WAS­HING­TON

Te­gen­woor­dig wordt Ge­or­ge Was­hing­ton ge­zien als de ‘va­der des va­der­lands’ van de VS, maar zijn weg hier naar­toe was ge­vaar­lijk en moei­lijk.

Alles over Geschiedenis - - COMMUNISME -

Long Is­land had een suc­ces moe­ten zijn. De vij­and was wel ster­ker en had een over­macht, maar de re­bel­len wa­ren er eer­der. Hun com­man­dant had al­les voor­be­reid voor de aan­komst van de vij­and in New York. Hij had zijn bat­te­rij­en ver­sterkt en zijn ge­ne­raals per­fect ver­deeld, maar de Brit­ten bra­ken door. Eerst viel Sul­li­van, toen Stir­ling, en de com­man­dant kon al­leen maar toe­zien hoe zijn man­schap­pen wer­den weg­ge­vaagd. Met de ge­dach­te dat al­les ver­lo­ren was, gaf hij zijn man­nen de op­dracht te­rug te trek­ken. Ter­wijl de re­gen on­op­hou­de­lijk neer­guts­te, ge­bruik­te hij de duis­ter­nis als dek­man­tel om zijn sol­da­ten aan boord te la­ten klim­men van el­ke boot die hij maar in han­den kon krij­gen. Hij wacht­te tot de laat­ste man in­ge­scheept was voor­dat hij zelf aan boord klom. Toen zijn boot af­meer­de, keek de com­man­dant ach­ter­om door de dik­ke mist die zich had uit­ge­breid over de baai. De mist had hen ver­bor­gen voor de Brit­ten, zijn man­nen wa­ren vei­lig, maar Brook­lyn was ver­lo­ren.

Dit is niet het ver­haal van een ver­sla­gen ge­ne­raal, ver­ge­ten in de ge­schie­de­nis­boe­ken, maar het ver­haal van een van de meest ge­pre­zen pre­si­den­ten in de ge­schie­de­nis van de Ver­e­nig­de Sta­ten, Ge­or­ge Was­hing­ton. De eerste pre­si­dent gaat te­gen­woor­dig schuil on­der la­gen van my­then en le­gen­den. Hij is een bij­na mes­si­aan­se fi­guur ge­wor­den in de Ver­e­nig­de Sta­ten, een le­gen­de van rechtvaardigheid en vrij­heid, een bril­jan­te aan­voer­der die zijn bij el­kaar ge­raap­te le­ger leid­de naar de groot­ste over­win­ning in de Ame­ri­kaan­se ge­schie­de­nis. Maar zo­als bij de mees­te le­gen­den, zijn de ver­ha­len niet al­tijd waar. Was­hing­ton was geen bril­jant mi­li­tair

stra­teeg, hij ver­loor meer veld­sla­gen dan dat hij er won. Hij was geen Alexan­der of Caesar, maar een heel an­der soort held - een die op de drem­pel van een ver­nie­ti­gen­de ne­der­laag niet op­gaf en vocht voor zijn man­schap­pen en zijn land.

Ge­or­ge Was­hing­ton werd ge­bo­ren op 22 fe­bru­a­ri 1732 als zoon van een sla­ven hou­den­de ta­baks­te­ler. Ge­or­ge kreeg een ge­va­ri­eer­de op­lei­ding door ver­schil­len­de le­ra­ren. Plan­nen om hem dienst te la­ten ne­men in de Brit­se Roy­al Na­vy wer­den ge­tor­pe­deerd door zijn moe­der. Hij werd land­me­ter en zou dat be­roep twee jaar lang uit­oe­fe­nen in de dis­tric­ten Cul­pe­per, Fre­de­rick en Au­gusta. Daar­door bleef hij zijn he­le le­ven ge­ïn­te­res­seerd in grond­be­zit. Hij kocht zijn eerste stuk land zo gauw zijn in­ko­men dat toe­liet. Toen zijn ou­de­re broer in 1752 over­leed, erf­de Was­hing­ton niet al­leen de uit­ge­strek­te lan­de­rij­en van zijn va­der, maar ook de po­si­tie van ma­joor in de ko­lo­ni­a­le mi­li­tie van Vir­gi­nia.

