﻧﺰﺍ­ﻉﺑﻪﻳﻚﺑﺎﺭﻩ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﻰﺍﻓﺘﺪ، ﺑﻠﻜﻪ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺶﺭﺍﻥﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﻯﻫﺎﺑ­ﺎﺑﻬﺴﺎﺯﻯﻛﺎﻟ­ﺒﺪﻯ،ﻛﺎﻫﺶﺗﺮﺍﻓﻴﻚ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﻮﺍ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎ ﻛﺎﻫﺶ ﻧﺮﺥ ﺑﻴﻜﺎﺭﻯ ﻭ ﺭﻭﻧﻖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﻀﺎﻯ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﻣﺤﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭﺑﻌﺪ­ﻛﻼﻥﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨ­ﺪﺯﻣﻴﻨﻪﻛﺎﻫﺶ­ﻧﺰﺍﻉﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢﺳﺎﺯﻧﺪ.ﻣﺮﺍﻛﺰﺁﻣﻮﺯﺷ­ﻰ،ﺭﺳﺎﻧﻪﻫﺎﻭﻧﻬ­ﺎﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻬﺎﺭﺕﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯﺍﺯﻧ­ﺰﺍﻉﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻰ­ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﻤﯿﺪ ﻣﺴﻌﻮﺩی ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.