مرزها را باز کنيد

Vaghay Ettefaghie - - جهـــــان - جيسونهيکل نويسندهکتابتقسيمنابرابرجهاني

اروپا درحالحاضر با بزرگترين بحران پناهجويي پس از جنگ جهاني دوم مواجه است. مسئله اين است که دليل آوارگي بسياري از مردمي که رو به سوي اروپا دارند، پيامدهاي مخرب تغييرات اقليمي است و البته اين تازه آغاز کار است. وقتي سطح آب دريا باال آمد، مردم ساکن در جزاير را بلعيد، بخشهاي بزرگي از بنگالدش را آب گرفت و به موازات اينکه خشکسالي باعث کمبود آذوقه در جنوب جهان شد، بحران پناهجويان نيز به وخامت گراييد. ما ميتوانيم انتظار داشته باشيم که احزاب دست راستي اروپا، لفاظيهاي ضد مهاجرت خود را شديدتر کرده و به دنبال بستن کامل مرزها باشند. کارشناسان چپگرا البته اين موضوع را بهعنوان کاري بزدالنه و موضعي خودخواهانه نسبت به کساني که بيشترين آسيب را از اقدامات جمعي و بحران اقليمي ميبينند، محکوم ميکنند و البته آنها درست ميگويند: بازکردن مرزها روي پناهجويان آسيبديده از تغييرات اقليمي، بنياد و اساس عدالت است. ما به سياستهاي مدبرانهاي احتياج داريم که تضمين کند همه ما حق داريم تا به بخشهاي قابل سکونت و امن سيارهاي که مال همه ماست، دسترسي داشته باشيم.«اما نکته مهمتري نيز در اين ميان وجود دارد. سياست مرزهاي باز»، ميتواند کليد توقف تغييرات اقليمي نيز باشد. دانشمندان به ما ميگويند، با مسيري که فعال در پيش گرفتهايم، فقط پنج درصد شانس داريم که گرمشدن زمين را زير درجه خطر يعني دو درجه نگه داريم زيرا اعتياد بيپايان ما به رشد اقتصادي و مصرف، تمامي فوايدي که از طريق تکنولوژي و انرژيهاي تجديد پذير حاصل ميآيد را خنثي ميکند. سرمقاله اخير نيويورک تايمز»با عنوان «بحران آب و هوا؟ اين سرمايهداري است خاطرنشان ميسازد که ما به نظام اقتصادي جديدي نياز داريم، نظامي که به اين شتاب عجوالنه براي رسيدن به باالترين نقطه رشد نيازي نداشته باشد اما حاکمان اين جوامع عالقهاي به تغيير ندارند. شکاف بزرگي ميان تهديدي که تغييرات اقليمي ايجاد ميکند و کارهاي اندکي که ما براي جلوگيري يا کاهش آسيبهايش انجام ميدهيم، وجود دارد. اين يک پازل است. چرا ما دوست داريم که با سرنوشت تمدن بشر قمار کنيم درحاليکه احتمال رخداد چنين فاجعهاي ۵9 درصد است. راهکار بسيار ساده است، حداقل در مفهوم: مرزها را باز کنيد. با خراب کردن ديوارهايي که علتها و نيز پيامدهاي تغييرات اقليمي را از هم جدا ميکند، ما ميتوانيم تصويري از واقعيت در حال اتفاق را معرفي کنيم. وقتي قربانيان تغييرات اقليمي بتوانند به اروپا و آمريکاي شمالي پناهنده شوند، کشورهاي ثروتمند، سرانجام وخامت وضعيت را درخواهند يافت و سريعا آنچه در توان دارند را براي اطمينان دادن به مردم که منطقهشان قابل زندگي خواهد ماند، انجام ميدهند. حتي اگر اين اقدام به معناي جستوجو براي مدل اقتصادي و اکولوژيک جديد باشد. االن زمان مناسبي براي احساسات ضد مهاجرت نيست اما اگر اصرار داشته باشيم و در فهم خطرات تغييرات اقليمي و مسئوليتي که بايد بپذيريم، تاخير کنيم، با بحران وخيمتر از چيزي که تصورش را ميکرديم، مواجه خواهيم شد.

منبع:‌الجزیره‌/‌مترجم:‌نرج ‌سخاتون‌براهویی

Newspapers in Persian

Newspapers from Iran

© PressReader. All rights reserved.