Het zou niet lang du­ren voor­dat Was­hing­tons lei­der­schap en ge­dre­ven­heid hem in het heetst van de strijd bracht. Door zijn leng­te van 1,88 me­ter to­ren­de hij bo­ven zijn tijd­ge­no­ten uit. Ro­bert Din­wid­die, de lui­te­nant-ge­ne­raal van Vir­gi­nia, maak­te ge­bruik van zijn im­po­ne­ren­de en in­spi­re­ren­de ver­schij­ning om de Fran­sen te som­me­ren het land te ont­rui­men dat ge­claimd werd door de En­gel­sen. Toen zij dat wei­ger­den, keer­de Was­hing­ton te­rug met een klein le­ger en viel de Fran­se post bij Fort Du­quesne aan, waar­bij de Fran­se com­man­dant en ne­gen man­nen ge­dood wer­den en de rest ge­van­gen werd ge­no­men. En dat al­les bin­nen een kwar­tier. Die ge­beur­te­nis had gro­te in­ter­na­ti­o­na­le ge­vol­gen en Groot-Brit­tan­nië en Frank­rijk be­gon­nen sol­da­ten naar Noord- Ame­ri­ka te stu­ren – het be­gin van de Fran­se en In­di­aan­se Oor­log. In en­ke­le mi­nu­ten was de naam Was­hing­ton sy­no­niem aan dap­per­heid, durf en roe­ke­loos­heid.

Was­hing­ton werd be­loond voor zijn snel­le op­tre­den met een pro­mo­tie tot op­per­be­vel­heb­ber en ko­lo­nel van het Vir­gi­nia Re­gi­ment, de eerste full­ti­me Ame­ri­kaan­se mi­li­tai­re een­heid. Met dui­zend sol­da­ten on­der zijn com­man­do moest Was­hing­ton de grens van Vir­gi­nia ver­de­di­gen. Hij toon­de zijn vast­be­ra­den­heid en door­tas­ten­de aan­pak toen zijn een­heid twin­tig ge­vech­ten aan­ging in twaalf maan­den. Zijn roe­ke­loos­heid en on­er­va­ren­heid kwa­men ech­ter aan het licht toen zijn een­heid per abuis be­gon te schie­ten op een an­de­re En­gel­se een­heid, waar­bij veer­tien sol­da­ten om­kwa­men. Was­hing­ton leer­de veel van zijn tijd als op­per­be­vel­heb­ber – hoe hij het bes­te uit zijn man­nen naar bo­ven kon ha­len, het be­lang van stand­vas­tig­heid en dap­per­heid, maar ook van dis­ci­pli­ne en trai­ning. Hij kreeg ook waar­de­vol in­zicht in de Brit­se mi­li­tai­re tac­tiek, en zijn strub­be­lin­gen met over­heids­amb­te­na­ren over­tuig­den hem dat er een na­ti­o­na­le re­ge­ring moest ko­men. Maar toen Was­hing­ton in 1758 af­scheid nam van het le­ger, was wat hem be­trof zijn tijd op het slag­veld wel voor­bij.

In 1759 trouw­de Was­hing­ton met de in­tel­li­gen­te en rij­ke Mart­ha Dan­drid­ge Cus­tis en sa­men met haar twee kin­de­ren ver­huis­den ze naar het land­goed Mount Ver­non. Was­hing­ton was nu een van de rijk­ste man­nen van Vir­gi­nia en con­cen­treer­de zich op het uit­brei­den en ont­wik­ke­len van zijn plan­ta­ge. Hij wist niet dat hij kort daar­na weer op het slag­veld zou staan in de be­roemd­ste oor­log in de Ame­ri­kaan­se ge­schie­de­nis.

“Hij was geen Alexan­der of Caesar, maar een heel an­der soort held.”

Op­per­be­vel­heb­ber

Was­hing­ton was niet de meest voor de hand lig­gen­de re­vo­lu­ti­o­nai­re lei­der. Hij was te­gen de om­stre­den Stamp Act van 1765, maar tij­dens het be­gin van de re­vo­lu­tie nog ge­kant te­gen de ko­lo­ni­ën die zich on­af­han­ke­lijk ver­klaar­den. In 1767 ver­an­der­de dat. De Towns­hend Acts (ko­lo­ni­a­le be­las­ting­wet­ten) wer­den in­ge­voerd. Was­hing­ton spoor­de het volk van Vir­gi­nia aan om En­gel­se goe­de­ren te boy­cot­ten tot­dat de acts wer­den in­ge­trok­ken. Toen in 1774 de In­to­le­ra­ble Acts wer­den aan­ge­no­men, be­sloot hij dat het tijd was voor een daad­krach­ti­ger op­tre­den.

