10 moord­da­di­ge ko­nin­gen

EEN BLOED­STOL­LEN­DE LIJST MET DE DO­DE­LIJK­STE VORSTEN UIT DE GE­SCHIE­DE­NIS.

Alles over Geschiedenis - - Inhoud -

Een bloed­stol­len­de lijst met de do­de­lijk­ste vorsten uit de ge­schie­de­nis.

We kun­nen ons de macht die ko­nin­gen en ko­nin­gin­nen over hun volk had­den maar moei­lijk voor­stel­len. De­ze vorsten le­ken in veel op­zich­ten meer op he­den­daag­se dic­ta­tors dan de be­stuur­ders die we nu ken­nen. Moord was vaak een mid­del tot een po­li­tiek doel, en pas­sie­moor­den had­den maar zel­den di­rec­te con­se­quen­ties.

Hoe­wel de ko­nin­gen ab­so­lu­te macht had­den, was het een macht waar ze ge­dwon­gen voor moesten vech­ten – vaak ge­bruik­ten ze angst, oor­log, moord en an­de­re me­tho­des om op de troon te blij­ven. De po­si­tie van de ko­ning was on­ze­ker. Tel daar een on­ge­zon­de do­sis pa­ra­noia bij op en het is dui­de­lijk waar­om som­mi­ge vorsten een bloe­dig spoor ach­ter­lie­ten.

Maar wat zorg­de er naast pa­ra­noia voor al dit bloed­ver­gie­ten? Een aan­tal van de­ze vorsten heb­ben hun plaats op de­ze lijst te dan­ken aan hun veld­sla­gen. Oor­log was een ui­ting van kracht en do­mi­nan­tie. Met bij­na voort­du­ren­de con­flic­ten wer­den er steeds op­nieuw ge­bie­den ver­lo­ren en ge­won­nen. En ver­lo­ren ge­bie­den moesten na­tuur­lijk wor­den te­rug­ge­won­nen. Een ko­nink­rijk werd niet al­leen be­paald door de groot­te, maar ook door het rots­vas­te ge­loof van de ko­ning dat de lan­den die op het spel ston­den hem recht­ma­tig toe­kwa­men. Kijk naar de mee­do­gen­lo­ze veld­toch­ten van Edu­ard I van En­ge­land in Wa­les en Schot­land, of de be­la­che­lij­ke op­vat­tin­gen van Ka­rel II van En­ge­land over wat van hem was. Ze ko­men bei­de voor in de lijst van do­de­lij­ke vorsten.

Moord was vaak de een­vou­dig­ste ma­nier om er ze­ker van te zijn dat ie­mand die te­gen de ko­ning was niets meer kon be­gin­nen. Zelfs met de in­tro­duc­tie van de Mag­na Car­ta (een hand­vest over vrij­he­den en recht­spraak) in En­ge­land in

1215, mocht de vorst nog al­tijd vrij be­slis­sen over de le­vens van zijn on­der­da­nen. Flin­ter­dun be­wijs was vaak vol­doen­de om ver­raad en sa­men­zwe­ring te­gen de ko­ning aan te to­nen, zo­als Hen­drik VIII van En­ge­land meer­de­re ke­ren heeft ge­de­mon­streerd. On­der­tus­sen moest elk te­ken van op­stand snel en mee­do­gen­loos de kop wor­den in­ge­drukt, zo­als Lo­de­wijk de Vro­me suc­ces­vol deed.

In an­de­re ge­val­len was een gees­te­lij­ke stoor­nis de re­den ach­ter het bloed­dor­sti­ge ka­rak­ter van een ko­ning. Een pu­re bloed­lijn heeft een prijs en soms hiel­den he­le stam­bo­men in­eens op door na­ko­me­lin­gen met af­wij­kin­gen, aan­ge­bo­ren aan­doe­nin­gen en krank­zin­nig­heid.

Of het nu ge­beur­de tij­dens een ge­weld­da­di­ge woe­de­aan­val of door ijs­kou­de be­re­ke­ning, de­ze tien ko­nin­gen heb­ben er­voor ge­zorgd dat hun pa­gi­na’s in de ge­schie­de­nis­boe­ken in bloed zijn ge­schre­ven. Maar wie van hen was het do­de­lijkst?

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.