از » چوبيه« تا وليمه عروسى

TOURISM - - گردشگران -

يكى از عادات خاص مردم عرب خوزســتان رقص محلى چوبيه اســت. رقص محلى يــا رقــص فولكلوريك قديمىترين فرم رقص اســت كه حالات، عــادات و فرهنگ يك قوم يا ســاكنان يك منطقه جغرافيايى خاص را نشــان ميدهــد و در قالب مجموعهاى از حركات اجرا مىشــود. باستانشناسان و مورخان ميگويند كه حركات موزون بخشى مهم از فرهنگ انسانهاى اوليه بوده؛ بهطورىكه آنان با استفاده از حركات و ريتم، احساسات خــود را به ديگران بيان ميكردند. رقص چوبيه يكى از همين رقصهاى فولكلوريك اين مردم اســت كه به نظر ميرســد قدمت زيادى دارد. از ديگر رســمهايى كه در بين ساير اقوام وجود دارد، وليمهدادن يا همان شــام عروســى اســت كه يكى از رسمها و سنتهاى اســلامي در مراسم عروسى محسوب ميشــود. وليمهدادن يعنى دعوت عدهاى از مؤمنان و ارحام و همســايگان و فقرا به مهمانى صرف غذا. اين رســم بهقدرى موردتوجه پيامبر اســلام(ص) بود كه در مراسم عروســى علىبنابيطالب(ع) و فاطمه زهرا(س) بر آن تأكيد كردند و روايتهاى بســيارى در مورد تهيه آن وليمه وجود دارد كه همگى بر ســادهبودن اين رسم صحه مىگذارند.

وليمــه عروســى در بين خانوادههايى كه تــوان مالى خوبى دارنــد، پرهزينهتر تهيه ميشود، مثلاً »اِمفتح« يا »مفتح« كه غذاى معروف و مرسوم عربى است را براى مهمانان تهيه ميكنند. بعد از وليمه و پايان مراسم عروسى، مهمانان نزديك داماد، عروس و داماد را با »هوسه« )پايكوبىاى كه با شعر و آرزوى موفقيت براى زوجين همراه است) تا درب حجله همراهى ميكنند.

همانطور كه گفته شد، هوسه را مردان و زنان خويشاوند نزديك داماد اجرا ميكنند، حال در صورتى كه هوســهكننده زن باشــد، ديگر به آن هوســه نميگويند، بلكه هوســه زن را »گوله« مينامند. يكى از هوســههايى كه در اكثر مراسم عروسى خوانده ميشود، اين است كه ميگويند: »مَحروس اِبالله و قرآنه«؛ يعنى انشاءالله خداوند و قرآن زوجين را حراست و حفاظت كند.

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.