Met zijn staat van dienst dus­ver was Was­hing­ton een lo­gi­sche keus om deel te ne­men aan het Eerste Con­ti­nen­ta­le Con­gres. Het be­roep dat de af­ge­vaar­dig­den op de kroon de­den om de ‘In­to­le­ra­ble Acts’ te her­roe­pen, maak­te geen en­ke­le in­druk op de Brit­ten en het jaar daar­op werd het Twee­de Con­ti­nen­ta­le Con­gres uit­ge­roe­pen.

Er was veel ver­an­derd in dat jaar. Door de veld­sla­gen bij Lex­ing­ton en Con­cord be­sef­ten de ko­lo­ni­ën dat ze in staat wa­ren om het op te ne­men te­gen de macht van de En­gel­sen. Toen Was­hing­ton in Pen­n­syl­vania aan­kwam voor de sta­ten­ver­ga­de­ring, van top tot teen ge­kleed in mi­li­tair uni­form, was dat een dui­de­lijk sig­naal: hij was ge­reed voor de oor­log. Dat was het Con­gres ook: het richt­te op 14 ju­ni 1775 het Con­ti­nen­ta­le Le­ger op en was op zoek naar een lei­der. Met zijn mi­li­tai­re er­va­ring, als toe­ge­wij­de pa­tri­ot en ster­ke, au­to­ri­tai­re ver­schij­ning werd Was­hing­ton be­noemd tot op­per­be­vel­heb­ber van de le­ger­macht die het moest op­ne­men te­gen de mach­tig­ste na­tie op aar­de.

Het duur­de niet lang voor­dat de nieu­we com­man­dant mocht be­wij­zen wat hij waard was. Be­gin maart van het jaar 1776 brak Was­hing­ton de be­le­ge­ring van Bos­ton door het plaat­sen van ar­til­le­rie op Dor­ches­ter Heights, een aan­tal la­ge heu­vels met goed zicht op Bos­ton en zijn ha­ven. De per­fect ge­po­si­ti­o­neer­de, ster­ke ka­non­nen dwon­gen de Brit­ten zich te­rug te trek­ken uit de stad. De Ame­ri­kaan­se com­man­dant bracht zijn le­ger naar New York Ci­ty. Zelfs de kri­ti­sche Brit­se kran­ten kon­den de vaar­dig­he­den niet ont­ken­nen van de in­ne­men­de, nieu­we lei­der, die geen moei­te leek te heb­ben het gro­te rijk te­rug te drin­gen.

In wer­ke­lijk­heid had Was­hing­ton geen idee waar hij aan be­gon­nen was. Hij had eer­der wel man­schap­pen ge­com­man­deerd, maar nooit meer dan een dui­zend­tal – heel iets an­ders dan de ve­le tien­dui­zen­den die nu on­der zijn be­vel ston­den. Hij had al­leen ge­voch­ten in een fron­ten­oor­log, niet te ver­ge­lij­ken met de ge­vech­ten in het open veld waar hij nu mee te ma­ken had. Hij had nooit het be­vel ge­voerd over ca­va­le­rie- en ar­til­le­rie-een­he­den. Was­hing­ton moest af­gaan op zijn in­tel­li­gen­tie en moed om eni­ge kans te heb­ben de over­win­ning te be­ha­len op zijn door­ge­win­ter­de, er­va­ren te­gen­stan­ders.

