كيفر و پاداش روحانی

Shargh - - اقتصاد -

مردم از اواســط دهه 60 تا اواخر دهه 70 در تلاش بودند یــک «جدایی تفاوتیافته» را رقــم بزنند و وارد جامعه مدنی شــوند. جامعهای که در آن رقابتهای اقتصادی و سیاسی دست بالا را دارد و استقلال فردی و جدایی از هم در آن اصل است و مشارکتها براساس قراردادهای عاری از احساس شکل میگیرد.

مردم با همراهی جریانهای سیاســی، بعد از گذشــت چهار دهه از انقلاب هنوز نتوانستهاند به یک جامعه مدنی خودبسنده دست یابند.

جامعــه مدنی تابع دولت اســت؛ اگر خانواده «وحدت تفاوتنیافته» را نشان میدهد و جامعه مدنی «تفــاوت و جدایــی» را، دولــت، «وحدت تفاوتیافتههــا اســت». اینک در اواخــر دهه 90 مــردم ســودای آن را دارند تا نســبت خــود را با جامعه مدنی و دولت روشن کنند. دیگر زندگی در جامعه مدنیِ نیمبند راضیشــان نمیکند؛ بهویژه آنکــه اگر دولــت نتواند تفاوتهــای یک جامعه مدنی را وحدت ببخشد؛ نبود انسجامی که موجب تنشهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است.

آنچــه مردم را ســرگردان میکنــد، حضور در میان جامعه مدنی و دولتی نابســنده است که به تعارضات و تناقضات دامن میزند.

مــردم نمیدانند از یــک جامعــه مدنی چه انتظاراتی دارند و درواقع در طلب چه هســتند یا حدود آزادی آنان کجاست؟

مردم در تکاپوی آگاهی هستند تا جایگاه خود را دراینمیان بازشناسند. ازاینرو است که سخنان روحانــی در مجلــس چندان مخاطبــی در میان مردم ندارد و نمیتواند آنان را از سرگردانی نجات دهد. شــناخت روحانی از خــودش و جایگاهش چنان دیر اتفاق افتاده که هیچ تناسبی با مطالبات مردم نــدارد. مطالبات اقتصــادی مردم فقط یک جلــوه از بروز تمایــلات خودانگیختــه آنان برای ابقــای جامعه مدنی اســت. بهجرئــت میتوان گفت اگر دولت بتواند مشکلات اقتصادی مردم را کاهش دهد و رفاهی نســبی به وجود آورد، مردم به رضایت حداکثری نخواهند رســید. آنچه مردم را مردم میکند، آگاهــی و پذیرش جایگاه واقعی آنان است.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.