Die on­er­va­ren­heid werd dui­de­lijk bij een ver­plet­te­ren­de ne­der­laag tij­dens de Slag bij

Long Is­land. In een po­ging om New York in te ne­men, be­gon de Brit­se ge­ne­raal Wil­li­am Ho­we een ver­nie­ti­gen­de aan­val die Was­hing­ton niet kon af­slaan. De Brit­se aan­val was zo he­vig dat Was­hing­ton zijn he­le le­ger on­der be­scher­ming van de duis­ter­nis moest te­rug­trek­ken over de East Ri­ver. Die daad op zich was op­mer­ke­lijk, maar voor de Ame­ri­kaan­se lei­der was het een pijn­lijk be­sef van zijn ei­gen te­kort­ko­min­gen als ge­ne­raal en hij re­a­li­seer­de dat hij de­ze oor­log niet mak­ke­lijk zou win­nen.

De Brit­ten had­den ook een ern­sti­ge han­di­cap, ze wa­ren na­me­lijk te ze­ker van de over­win­ning. Ho­we on­der­schat­te de ge­dre­ven­heid van de Ame­ri­kaan­se troe­pen en hun roe­ke­lo­ze lei­der zo ern­stig dat hij sol­da­ten in Tren­ton ach­ter­liet,

met­de ge­dach­te dat de oor­log bin­nen een paar maan­den ge­won­nen zou zijn. Was­hing­ton was zich zeer be­wust van het af­ge­no­men mo­reel van zijn sol­da­ten. Na de ne­der­laag in New York en de ver­ne­de­ren­de te­rug­tocht, moesten ze iets po­si­tiefs heb­be­nom hen in­spi­ra­tie te ge­ven en Tren­ton lag voor het op­ra­pen.

Was­hing­tons plan was ge­waagd, moe­dig en erg ge­vaar­lijk. Hij leid­de zijn­sol­da­ten over de be­vro­ren ri­vier de De­la­wa­re in de nacht van

25 op 26 de­cem­ber in 1776. Het­luk­te slechts 2400 van zijn man­schap­pen om de over­steek te ma­ken, maar dat was ge­noeg. De aan­val was een com­ple­te ver­ras­sing en de En­gel­se troe­pen bij Tren­ton wer­den door Was­hing­ton en zijn man­schap­pen over­wel­digd en snel ver­sla­gen. Een paar da­gen la­ter leid­de de com­man­dant een aan­val te­gen eenBrit­se le­ger­macht die ge­stuurd was om zijn le­ger bij Prin­ce­ton­aan te val­len. Dat le­ver­de weer een klei­ne, maar es­sen­ti­ë­le, over­win­ning voor de Ame­ri­ka­nen op.

On­der­tus­sen ge­loof­den de Brit­se troe­pen nog steeds dat de op­stand in­de kiem ge­smoord kon wor­den. Ho­we dacht dat door het in­ne­men van be­lang­rij­ke ko­lo­ni­a­le ste­den de he­le re­bel­lie zou dood­bloe­den en de be­vol­king zich weer zou on­der­wer­pen aan het Brit­se be­stuur. Toen Ho­we naar Phi­l­a­delp­hia trok, ging Was­hing­ton hem te­ge­moet. Door zijn voor­gaan­de over­win­nin­gen waar­schijn­lijk met ietste­veel zelf­ver­trou­wen, want hij werd over­troefd en Phi­l­a­delp­hia viel in Brit­se han­den. Te­ge­lij­ker­tijd kre­gen de ko­lo­nis­ten een ste­vi­ge duw in de rug toen de Brit­se ge­ne­raal Bur­goy­ne ge­dwon­gen werd zijn le­ger van 6300 man over te ge­ven in de Slag bij Sa­ra­to­ga. Dat was een keer­punt, want de groot­mach­ten be­gon­nen te be­sef­fen dat de Ame­ri­ka­nen een kans had­den het mach­ti­ge Brit­se rijk te ver­slaan. Frank­rijk ver­klaar­de zich open­lijk bond­ge­noot van de re­bel­len.

Ter­wijl ge­ne­raal Ho­we zich con­cen­treer­de op het in­ne­men van be­lang­rij­ke ste­den, kwam Was­hing­ton tot een be­lang­rij­ke con­clu­sie. De sleu­tel tot de over­win­ning was niet mi­li­tair suc­ces, maar zijn kracht om het hart van de op­stand le­vend te hou­den. Dat was iets wat niet in Brit­se han­den, maar al­leen in de zij­ne lag.

De geest van de op­stand moest zijn meest uit­da­gen­de hin­der­nis nog over­win­nen, in de lan­ge win­ter van 1777-78. Ge­du­ren­de zes lan­ge maan­den kwa­men dui­zen­den sol­da­ten in het mi­li­tai­re kamp van Val­ley For­ge om het le­ven door on­der­voe­ding, ziek­te en kou. Ve­len vrees­den dat door het ge­brek aan voor­ra­den en voed­sel en de bar­re weers­om­stan­dig­he­den het wan­ho­pi­ge le­ger zou gaan mui­ten. Was­hing­ton kreeg veel kri­tiek van het Ame­ri­kaan­se pu­bliek en het

Con­gres. Die dron­gen aan vaart te ma­ken met de oor­log

ter­wijl ach­ter de scher­men de an­ti-Was­hing­ton­be­we­gin­gen groei­den. Was­hing­tons sim­pe­le ant­woord was: “Wan­neer het pu­bliek on­te­vre­den is over mijn dienst zal ik het com­man­do op­ge­ven en te­rug­ke­ren naar mijn pri­véle­ven.” De kri­tiek ver­stom­de daar­na snel.

Was­hing­ton de­mon­streer­de dat zijn vecht­lust ster­ker was dan ooit, toen zijn troe­pen de Brit­ten van op­zij aan­vie­len toen die pro­beer­den Mon­mouth Cour­t­hou­se te ver­la­ten. Het ge­vecht ein­dig­de in een ge­lijk spel, maar Was­hing­ton had ein­de­lijk be­reikt wat hij wil­de sinds het be­gin van de oor­log – stand­hou­den in een re­gu­lie­re veld­slag. Dat was een gi­gan­ti­sche stap voor de Ame­ri­ka­nen. Het was het be­wijs dat de vaar­dig­he­den van het Con­ti­nen­ta­le Le­ger in een rap tem­po groei­den en als de vre­se­lij­ke win­ter die ze had­den door­staan hen niet ver­nie­tigd had, wat voor kans had­den de Brit­ten dan nog? De Fran­sen le­ken die hou­ding te de­len. Op 5 sep­tem­ber 1781 ver­sloe­gen 24 Fran­se sche­pen 19 sche­pen van de Brit­se Roy­al Na­vy in de Slag bij Ches­apea­ke. Dat suc­ces ver­hin­der­de de Brit­ten ver­ster­kin­gen aan te voe­ren voor de troe­pen­van Lord Corn­wal­lis, die vast­za­ten in York­to­wn in Vir­gi­nia, en het gaf be­lang­rij­ke Fran­se troe­pen de kans zich aan te slui­ten bij het Con­ti­nen­ta­le Le­ger met gro­te hoe­veel­he­den ar­til­le­rie­stuk­ken. Het was pre­cies de kans die Was­hing­ton no­dig had en hij liet die niet lig­gen.

Met een kwets­baar Brits le­ger en zijn ei­gen le­ger groei­end in om­vang, leid­de Was­hing­ton zijn man­schap­pen uit Wil­li­ams­burg en om­sin­gel­de York­to­wn. Van­af eind sep­tem­ber be­woog het Con­ti­nen­ta­le Le­ger steeds dich­ter naar het Brit­se le­ger toe, waar­door dat zich te­rug moest trek­ken uit de bui­ten­ste stel­lin­gen. Die kwa­men daar­door vrij voor de Ame­ri­ka­nen en de Fran­sen. Toen de ko­lo­nis­ten hun ar­til­le­rie­stel­lin­gen be­gon­nen op te zet­ten, be­scho­ten de Brit­ten hen on­af­ge­bro­ken. On­danks het ge­vaar voor hem­zelf bleef Was­hing­ton zijn man­schap­pen aan de front­li­nie op­zoe­ken en mo­ti­ve­ren. Op 5 ok­to­ber was al­les ge­reed.

De Con­ti­nen­ta­len kon­den hun slag slaan. In een zwa­re storm greep Was­hing­ton zijn pik­hou­weel en sloeg hem en­ke­le ke­ren in de grond waar de nieu­we loop­graaf moest ko­men van waar­uit de Ame­ri­ka­nen de Brit­ten zou­den be­schie­ten. Op 9 ok­to­ber om vijf uur ‘s mid­dags be­stook­ten de Ame­ri­ka­nen de Brit­ten met on­op­hou­de­lijk ka­non­vuur. De Brit­se sche­pen wer­den tot zin­ken ge­bracht en Brit­se sol­da­ten de­ser­teer­den mas­saal. Er wer­den meer loop­gra­ven aan­ge­legd naar­ma­te de Con­ti­nen­ta­len ter­rein ver­o­ver­den en toen Was­hing­tons man­nen de Brit­se ver-

schan­sing be­storm­den, lie­pen ze de ver­ras­te vij­and on­der de voet. Was­hing­ton richt­te zijn ar­til­le­rie op de stad. Het lukt Corn­wal­lis niet om over de ri­vier de York te vluch­ten en dus hij moest zich over­ge­ven.

De Slag bij York­to­wn zorg­de voor het ein­de van de oor­log en ui­t­ein­de­lijk de vrij­heid voor de Ame­ri­ka­nen. Op 3 sep­tem­ber 1783 werd het ver­drag van Pa­rijs getekend waar­in stond dat Groot-Brit­tan­nië de on­af­han­ke­lijk­heid van de Ver­e­nig­de Sta­ten er­ken­de. Toen de over­win­ning be­ze­geld was, ont­bond Was­hing­ton zijn le­ger en nam hij af­scheid van de man­nen die hem niet al­leen res­pec­teer­den als lei­der, maar ook als me­de­sol­daat. Op 23 de­cem­ber 1783 leg­de hij zijn func­tie als op­per­be­vel­heb­ber neer – een daad die hem een bij­zon­de­re plaats in de ge­schie­de­nis­boe­ken gaf – en keer­de hij te­rug Mount Ver­non.

Zon­der hem was het land ech­ter aan zijn lot over­ge­la­ten. Zon­der een lei­der om een­heid te bren­gen, ru­zie­den de sta­ten on­der­ling over gren­zen en leg­den ze zwa­re be­las­tin­gen op aan hun ei­gen bur­gers. De ex-com­man­dant keek op een af­stand toe hoe het land dat hij naar de vrij­heid had ge­leid met zich­zelf over­hoop lag.

Hij was ont­steld, maar aar­zel­de om te han­de­len. Pas toen een ge­wa­pen­de op­stand, be­kend als Shays’ Re­bel­li­on, plaats­vond in Mas­sa­chu­setts vond Was­hing­ton het tijd om weer op de voor­grond te tre­den. Was­hing­ton nam deel aan de Con­sti­tu­ti­on Con­ven­ti­on die ge­hou­den werd in Phi­l­a­delp­hia in 1787. Daar zat hij stil­zwij­gend te luis­te­ren. Er was een lei­der no­dig die sterk en in­vloed­rijk ge­noeg was om het ge­zag te hand­ha­ven. Was­hing­ton werd una­niem ver­ko­zen om die rol te ver­vul­len. Hij werd pre­si­dent van de con­ven­tie in 1787 en in 1789 werd hij nog een keer una­niem ver­ko­zen, maar toen als de eerste pre­si­dent van de Ver­e­nig­de Sta­ten – de eni­ge in de ge­schie­de­nis die 100 pro­cent van de stem­men kreeg. Hij werk­te van 1789 tot 1797 twee ter­mij­nen als pre­si­dent. Toen deed hij af­stand van het ambt. In de len­te van 1797 keer­de hij ein­de­lijk te­rug naar zijn dier­ba­re land­goed Mount Ver­non, in de vol­le over­tui­ging dat de hoog­ste macht in het land van de vrij­en niet per­ma­nent in de hand van één man mocht zijn.

Was­hing­ton en zijn man­nen ste­ken de ri­vier de De­la­wa­re over.Na in­fla­tie­cor­rec­tie blijkt Was­hing­ton de rijk­ste pre­si­dentooit.

Het Ca­pi­tool in Was­hing­ton in aan­bouw.

Af­beel­ding van Was­hing­tons aan­komst in New York in 1759. Was­hing­ton is in steen ver­eeu­wigd op Mount Rushmo­re sa­men met Tho­mas Jef­fer­son, The­o­do­re Roo­se­velt en Abra­ham Lin­coln. Was­hing­ton was met zijn188 cm en 90 kglang­ste een van de en groot­ste pre­si­den­ten.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.